De vraag is niet of DC Studios een slechte film heeft gemaakt. De vraag is of ze ooit hadden kunnen winnen. Want Supergirl (2026) is niet alleen een matige superheldenfilm – het is een perfecte storm van creatieve misstappen, strategische vergissingen, marktongeduld en een online fanbase die schijnbaar heel kritisch is wanneer comic-adaptaties buiten de lijntjes kleurt. Regisseur Craig Gillespie, de man achter het scherpe I, Tonya (2017), leverde met $38 miljoen binnenlands openingsweekend de zwakste start af van het nieuwe DC-universum. Wereldwijd werd amper $68 miljoen binnengehaald voor een productie met een prijskaartje van minstens $170 miljoen. Dat zijn geen cijfers die je wegwuift – dat zijn cijfers die boardrooms leegmaken. De film doet het bij deze slechter dan Morbius (2022), Black Adam (2022), The Marvels (2023) en The Flash (2023)!
© Courtesy of DC Studios and Warner Bros. Pictures
In de film zien we Kara Zor-El, alias Supergirl, gespeeld door Milly Alcock, leeft een zwervend bestaan op verre planeten na het verlies van haar thuis. Wanneer de gevaarlijke ruimtepiraat Krem – vertolkt door Matthias Schoenaerts – haar hond Krypto vergiftigt met een dodelijk pijltje, krijgt ze 72 uur om het tegengif te bemachtigen. Onderweg raakt ze verwikkeld in de zoektocht naar gerechtigheid van een jong meisje genaamd Ruthye, gespeeld door Eve Ridley. Jason Momoa duikt op als de uitbundige premiejager Lobo, terwijl David Corenswet zijn Superman nog even laat passeren. De film is gebaseerd op de graphic novel Supergirl: Woman of Tomorrow van schrijver Tom King, met artwork van Bilquis Evely.
1. Een vreselijk script
Laat ons beginnen met reden één voor de ramp: het script. Scenariste Ana Nogueira – zou ook verantwoordelijk zijn voor de komende Wonder Woman-reboot en een Teen Titans-film – levert een verhaal af dat amper genoeg draagkracht heeft voor een kortfilm, laat staan een blockbuster van bijna twee uur. De plot draait eigenlijk om twee dingen: red de hond, dood de schurk. Dat is het. Kara’s achtergrond wordt verteld via een rommelig en miserabele flashback die midden in de film wordt ingelast op precies het moment dat de actie begint aan te trekken. Kritiek op het script was de rode draad in quasi alle reviews. Het begon allemaal met Variety-criticus Owen Gleiberman die het ronduit het slechtste script dat hij zich kon herinneren noemde. Dat is een stevige quote, maar niet volledig onbegrijpelijk als je ziet hoe weinig de film werkelijk te vertellen heeft over wie Kara Zor-El eigenlijk is.
2. Een rommelige productie
Reden twee sluit daar naadloos op aan: een productie die kreunde onder haar eigen onzekerheid. Supergirl doorliep meer dan tien testscreenings – een absurd hoog aantal voor een moderne studiofilm. Er werden drie verschillende eindes uitgetest, meerdere edits samengesteld, en zelfs de aanwezigheid van Superman werd uitgebreid en herschreven. Drie componisten – waaronder de gerenommeerde Ramin Djawadi, Tom Holkenborg, en uiteindelijk Claudia Sarne – werden door het project gehaald. Als een film zo vaak opnieuw geknipt en geplakt wordt, is het zelden een goed teken. Het eindresultaat draagt die littekens: pacing die nergens echt klopt, actiescènes die te chaotisch en te snel gemonteerd zijn om te volgen, en een derde akte met zichtbaar matige CGI die op geen enkele manier in de buurt komt van de productiewaarden die je voor 170 miljoen dollar mag verwachten. Er zijn films die met de grond gelijk zijn gemaakt omwille van hun belabberde cgi, denk maar aan The Flash.
