Anthony Ippolito als Sylvester Stallone in I Play Rocky

Er zit iets scheef getrokken in het idee om een film te maken over het maken van een film, en toch is dat precies wat Amazon MGM nu doet met I Play Rocky (2026). Vijftig jaar nadat een berooide, bijna kansloze acteur zijn eigen scenario schreef en vervolgens weigerde het te verkopen tenzij hij zelf de hoofdrol kreeg, wordt dat verhaal nu zelf tot mythologie gebombardeerd. De eerste trailer belooft geen saaie making of, maar een portret van eigenwijsheid die grenst aan roekeloosheid; en net dat maakt het meteen interessant.

© Amazon Studios

Korte inhoud “I Play Rocky” vertelt hoe Sylvester Stallone (Anthony Ippolito) begin jaren zeventig, als amper bekende acteur in Los Angeles, het scenario voor Rocky (1976) schreef en vervolgens weigerde het uit handen te geven tenzij hij zelf Rocky Balboa mocht spelen. Producenten wilden liever een gevestigde naam als Burt Reynolds of Robert Redford, maar Stallone hield voet bij stuk, zelfs toen hem een aanzienlijk bedrag werd geboden om zijn eigen creatie op te geven. De film, geregisseerd door Peter Farrelly, komt op 6 november in de bioscoop.

Wat meteen opvalt in de trailer, is hoe goed Ippolito de fysieke transformatie heeft aangepakt. Hij speelde eerder al Al Pacino in The Offer (2022), en blijkbaar is hij inmiddels gespecialiseerd in het overnemen van de lichaamstaal van Italiaans-Amerikaanse iconen uit de jaren zeventig. Dat klinkt als een curieus niche-cv, maar het werkt: de stem, de gedrongen houding, die typische mengeling van charme en dreiging die Stallone destijds had; het zit er allemaal in, voor zover een trailer dat kan tonen. Of hij ook de emotionele kern van het verhaal – die vertwijfeling tussen artistieke koppigheid en pure wanhoop – overtuigend kan dragen over een volledige speelfilm, valt nog te bezien. Trailers liegen wel vaker over acteerprestaties dan over kostuums.

Regisseur Farrelly is een interessante, zelfs een beetje vreemde keuze voor dit materiaal. De man die ooit met zijn broer verantwoordelijk was voor puberale gross-out comedy, wist zich enkele jaren geleden te herpakken met het aan kritiek onderhevige maar Oscar-bekroonde Green Book (2018). Dat die film in bepaalde kringen wordt weggezet als te braaf en te vlot voor zijn eigen bestwil, is geen geheim. Het risico dat I Play Rocky in diezelfde val trapt – een verhaal over pure, ongepolijste vastberadenheid, verteld met de gladheid van een Oscar-campagnefilm – is reëel. Toch tonen de beelden ook wel lef: de reconstructies van scènes uit het origineel, zoals de klappen op het bevroren rundvlees, worden niet ironisch gebracht, maar met een soort eerbied die verrassend goed aanvoelt.

Qua montage oogt de trailer strak en doelgericht, met een opbouw die duidelijk wil zeggen: dit wordt spanning, geen nostalgietrip. Dat is een slimme keuze, want de verleiding om alles te laten drijven op knipoogjes naar de originele film moet groot geweest zijn. In plaats daarvan kiest men blijkbaar voor een verhaal over afwijzing na afwijzing, wat narratief gezien logischer aanvoelt dan een simpele hommage. De cast rondom Ippolito – met Matt Dillon als vader Frank Stallone senior en AnnaSophia Robb als eerste vrouw Sasha Czack – oogt solide zonder overweldigend te zijn, precies het soort steunkolommen dat een biopic nodig heeft zonder de aandacht van de hoofdrol af te snoepen.

Het venijn zit hem in het feit dat we hier kijken naar een verhaal over een man die weigerde zich te laten wegcijferen, verteld door een studio die exact weet hoe goed zo’n verhaal scoort bij awardseizoenen. Die dubbele laag van authenticiteit verpakt in industriële berekening, is precies wat Hollywood al decennia doet, en I Play Rocky lijkt zich daar niet voor te schamen. Sterker nog, de timing, exact vijftig jaar na het origineel, voelt eerder als marketing dan toeval. Dat hoeft geen probleem te zijn, zolang het scenario van Peter Gamble niet vervalt in pure verering.

Wat deze trailer overtuigend maakt, is niet de nostalgie, maar de suggestie dat koppigheid soms de enige juiste artistieke keuze is; zelfs als iedereen om je heen het tegendeel beweert. De trailer vertelt wel de gehele film, ook al denk ik dat iedereen het verhaal in grote lijnen wel kent. Of de film die belofte kan waarmaken over anderhalf uur speelduur, weten we pas in november. Maar wie deze beelden ziet, gelooft voorlopig meer in Ippolito als Stallone dan in de meeste biopics die dit jaar nog zullen verschijnen. Is dit Oscar-waardig? In geen honderd jaar. De imitatie van Stallone is indrukwekkend, maar het blijft een imitatie. Het is alsof je een cover brengt van een lied en eigenlijk exact hetzelfde stem-tembre en uitvoering brengt. Sowieso zullen de Oscars van 2027 volgepakt zijn, want tot spijt van wie het benijdt, maar cinema is terug!