De trailer van Heart of the Beast (2026) vertelt meteen wat voor film het zal worden. Een man. Een hond. Alaska. En de meedogenloze natuur als antagonist. Het klinkt simpel, bijna te simpel; maar wat je ziet in die twee minuten is sterk genoeg om je nieuwsgierigheid te prikkelen, zelfs al weet je dat bij dit survival genre in de voorbije jaren al wat slaat op zit. Maar het is met Brad Pitt en hij staat garant voor een degelijke box-office. De film werd ook gemaakt via zijn eigen productiehuis Plan B Entertainment.
© Paramount Pictures
Korte inhoud: Na een vliegtuigcrash diep in de Alaskaanse wildernis vindt voormalig Special Forces-soldaat James Belmont (Brad Pitt) zich geïsoleerd van de beschaving, met alleen zijn gepensioneerde gevechtshond Odin aan zijn zijde. Samen moeten ze het opnemen tegen extreme weersomstandigheden, wilde dieren en het eigen gebroken lichaam – op zoek naar een weg terug naar huis.
Wat meteen opvalt aan de trailer is de fysieke ernst waarmee Brad Pitt dit aanpakt. Hij ziet er niet uit als een filmster die even de natuur in gaat voor wat spectaculaire shots. Hij ziet eruit als iemand die er al drie weken zit. Doordrenkt, gebutst, met iets in zijn ogen dat tegelijk uitputting en vastberadenheid uitstraalt. Dat is geen kleine prestatie voor een trailer die per definitie het beste materiaal toont – maar het doet vermoeden dat Pitt hier opnieuw alles geeft, en dit in fel contrast met zijn ietwat nonchalante vertolking in F1: The Movie (2025).
Achter de camera staat David Ayer, en dat weegt door. De man heeft een onmiskenbaar gevoel voor testosteron onder druk, denk maar aan End of Watch (2012) over Fury (2014) tot de rampzalige maar fascinerende Suicide Squad (2016). Zijn sterkste werk draait altijd om broederschap onder extreme omstandigheden, en Heart of the Beast past naadloos in dat patroon; zij het dat de kameraad ditmaal vier poten heeft. Het is ook de eerste samenwerking tussen Ayer en Pitt sinds Fury, en dat alleen al wekt verwachtingen. Die film was rauw, ongenadig en visueel verbijsterend, precies de registers die je ook in deze trailer herkent.
Cinematografisch ziet het er verdomd goed uit. Mauro Fiore, die zijn Oscar won voor Avatar (2009) en ook achter de lens stond bij Training Day (2001), heeft de Nieuw-Zeelandse landschappen – want ondanks het Alaskaanse verhaal werd de film opgenomen in Queenstown, Glenorchy en Milford Sound – omgetoverd tot iets dat tegelijk majestueus en bedreigend aanvoelt. IJzige rivieren, besneeuwde bergtoppen, dichte wouden die licht inslikken: het zijn beelden die op het grote scherm gemaakt zijn. Ayer vertelde dat sommige locaties zo afgelegen waren dat de crew per helikopter moest worden ingevlogen met een maximum van drie ladingen materiaal – en dat Pitt en de hond letterlijk op een bergrug werden afgezet om te filmen. Dat soort fysieke toewijding tekent zich af in het beeldmateriaal.
Dan is er nog Odin, de hond. Gespeeld door een reddingshond genaamd Uber, getraind door Andrew Simpson – dezelfde man die verantwoordelijk was voor de Malinois in de John Wick-reeks. En dat merk je. Odin is geen accessoire of emotionele stootkussen: in de trailer redt hij actief zijn menselijke partner, staat hij wacht, springt hij te water. De dynamiek tussen Pitt en het dier voelt echt, niet geënsceneerd. Dat is iets wat niet zo vanzelfsprekend is als het lijkt – mens-hond-chemie op het scherm is ofwel overtuigend of pijnlijk geforceerd, en wat we hier zien valt gelukkig in de eerste categorie. Producent Richard Raymond heeft al publiekelijk bevestigd dat de hond het overleeft, een zeldzame marketingbeslissing die eerder gul dan onhandig aanvoelt, wetende dat de helft van het potentiële publiek de zaal anders niet eens binnenstapt.
Het script van Cameron Alexander lag al jaren op de plank – het stond in 2017 op de befaamde Black List van meest gewaardeerde ongeproduceerde scenario’s – en het heeft uiteindelijk bijna een decennium nodig gehad om de weg naar het scherm te vinden. Dat lange parcours zegt op zich weinig over kwaliteit, maar het is interessant dat uitgerekend Damien Chazelle en Olivia Hamilton als producenten aan boord stapten. Chazelle is niet iemand die zijn naam zomaar ergens aan vastknoopt. J.K. Simmons en Anna Lambe – bekend van “True Detective” – zijn te zien in de trailer maar krijgen weinig ruimte. Hun rollen blijven onduidelijk, al suggereert de context dat Simmons mogelijk een figuur speelt die als anker dient voor Belmonts leven buiten de wildernis. Dat is speculatie, maar de trailer doet weinig moeite om hen te introduceren, wat ofwel vertrouwen in het centrale duo verraadt – ofwel simpelweg een keuze is om de narratieve focus scherp te houden.
De toon van de trailer balanceert tussen ingetogen intensiteit en een vleugje emotionele dramatiek – dat laatste vooral dankzij de lijfspreuk die Pitt zijn hond toefluistert: “I’m going to get you home. We just have to do this the hard way.” Het is het soort zin dat in een minder bekwame film gruwelijk zou klinken, maar Pitt levert hem met genoeg overtuiging om het te laten landen. Of de film die belofte kan waarmaken, valt op basis van twee minuten beeldmateriaal onmogelijk te zeggen. Maar alles wijst erop dat Ayer en Pitt, voor de tweede keer samen, de natuur niet als decor behandelen maar als volwaardig karakter. Dat is precies het verschil tussen een survivalfilm die je vergeet, en eentje die blijft hangen.
Trailer ziet er strak uit, ga ik wel niet bekijken in de bioscoop
Waar blijft zijn World War Z 2???