Girls Like Girls (2026) *** recensie

Deze film wil ons gewoon laten voelen hoe het was toen we zestien waren en ons hart voor het eerst uit elkaar spatte in slow motion. Ik ben er nog niet helemaal uit waarom het mij toch niet helemaal heeft kunnen overtuigen maar ik zal een poging ondernemen met deze review. Girls Like Girls (2026) is het regiedebuut van popzangeres Hayley Kiyoko en doet haar werk met een vertrouwen dat je normaal niet verwacht van iemand die voorheen vooral bekend was van popvideo’s. Het resultaat is een film die weinig nieuws vertelt, maar dat oude verhaal wel voelt alsof het voor het eerst wordt verteld.

© Focus Features

Korte inhoud In de zomer van 2006 verhuist de stille, in zichzelf gekeerde Coley (Maya da Costa) naar een nietszeggend stadje in Oregon, bij een vader (Zach Braff) die ze amper kent. Haar moeder is net overleden, iets waarover de film weloverwogen vaag blijft. Daar ontmoet ze Sonya (Myra Molloy), het populaire, stralende meisje met een vervelend vriendje en een groep vriendinnen die vooral heel hard weten te lachen om niks. Wat begint als een ongelijke vriendschap, verandert stap voor stap in iets wat allebei de meisjes niet meteen durven benoemen. De zomer wordt gevuld met fietstochten, zwembadmiddagen en eindeloze AOL Instant Messenger-gesprekken, tot Sonya’s onzekerheid over haar eigen gevoelens de boel doet ontsporen.

Wat meteen opvalt, is hoe weinig haast Kiyoko heeft. Ze laat scènes ademen die een gehaaster scenario allang zou hebben ingekort, en net dat geeft de film zijn kracht. De regie is niet flitsend, maar wel doordacht: elke ruimte voelt specifiek, elk shot heeft een reden om er te zijn. Cinematografe Sonja Tsypin drenkt de beelden in dat honingkleurige zomerlicht dat je kent van elke nostalgische coming-of-age film van de afgelopen vijftien jaar, en ja, dat is een beetje een cliché geworden op zich, maar hier werkt het omdat de camera niet enkel decoreert. Ze volgt Coley’s blik, blijft hangen op een haarlok, een vinger die over een arm glijdt, en bouwt zo een spanning op die niets met plot te maken heeft en alles met verlangen.

Voor mij draagt Maya da Costa de film, en dat is geen kleine prestatie voor een actrice die hier haar grote schermdebuut maakt. Ze zegt weinig, maar haar gezicht doet het werk: die mengeling van hoop en angst wanneer ze naar Sonya kijkt, is precies wat een eerste verliefdheid voelt vanbinnen, ook al lijkt het van buitenaf bekeken bijna gênant traag. Myra Molloy krijgt een moeilijkere opdracht. Sonya moet overtuigend ‘onovertuigend’ zijn, zelfverzekerd aan de oppervlakte en volledig verloren daaronder, en dat is een evenwicht dat niet altijd standhoudt. Er zijn momenten waarop je haar innerlijke conflict voelt, en momenten waarop ze gewoon een meisje speelt dat leuk doet. Het scenario, geschreven door Kiyoko samen met Chloe Okuno en Stefanie Scott, geeft haar personage nu eenmaal minder houvast dan Coley, en dat is jammer, want net dat gebrek aan diepte bij Sonya is waar de film af en toe in het luchtledige blijft hangen.

Er gebeurt in de eerste helft nauwelijks iets dat je een plot zou noemen: twee meisjes die naar elkaar kijken, fietsen, zwijgen, weer kijken. Net daarin schuilt de charme, maar ook het risico. Wie een steviger verhaal verwacht, met externe obstakels en dramatische wendingen, komt bedrogen uit. Kiyoko kiest er nadrukkelijk voor om het conflict van binnenuit te laten komen, uit Sonya’s onvermogen om te accepteren wat ze voelt, niet uit een homofobe buitenwereld die de meisjes straft. Dat is op zich een verfrissende keuze, minder gericht op slachtofferschap dan je bij dit genre zou verwachten, maar het maakt de tweede helft ook wat voorspelbaarder: je weet vanaf minuut twintig ongeveer waar dit naartoe gaat.

Zach Braff, in de rol van de onwennige vader die zijn dochter probeert te bereiken zonder te weten hoe, is verrassend goed op de momenten dat de film hem tijd geeft. Zijn scènes met da Costa zijn zacht en ongemakkelijk op de juiste manier, ook al blijft die vader-dochterlijn uiteindelijk een zijlijn die nooit helemaal wordt uitgewerkt. De productiedesign daarentegen verdient een aparte vermelding: de jaren 2000 worden hier niet karikaturaal neergezet, maar met een precisie die bijna liefdevol aanvoelt, van de iPod tot het “ge-bloep” van een inkomend chatbericht. Voor wie die periode zelf heeft meegemaakt, is dat een nostalgische steek die de film weet uit te buiten zonder te overdrijven, al flikkert er soms wel een grens tussen sfeerbeeld en decorstuk.

Girls Like Girls is geen film die je verrast, en dat hoeft ook niet. De waarde zit hem niet in originaliteit, maar in de manier waarop Kiyoko iets bekends weer voelbaar maakt, met een hoofdrolspeelster die het gewicht van de film moeiteloos draagt en een regie die weet wanneer ze niets moet doen. Toch was ik niet overtuigd. Het scenario had scherper gekund, vooral voor Sonya, en het tempo zal ongeduldige kijkers testen (zoals mezelf), maar wie zich overgeeft aan die trage zomerse cadans, krijgt er een oprechte, tedere film voor terug. Geen meesterwerk, maar wel een debuut dat verlangen weet te filmen zoals weinigen dat nog doen: zonder schaamte, en zonder haast. De film is sinds 19 juni 2026 op Amazon Prime.