Evil Dead Burn (2026) **½ recensie

Er bestaat een categorie horrorfilms die zo hard hun best doen om je te choqueren dat ze compleet vergeten waarom je ooit van het genre bent gaan houden. Evil Dead Burn (2026) valt pijnlijk duidelijk in die categorie. Deze zesde episode in de Evil Dead-reeks gooit meer bloed, botbreuken en huishoudapparatuur-als-moordwapen tegen het scherm dan ooit tevoren, maar vergeet ergens onderweg de knipoog die deze franchise altijd zijn charme gaf.

© Sony Pictures Releasing, All rights reserved.

Korte inhoud Alice (Souheila Yacoub) verliest haar man Will (George Pullar) bij een auto-ongeval, veroorzaakt door een demonische entiteit die rechtstreeks overwaait uit Evil Dead Rise (2023). Op de begrafenis blijkt al snel dat haar schoonfamilie haar minacht, en wanneer het gezelschap zich terugtrekt in het vervallen familiehuis om te rouwen, wordt duidelijk dat opa ooit een magische dolk verstopte die Deadites kan vernietigen. Precies wat die Deadites nu willen hebben. Het resultaat: een familie die elkaar, bezeten of niet, langzaam aan stukken scheurt.

Regisseur Sébastien Vaniček, gehaald uit de Franse spinnenhorror Infested (2023), weet wat hij wil: een sensorische aanslag zonder rempedaal. En dat lukt hem, technisch gezien, best behoorlijk. Er zit een spiegelshot in dat je twee keer moet bekijken om te snappen hoe ze het gefilmd hebben, en de camera beweegt op momenten met een fysieke, worstelende energie die verder gaat dan de gebruikelijke steadicam-toeren van Sam Raimi. Alleen: waar Raimi zijn gore altijd serveerde met een laagje humor, serveert Vaniček de zijne met een stalen gezicht en een vinger die diep in de wonde van huiselijk geweld wroet. Dat is een legitieme artistieke keuze, maar het botst hier voortdurend met het DNA van de franchise. Op zich hoeft dit zelfs geen probleem te zijn, maar als horrorliefhebber vind ik precies deze delicate grens tussen ernstige gruwel en absurditeit net iets smakelijker. Vandaar ook mijn liefde voor een film als Lee Cronin’s The Mummy (2026), de originele Sam Raimi Evil Dead films tot zelfs horror-slashers als Terrifier. Indien je echter jouw horror lijnrecht wil, dan is deze Evil Dead editie iets voor jou.

Yacoub draagt de film, en dat is geen kleine prestatie gezien wat haar personage moet doorstaan. Ze speelt Alice niet als slachtoffer, niet als action girl, maar als iemand die stap voor stap haar eigen ruggengraat terugvindt terwijl letterlijk iedereen om haar heen ontploft, ontaardt of ontleed wordt. Dat is knap acteerwerk in een film die haar weinig ruimte geeft om iets anders te doen dan lijden en later terugvechten. De rest van de cast, met Tandi Wright als de ijzige schoonmoeder en Erroll Shand als de verbitterde schoonvader, doet vlijtig mee aan wat uiteindelijk toch vooral een excursie in body-horor is. Hunter Doohan krijgt als Joseph een dramatische-boog die je normaal in een ander soort film zou verwachten, richting redding, richting moed, en de scenaristen (Vaniček en Florent Bernard) draaien daar bewust de nek om. Dat is één van de weinige momenten waarop de film je echt verrast in plaats van je gewoon te beuken.

© Sony Pictures Releasing, All rights reserved.

En beuken doet de film, onophoudelijk. Een vaatwasser wordt een moordwapen, een hoofdsteun wordt een moordwapen, een kurkentrekker wordt een moordwapen; op een gegeven moment begin je je huishoudtoestellen met andere ogen te bekijken. Het probleem is niet dat het te veel is, dat is precies waarvoor je hiervoor komt zitten. Het probleem is dat het te gelijkmatig is. Er is geen adempauze, geen momentum-opbouw, gewoon een rechte lijn van ellende naar meer ellende naar nog wat ellende, ingepakt in een grauwe, blauwgrijze belichting die alles wat gebeurt visueel dooft in plaats van aanscherpt. Raimi kon met een micro-budget nog kleur op het scherm toveren. Hier, met een veelvoud van dat budget, krijg je vooral mist en modder.

Het scenario probeert de trauma-plot ernstig te nemen, huiselijk geweld, generationele wrok, een familie die al lang voor de Deadites arriveerden op instorten stond, en soms lukt dat ook, vooral in de manier waarop het vervallen huis fungeert als letterlijke metafoor voor het uiteenvallende gezinsweefsel. Maar de film gebruikt dat trauma ook behoorlijk instrumenteel, als excuus om nog een gruwelscène te verantwoorden in plaats van als iets waar de personages echt doorheen moeten. Alice krijgt amper tijd om iemand anders te zijn dan “het slachtoffer dat wraak neemt”, en dat maakt haar minder een personage dan iets functioneels. Voeg daarbij een end boss (~voor de gamers onder ons) die eruitziet alsof hij is weggelopen uit een goedkopere CGI-productie, in schril contrast met de  meer overtuigende practical fx, en je krijgt een slotakte die net op het verkeerde moment de lucht uit de ballon laat.

Kortom, de film is voor mij toch wel iets van een teleurstelling omwille van het gebrek aan … plezier. Niet in de zin van lachen om domme tieners die een spreuk voorlezen ze ze niet snappen, maar plezier in de vakmanschap van het schrikken zelf. De oude Evil Dead-films wisten dat horror en humor uit dezelfde spier komen; hier voelt het alsof die spier is afgesneden en vervangen door louter volume. Het is knap gemaakt, het is soms echt indrukwekkend gefilmd, en Yacoub verdient een betere, rijkere film rond haar personage. Maar als “Evil Dead” zijn groovy geest voorgoed inruilt voor alleen nog maar bloed en zwaarmoedigheid, dan is ‘Burn’ straks niet de titel, maar de diagnose. Op 8 juli 2026 kwam Evil Dead Burn in de zalen.