Er zijn twee soorten stilte in Hollywood. De beleefde stilte van mensen die niets te zeggen hebben, en de veelzeggende stilte van mensen die bewust hun mond houden. De manier waarop Matt Reeves omgaat met het DCU van James Gunn behoort duidelijk tot de tweede categorie. Terwijl Gotham in zijn sequel wordt bedolven onder een dikke laag fictieve sneeuw, houdt Reeves zijn universum angstvallig hermetisch afgesloten van wat er in de rest van het DC-imperium gebeurt. En na het toch wel teleurstellende Supergirl (2026), kun je hem daar moeilijk ongelijk in geven. The Batman Part II (2027) bevindt zich momenteel in productie in het Verenigd Koninkrijk, met Robert Pattinson die terugkeert als Bruce Wayne en nieuwkomers Scarlett Johansson en Sebastian Stan die de geruchten rond Harvey en Gilda Dent voeden. Het verhaal speelt zich af in een besneeuwd Gotham en zet de neonoir-stijl van het eerste deel voort. De film staat gepland voor 1 oktober 2027 en blijft nadrukkelijk buiten de officiële DCU-continuïteit – niet omdat Gunn dat eist, maar omdat Reeves dat zo wil.
Laat dat even bezinken: het is Reeves’ eigen keuze om buiten het grote DC-universum te blijven. Gunn zei het zelf, vrij duidelijk, op Threads: “It’s not an ‘allowed’ thing. It’s Matt’s choice, and we respect that.” Publiekelijk klinkt dat als wederzijds respect tussen twee creatieve geesten. Maar wie even tussen de regels leest, ziet een machtsdynamiek die net iets complexer is dan die vriendelijke formulering doet vermoeden. Reeves bouwt een auteurstrip in een franchise-wereld, en dat vereist verdedigbare grenzen. Zeker wanneer het alternatief – je verhaal vermengen met de DCU-machinerie – steeds minder aantrekkelijk lijkt.
James Gunn vs Matt Reeves – AI creation
Want laten we eerlijk zijn over wat Supergirl heeft aangericht. Craig Gillespie, de regisseur die eerder het geslaagde drama I, Tonya (2017) maakte, leverde een film af die ik zou beschouwen als luidruchtig en inspiratieloos, een kosmisch avontuur dat zijn eigen toonsplitsing niet overleeft. Het script van Ana Nogueira slaagt er niet in de ziel van Tom King’s brontekst te vangen. Milly Alcock doet haar best maar zij kon deze film niet redden. Met een Rotten Tomatoes-score van 58% en een verwachte openingsweekend van amper 40 tot 50 miljoen dollar in de VS valt dit moeilijk een succes te noemen voor een film met een budget van 170 miljoen. Ter vergelijking: Gunns Superman opende vorig jaar op 125 miljoen dollar in de VS alleen. Dat is geen kleine val. Dat is een ravijn. Maar wat nog meer verontrustend is aan de film was de poging om de wereld van James Gunn na te apen. Maar het werkte niet.
En net dát maakt de positie van Reeves zo begrijpelijk, maar ook zo strategisch slim. Zijn eerste Batman-film was een fenomeen; een duistere, neo-noir detectivethriller die liet zien dat superheldenverhalen volwassen, literaire ambities konden hebben. De spin-offserie “The Penguin” oogstte negen Emmy’s en bewees dat dit universum een eigen leven leidt. Wie dat zorgvuldig opgebouwde krediet zou inruilen voor een DCU-crossover waarbij de toon, het tempo en de esthetiek plots moeten worden afgestemd op een gedeeld universum dat Supergirls problemen nog vers in het geheugen heeft, is op zijn zachtst gezegd niet slim bezig.
