Veel collega filmjournalisten en flmbloggers dachten dat de IMAX promotie de film zou redden maar wij hadden deze flop al maanden geleden voorspeld. Een productiebudget voor Masters of the Universe (2026) van 200 miljoen is krankzinnig! De Conan the Barbarian film bracht wereldwijd slechts 60 miljoen dollar op en deze film had Jason Momoa in de hoofdrol. De film moet een slordige 400 miljoen ophalen wereldwijd voor nog maar een break-even, dit zal in geen honderd jaar gebeuren. Voor zo’n investering heb je een mondiale kassahit nodig, geen bescheiden opening van 29,3 miljoen dollar in de VS en $25 miljoen in de rest van de wereld. De rekening klopt niet, en dat verrast niemand die de voorbije maanden aandachtig heeft gekeken.

© Amazon MGM Studios

Korte inhoud: Masters of the Universe volgt Prince Adam (Nicholas Galitzine), een jonge man die op aarde vastzit in een saai kantoorleven tot het legendarische Zwaard der Macht hem terugvoert naar zijn thuisplaneet Eternia. Daar moet hij zijn ware identiteit omarmen als de almachtige He-Man om zijn koninkrijk te redden van de nietsontziende Skeletor, gespeeld door een onherkenbare Jared Leto. Verder in de cast: Camila Mendes als Teela, Alison Brie als Evil-Lyn, en Idris Elba als de trouwe Man-at-Arms. Regisseur Travis Knight zette zijn handtekening onder het geheel.

8 redenen waarom Masters of the Universe flopt

Het grootste probleem was dat niemand bij Amazon MGM Studios blijkbaar de vraag durfde te stellen: (1) voor wie is deze film eigenlijk? De openingscijfers onthullen een publiek van voornamelijk 45- tot 54-jarigen, de mensen die als kind naar de tekenreeks keken die tussen 1983 en 1985 liep. Tieners kwamen nauwelijks opdagen, kinderen onder de twaalf – nochtans de doelgroep van het huidige speelgoed – zo goed als helemaal niet. Het is een demografisch portret van een film die zijn toekomst niet heeft gevonden. Toen Mattel in 2023 met Barbie een cultureel fenomeen scoorde, leek het alsof elk vintage speelgoed plots filmwaardig was. Maar, (2) Barbie had iets wat He-Man niet heeft: een ijzersterk concept dat zowel nostalgici als een nieuw publiek aansprak. Masters of the Universe danst op de grens tussen serieuze superheldenfilm en nostalgische knipoog, en valt uiteindelijk aan beide kanten van de kloof.

Het verhaal van hoe dit project überhaupt gemaakt raakte, is al even meeslepend als wat er uiteindelijk op het scherm verschijnt. Sinds 2007 fladderde de rechten rond als een verweesd kind: Netflix, Warner Bros. en Sony Pictures kregen allemaal een beurt. Regisseurs als Jon M. Chu en McG werden aangetrokken en weer losgelaten. Zelfs Noah Centineo zou ooit He-Man spelen, een gedachte die gelukkig niet verder is doorgedacht. Uiteindelijk landde het project bij Amazon MGM, die Travis Knight en Nicholas Galitzine inschakelde. Knight bewees met Bumblebee dat hij hartelijkheid kan verpakken in blockbusterspektakel, maar een (3) speelgoedfiguur met een beperkte culturele voetafdruk is toch een andere uitdaging dan een Transformers-spinoff.

(4) Om break-even te draaien in de bioscoop – waarbij studios ruwweg de helft van de ticketinkomsten afstaan aan bioscoopuitbaters – heb je met een productiebudget van $200 miljoen minstens $400 miljoen nodig aan pure ticketverkoop, en dat nog voor marketingkosten meegerekend zijn. Op dit moment staat de teller wereldwijd op $54 miljoen. De kloof is geen gat meer; het is een ravijn. (5) Het is tevens ook geen genre die kaskrakers worden tenzij het echt comic-book materiaal is. Ter vergelijking: Dungeons & Dragons: Honor Among Thieves (2023) – zelf geen overweldigend commercieel succes – opende wereldwijd met $37 miljoen puur binnenlands en zo’n $33 miljoen internationaal. Masters of the Universe presteert ook ten opzichte van dat gematigde ijkpunt ondermaats.

(6) Wat ook niet helpt: de timing. Masters of the Universe opende in hetzelfde weekend als de terugkeer van Scary Movie, een low-budgetcomedy van $30 miljoen die wereldwijd $105,5 miljoen opslokte in één openingsweekend. Dat contrast is bijna pijnlijk. Een zesdelig horrorparodiefranchise met de Wayans-broers in de hoofdrol verplettert een poging om een $200 miljoen franchise uit de grond te stampen. Hollywood had het zelf niet beter kunnen schrijven. De bioscoopzaal als brute spiegel van wat het publiek werkelijk wil.

(7) Galitzine doet wat hij kan maar hij (nog) geen filmster. De Brit toonde in producties als Red, White & Royal Blue dat hij charisma en lichtheid combineert, en voor de rol trainde hij zich letterlijk de huid van het lijf. Maar geen enkel acteerwerk kan een (8) script redden dat niet weet of het een sprookje voor kinderen, een kampfilm voor volwassenen, of een serieuze oorsprongsmythe wil zijn. De Metacritic-score van 54 en een “B” CinemaScore zeggen genoeg: zowel critici als publiek laten hun schouders erover zakken. Niet rampzalig genoeg om viraal te gaan als bewonderenswaardige mislukking, niet goed genoeg om mondtot-mondreclame te genereren. De ergste categorie.

Het is verleidelijk om enkel de film de schuld te geven, maar de echte fout ligt dieper. Mattel en Amazon MGM hebben geloofd in een formule die werkt voor Marvel of DC, zonder te beseffen dat die merken decennialang aan hun mythologie hebben gebouwd. He-Man heeft de nostalgische glans van de jaren tachtig, maar culturele impact die al vervaagde nog voor de speelgoedrekken leegliepen. Geen enkele regisseur, hoe bekwaam ook, kan dat gat dichten met één film en een kapitaalinjectie. De les van Barbie was nooit dat elk Mattel-speelgoed een kassasucces kan worden; het was dat Greta Gerwig met een meesterlijk concept een unieke blikseminslag wist te creëren. Bliksem slaat nu eenmaal zelden twee keer op dezelfde plek.