Wuthering Heights (2026) **½ uit op 4k UHD

Laat ons eerlijk zijn: toen Emerald Fennell aankondigde dat ze Wuthering Heights (2026) zou verfilmen, was dat alsof je hoorde dat een pyromaan de sleutels Notre-Dame van Parijs zou krijgen. Niet per se een slecht idee, maar wel eentje die je doet fronsen. Na Promising Young Woman (2020) en Saltburn (2023), films die je ofwel briljant vindt ofwel een pretentieuze puinhoop, krijgt ze nu de kans om Emily Brontë’s gothic meesterwerk uit 1847 naar het scherm te brengen. En het resultaat is precies wat je verwacht: deeg kneden als seksuele metafoor, vingers in vismonden, en Jacob Elordi die met ontbloot bovenlijf hooi vorkt terwijl Charli XCX’s “Chains of Love” op de soundtrack dreunt.

Warner Bros

Korte inhoud: Het verhaal zelf blijft getrouw aan Brontë’s roman: Catherine Earnshaw (Margot Robbie) en Heathcliff (Elordi) zijn twee zielen verstrengeld in een liefde zo intens dat ze destructief wordt, gesitueerd tegen de ruige achtergrond van de West Yorkshire moors. Als Catherine trouwt met de rijke Edgar Linton (Shazad Latif) om haar sociale status te behouden, vlucht een verwoeste Heathcliff om wraak te zweren. Wat volgt is een verhaal over obsessie, klassenstrijd, huiselijk geweld en generatietrauma; allemaal onderwerpen die Fennell blijkbaar met haar kenmerkende visuele buitensporigheid wil aanpakken.

De controverse begon al voor er ook maar één frame gedraaid was. Het casten van Elordi als Heathcliff; een personage dat in Brontë’s boek wordt beschreven als “donkerhuidige” en met Romany of Gypsy roots, zorgde voor ophef. Fennell verdedigde haar keuze door te stellen dat Elordi “er precies uitzag zoals de illustratie van Heathcliff in het eerste boek dat ik las.” Dat is natuurlijk een argument dat zowel nostalgisch als wonderlijk selectief is. Casting director Kharmel Cochrane moest ook Robbie verdedigen tegen kritiek dat ze te oud zou zijn voor de rol van een jonge vrouw, wat nogal ironisch is gezien het feit dat Hollywood al decennia mannelijke acteurs in hun veertig laat spelen tegenover twintiger actrices zonder dat iemand daar vragen bij stelt.

Dan hebben we de film zelf, die eruitziet alsof Bridgerton en een Joe Wright-periode drama een one-night stand hadden na te veel wijn. De eerste teaser was een montage van extreme close-ups: handen die deeg kneden, vingers die door eierdooiers glijden, mensen die op de vloer kruipen met hun tong uit hun mond. Het internet ging collectief door het lint. Geruchten over schokkende testscreenings, met scènes van publieke ophangingen waarbij de veroordeelde ejaculeert, maakten de hype alleen maar groter. De tweede, vollere trailer probeerde wat af te koelen door meer nadruk te leggen op de “grootste liefdesverhaal aller tijden” tagline, compleet met weelderige landschappen, prachtige kostuums van Jacqueline Durran, en cinematografie van Linus Sandgren die zo schitterend is dat je je afvraagt of ze per ongeluk een parfumreclame aan het draaien waren. Maar de film is vooral een saaie bedoening geworden. Op een gegeven moment hoopte je maar dat het verhaal wat meer controversieel kon zijn.

Wat opvalt is hoe Fennell de roman heeft benaderd: niet als heilige tekst, maar als inspiratie. De film staat op de poster vermeld als “inspired by” Brontë’s werk, en Fennell zelf heeft gezegd dat ze het niet kan maken Wuthering Heights klakkeloos te adapteren; vandaar de aanhalingstekens in de titel op de poster. “Je kunt een boek zo dicht en ingewikkeld en moeilijk als dit niet adapteren,” legde ze uit. Het is een eerlijke erkenning, maar ook een handige disclaimer voor wanneer de literaire puristen komen klagen. Want laat ons wel wezen: Wuthering Heights is inderdaad een verhaal vol erotische spanning, sadomasochisme en onuitsprekelijk verlangen. De uitdaging was niet of je dat moest tonen, maar hoe.

Fennell heeft wel een interessante cast samengesteld. Hong Chau als Nelly Dean is een schot in de roos, Nelly is de heimelijke drijvende kracht achter het verhaal, afwisselend sluw en goedgelovig, en de meeste adaptaties degraderen haar tot decoratie. Een actrice van Chau’s subtiele kracht in die rol suggereert dat Fennell tenminste begrijpt wat Brontë probeerde te doen. Elordi, die we recent schitterend zagen als The Creature in Guillermo del Toro’s Frankenstein (2025), heeft bewezen meer in zijn mars te hebben dan alleen zijn uiterlijk. En Robbie kan alles, haar Catherine wordt vermoedelijk een combinatie van haar Barbie, haar Elizabeth I uit Mary Queen of Scots (2018), en haar Nellie LaRoy uit Babylon (2022).

© Warner Bros

De soundtrack van Charli XCX; een volledig album geschreven voor de film, is ofwel de meest briljante of de meest belachelijke beslissing ooit genomen voor een periode drama. “Ik wilde duiken in een wereld die onmiskenbaar rauw, wild, seksueel, gothic, Brits, gekweld voelde,” schreef Charli. Het is moeilijk te zeggen of moderne pop en Victoriaanse gothic elkaar zullen aanvullen of elkaar volledig zullen slopen. Maar het is tenminste ambitieus, wat meer is dan je kunt zeggen van de meeste andere literaire adaptaties die veilig kiezen voor een klassieke orkestrale score. Is Wuthering Heights het grootste liefdesverhaal aller tijden, zoals de trailer beweert? Dat is discutabel. Het is zeker geen romantisch sprookje, eerder een verhaal over hoe liefde en obsessie elkaar kunnen consumeren tot er niets overblijft dan ruïnes. Maar het is ook geen anti-romance zoals The Great Gatsby (2013), dat mensen blijven verwarren met een liefdesverhaal terwijl het een kritiek op illusies is. Fennell’s versie lijkt te suggereren dat ze beide kanten wil verkennen: de verblindende aantrekkingskracht én de vernietigende consequenties. In een tijdperk waarin de meeste films in je geheugen verdampen, is dat misschien wel de grootste prestatie van allemaal. Emily Brontë zou het waarschijnlijk verschrikkelijk gevonden hebben. Of misschien juist fantastisch. Bij een boek dat in 1847 als schokkend werd beschouwd, is het moeilijk te zeggen. Vanaf 17 juni 2026 is de film verkrijgbaar op DVD, Blu-ray, 4K UHD en digitaal.