Toch is de relatie tussen Reeves en Gunn niet zonder spanning. De geruchten over Clayface die ooit in het script zou hebben gezeten en er later uit werd gehaald, werden door Gunn zelf ontkend – maar het feit dát die verhalen de wereld in gingen, zegt iets. Gunn is formeel weinig meer dan producent op het project; hij bekijkt, geeft notities, maar de creatieve controle ligt bij Reeves. Dat is ongebruikelijk in een systeem dat gewoonlijk alles centraal wil beheren zoals met Kevin Feige en de MCU. Gunns publieke steunbetuigingen: “What Matt’s doing is still really important”, klinken oprecht, maar ook net iets te nadrukkelijk voor iemand die er werkelijk geen twijfel over zou hebben. De man dempt geruchten met een frequentie die suggereert dat de geruchten moeiteloos blijven opduiken. Ondertussen blijft Reeves zijn eigen ritme volgen, ongeacht de druk van buitenaf. Het script arriveerde bij Pattinson in een speciale “privacy bag”, alsof het om staatsgeheimen ging. En in zekere zin zijn het dat ook; niet omwille van overdreven geheimzinnigheid, maar omdat Reeves begrijpt dat het verhaal de enige troef is die hij heeft. Geen universe-opbouw, geen post-creditscènes die naar andere films leiden, geen Sebastian Stan die plots Tony Stark opduikt in Crime Alley. Gewoon een filmmaker die zijn verhaal wil vertellen. Het is veelzeggend dat hij op sociale media fanart herplaatste van Tom Kings Batman-arc ‘Beast of Burden’, met Dick Grayson in de sneeuw – net nadat Gunn had verklaard dat Robin niet in de film zou zitten. Of dat een subtiele provocatie was of gewoon enthousiaste fan-interactie, laten we in het midden. Maar toevallig was het niet.
Stan hintte op het Cannes-festival dat hij “meerdere personages” zal spelen, wat de Two-Face-speculaties verder aanzwengelde. Johansson werd aangekondigd via een GIF uit Under the Skin – een beeld dat fans onmiddellijk associeerden met Gilda Dent uit Batman: The Long Halloween. Charles Dance voegt zich bij de cast, vermoedelijk als Christopher Dent. Reeves bouwt een verhaal rond corruptie, georganiseerde misdaad en een driehoeksalliantie tussen Batman, Jim Gordon en de DA Harvey Dent – en de werktitel “Semper Vigilans” doet zelfs de Court of Owls vermoeden. Dit is ambitieus, zorgvuldig en bovenal coherent. Het is precies het tegenovergestelde van wat Supergirl wilde zijn maar niet werd. De les is simpel, ook al wil niemand ze hardop uitspreken: het DCU-experiment van Gunn staat of valt bij de kwaliteit van zijn films, en Supergirl heeft aangetoond dat één sterk debuut geen garantie biedt voor wat volgt. Reeves heeft dat ongetwijfeld van nabij gevolgd. Zijn keuze om buiten het systeem te blijven is geen artistieke koppigheid – het is zelfbehoud, creatief en commercieel. Terwijl Gotham zich voorbereidt op een besneeuwde winter, kan Matt Reeves rustig slapen in de wetenschap dat hij zijn eigen verhaal mag vertellen. En in de huidige staat van het superhelden-genre is die vrijheid misschien wel het kostbaarste wat een filmmaker kan hebben.
Reeves heeft gelijk, blijf daar weg van
Ik heb het gevoel dat Superman eigenlijk volledig in de wereld van Guardians zat met een eigen James Gunn stijl. Het werkte voor de film, maar dat is niet iets waarmee je een DCU mee kan bouwen of hij moet alle films zelf regisseren.
Ik denk dat Henry Cavill stiekem blij is dat hij er van tussenuit is gebleven.
Ik moet Supergirl nog zien, maar één slechte film maakt dit universum nog niet kapot. Na Iron Man had je ook heel wat klote MCU films.
Het verschil met Kevin Feige is dat hij geen films regisseert en ze ook niet schrijft. En dat is een wereld van verschil.
Matt zal er wel werk van moeten maken want iedereen is The Batman ondertussen al vergeten
Een flop komt op een slecht moment voor Gunn zou ik denken, maar dit heeft hij volledig aan zichzelf te danken.
Ik ben meer een Matt Reeves dan een James Gunn fan, ben echt benieuwd naar Clayface
De casting van Supergirl is perfect, het script is misschien niet overtuigend maar ik zou dit nog niet afschrijven.
Box office ziet er niet goed uit voor Supergirl …