Toy Story 5 klaar om de box-office te veroveren

Toy Story 5 (2026) lijkt, te oordelen naar de vroege cijfers, zichzelf te hebben heruitgevonden. Met 17,5 miljoen dollar aan preview-inkomsten – het beste previewresultaat van 2026 tot nu toe en meteen het tweede beste ooit voor een animatiefilm – heeft Pixar bewezen dat Woody en Buzz nog lang niet op rust mogen van hun baasje. Disney heeft in ieder geval nood aan kaskraker en deze lijkt er ene te worden.

© Pixar

Korte inhoud: Wanneer Bonnie een slimme tablet genaamd Lilypad cadeau krijgt en er volledig in opgaat, zien Woody, Buzz, Jessie en de rest van de speelgoedbende hun wereld overhoop gegooid. De nieuwste bedreiging voor speeltijd is geen boosaardige buurjongen of vergeetachtige tiener, maar de technologie zelf – vertegenwoordigd door Lilypad, ingesproken door Greta Lee. Het speelgoed moet samenkomen om te overleven in een wereld die hen dreigt te vergeten.

Achter de camera staat Andrew Stanton, de man die ons Wall•E (2008) en Finding Nemo (2003) schonk, en die dus weet hoe je emotionele diepgang verpakt in toegankelijk familie-entertainment. Dat hij co-regie deelt met McKenna Harris – samen ook verantwoordelijk voor het scenario – suggereert een bewuste keuze voor een frisse blik naast een beproefde meesterhand. Het thema dat ze kozen is zowel urgent als gevaarlijk: de strijd tussen analoog speelgoed en digitale verleiding. Gevaarlijk, want het risico op een knullige “technologie is slecht”-boodschap ligt op de loer. Dat de vroege reacties spreken van een “diepgaand en ontroerend” resultaat doet vermoeden dat Stanton die val heeft weten te vermijden.

Tom Hanks, Tim Allen en Joan Cusack keren terug als de vertrouwde stemmen van Woody, Buzz en Jessie – een soort ankerpunt voor iedereen die in 1995 voor het eerst naar een bioscoop werd gesleurd door zijn ouders en er sindsdien niet meer van is losgekomen. Nieuw in de cast zijn onder anderen Greta Lee als de digitale antagonist Lilypad en Conan O’Brien als Smarty Pants – een keuze die op papier absurdistisch klinkt maar in de praktijk van Pixar-casting zelden teleurstelt. Daarnaast duiken ook Keanu Reeves, Ernie Hudson en zelfs Bad Bunny op in de voice cast – een bredere diversiteit aan stemtalent dan de franchise ooit eerder heeft ingezet.

De cijfers spreken voor zich, maar ze vertellen ook een verhaal over de staat van de bioscoop. Een verwachte openingsweekend van 140 tot 175 miljoen dollar in de VS alleen zou niet alleen het franchise-record van Toy Story 4 ($120 miljoen) breken, maar ook het jaarbeginrecord van Super Mario Galaxy Movie ($131,7 miljoen) van z’n troon stoten. Internationaal komt daar nog eens zo’n $135 miljoen bovenop, met sterke resultaten in Mexico, Brazilië, Australië en Midden-Oosten. Voor een film met een budget van $250 miljoen zijn dat geen slechte perspectieven. Sterker, het belooft behoorlijk winstgevend te worden. Wat opvalt aan de publieksscore van 93% op Rotten Tomatoes – net iets onder de 94% van Toy Story 4 – is dat Pixar er opnieuw in lijkt te zijn geslaagd om zowel nostalgische dertigers als jonge kinderen te bereiken. Dat is geen toeval. Het thema van kinderen die vastzitten aan hun schermen is één die elke ouder van vandaag persoonlijk voelt, wat Toy Story 5 bijna therapeutisch maakt voor wie met een kleuter in de bioscoopstoel schuift.

Interessant is ook het muzikale luik: Randy Newman keert voor de vijfde keer terug om de soundtrack te verzorgen – een continuïteit die zelden zo vanzelfsprekend voelt als bij deze reeks. Daarnaast is er een origineel nummer van Taylor Swift, “I Knew It, I Knew You”, wat de populaire aantrekkingskracht van de film nog een zetje in de rug geeft. Of dat nummer het niveau van “You’ve Got a Friend in Me” benadert, blijft afwachten, maar als marketingstrategie is het verdomd slim.

Anderzijds is het balen voor Steven Spielberg met zijn Disclosure Day (2026), die naast twee horrorfilms nu ook nog eens moet afrekenen met een Pixar monument. Dat de film niet goed was begint stilaan bij iedereen door te dringen, maar de film moet ook een slordige 230 miljoen dollar ophalen voor nog maar een break-even en zal vermoedelijk blijven steken op 180 miljoen wereldwijd. Gelukkig was Masters of the Universe (2026) ook geen kloten waard anders was deze film ook nog eens concurrentie. Masters blijft steken op 90 miljoen en deze film moest 400 miljoen ophalen voor nog maar een break-even. Het kan dus allemaal nog wat slechter.

Pixar heeft de voorbije jaren bewezen dat het ook buiten de gebaande paden kan treden – met wisselend succes. Maar wanneer ze terugkeren naar hun kroonjuweel, doen ze dat hier met een scherpte die doet vermoeden dat ze deze film niet lichtzinnig hebben aangepakt. Toy Story 5 lijkt niet zozeer een vijfde deel als wel een statement: speelgoed vergaat niet, het evolueert – en dat geldt ook voor Pixar zelf.