3. Mixed messages
Warner Bros. trok alles uit de kast – 80 promotiepartners, waaronder Kentucky Fried Chicken en American Airlines – maar genereerde amper echte buzz. Erger nog: in de recente promotiecampagnes werd Superman prominent naar voren geschoven, terwijl het personage slechts een cameo heeft in de film. Dat vertelt je alles over het vertrouwen dat het studio zelf had in de aantrekkingskracht van Kara Zor-El als zelfstandig hoofdpersonage. En dat gebrek aan vertrouwen sijpelde door naar het publiek. Supergirl trok 59% mannelijke bioscoopbezoekers (bij Wonder Woman was dat slechts 49%) – de film wist nauwelijks voorbij de kern-superheldenfanbase te geraken. Voor een personage dat uitdrukkelijk als alternatief voor Superman gepositioneerd werd, is dat een gemiste kans van formaat. Maar we moeten dit ook niet gaan overdrijven, want comic adaptaties zijn doorgaans nog het meest geliefd door mannen.
4. Superheldenmoeheid duikt weer op
Het fenomeen van superheldenmoeheid wordt er steeds selectiever op. De tijd dat een cape en een donker verleden volstonden om kaartjes te verkopen, is definitief voorbij. Recente mislukkingen als Madame Web (2024) en The Marvels (2023) bewijzen dat het genre zijn tweede adem nog niet gevonden heeft. Supergirl arriveerde ingeklemd tussen Toy Story 5 (2025), dat in zijn tweede weekend nog een indrukwekkende $70 miljoen binnenhaalde en wereldwijd op koers lag richting $585 miljoen, en het aankomende Minions & Monsters. Dat zijn geen ideale omstandigheden voor een kostbare maar twijfelachtige release. En anders dan Superman – dat kon voortbouwen op decennialange universele herkenning – is Kara Zor-El voor het grote publiek simpelweg geen huisnaam. Hadden ze dan geen origin story moeten maken in plaats van het te compenseren met flashbacks middenweg? Wel ja! 99% van de bioscoopbezoekers leest geen comics, laat staan dat ze de comic hebben gelezen waarop de film is gebaseerd. Ja er zullen klachten zijn van de hardcore fans omdat de film afstand neemt van het bronmateriaal, maar zij zullen het verschil niet maken aan de box-office.
5. Een James Gunn derivaat in plaats van eigen visie
Neen, de film is niet geflopt omdat vrouwen niet gesmaakt worden als superhelden. Wonder Woman (2017) bracht bijna een miljard op en dat was 110% vrouw. Een mogelijke reden waarom velen hebben afgehaakt is omdat de trailers lieten vermoeden dat we een James Gunn film kregen, maar dan door iemand anders. Meer nog, het leek op een Guardians of the Galaxy rip-off met wat Mad Max allures. Milly bracht rauwheid, kwetsbaarheid en charisma mee die de rol ver overstijgen. Haar Kara is géén brave kostuumdrager maar een getraumatiseerde zwerver die haar pijn verstopt achter sarcasme en koppigheid – een interessant vertrekpunt waar de film zelf vervolgens te weinig mee doet. De personageontwikkeling blijft oppervlakkig, de relatie met Ruthye wordt nooit zo emotioneel geladen als ze had kunnen zijn, en de film laat haar te vaak verminken in actiescènes die visueel te chaotisch zijn om te genieten. Gillespie lijkt hier volledig ingekapseld door de studiomachine of wou teveel James Gunn plezieren. Van zodra dit naar buiten kwam via mond-aan-mond-reclame was dat meteen ook de doodsteek. Alcock verdient een betere film. Die krijgt ze misschien nog. Maar eerst moet DC Studios leren dat het redden van de hond geen substituut is voor het redden van het scenario.
Mensen hebben iets tegen origin stories van Batman en Superman, maar wanneer slechts een handvol mensen wat de ontstaansgeschiedenis is van Kara, dan had ik daar toch mee geopend in plaats van halverwege dat in de film te droppen via die verdoemde flashbacks.