Masters of the Universe (2026) ** recensie

Masters of the Universe (2026) is een film die te lang duurt (140 minuten) en teveel kost (200 miljoen dollar) voor wat het maar voorstelt. Ergens diep in zijn 140 minuten durende binnenste lijkt de film zelf te beseffen dat het niet gaat lukken – en in plaats van dat te verbergen, gaat het vrolijk verder met dezelfde lichtheid als een Barbie film – met een Brian May-gitaarsolo erbij. De film kreeg onslangs een geschenk uit de hemel met een IMAX-release gezien niemand de nieuwe Star Wars film wou zien. Hoe dan ook, ondanks de IMAX schermen, blijven we bij onze stelling dat dit de grootste flop van 2026 zal worden.

© 2026 Amazon MGM Studios Content Services LLC

Korte inhoud: Als kind wordt prins Adam van Eternia via een portaal naar de aarde gestuurd wanneer de sinistere Skeletor het koninkrijk Eternos aanvalt. Hij verliest onderweg het Zwaard der Macht – zijn enige link met zijn thuiswereld – en groeit op als een gewone Amerikaan met een bureaubaan bij HR en een onvermogen om op een eerste date niet over interdimensionale politiek te beginnen. Vijftien jaar later vindt hij het zwaard terug, duikt zijn jeugdvriendin Teela op, en samen keren ze terug naar Eternia. Dat er niks meer is zoals hij het zich herinnert, verbaast eigenlijk niemand.

Regisseur Travis Knight, die eerder de verrassend charmante Bumblebee (2018) maakte, begrijpt duidelijk wat nostalgie doet met een publiek. Eternia ziet er kleurrijk en overdreven uit, precies zoals het hoort. Skeletor heeft een schedel als gezicht en draagt een paarse cape zonder enige ironie. Battle Cat duikt op. Fisto praat over fisten. Er wordt onbeschaamd geknipoogd naar de tekenfilmserie uit 1983. Hoewel, ik had de indruk dat de makers niet al teveel de nadruk wilden leggen op het bronmateriaal. Het duurt lang alvorens we de namen van de karakters te horen krijgen. Het was alsof ze niet door hadden dat ze een He-Man film aan het maken waren.

Het scenario – dat door maar liefst vijf schrijvers werd aangeraakt, wat zelden een goed teken is – kampt met een fundamenteel probleem dat geen enkel acteertalent kan oplossen: He-Man is compleet onaantastbaar zodra hij zijn zwaard vasthoudt. Laserkanonnen, zwaarden, ronddraaiende messen – niets maakt indruk. De vraag wie hem dan in vredesnaam in gevaar kan brengen, wordt nooit overtuigend beantwoord. Dat maakt de actiescènes spectaculair maar leeg, als vuurwerk waar je niet wakker van ligt omdat je al weet dat er niets ontploft wat niet mag ontploffen. Een held zonder kwetsbaarheid is gewoon een special effect met haar.

Nicholas Galitzine doet wat hij kan, en eerlijk gezegd doet hij het best aardig. Zijn Adam op aarde – onwennig, nerd-achtig enthousiast, oprecht geloofwaardig als iemand die echt vijftien jaar lang aan een bureautje heeft gezeten te wachten op zijn bestemming – is veruit het interessantste deel van de film. Zodra hij transformeert in de gespierde halvegare in de kleine broek, verdwijnt dat interessante personage spijtig genoeg grotendeels. Camila Mendes als Teela heeft charisma genoeg voor een hele andere film, maar wordt hier gereduceerd tot functionele bijrol: ze brengt Adam van A naar B, vecht een paar keer mee en kijkt bezorgd. Idris Elba speelt Man-At-Arms alsof hij wist dat zijn scènes grotendeels op de vloer van de montagekamer zouden belanden, en speelt er naar.

De opvallendste vertolking komt onverwacht van Jared Leto als Skeletor, overigens COMPLEET onherkenbaar. Achter stapels make-up, digitale effecten en een volledig onherkenbare stem – een soort kruising tussen Tim Curry en een kwade abt – verdwijnt Leto zo volledig in zijn rol dat je hem echt niet meer ziet. Dat is, verrassend genoeg, een compliment. Skeletor is grappig en dreigend tegelijk, een zeldzame balans die de rest van de film jammer genoeg niet haalt. Alison Brie als Evil-Lyn heeft dan weer een soort zelfverzekerde superioriteit die altijd werkt, alsof ze de enige is in de zaal die de grap al kent voor hij verteld wordt.

© 2026 Amazon MGM Studios Content Services LLC

Het grootste probleem van Masters of the Universe is niet dat hij slecht is. Het is dat hij zo ijverig probeert om goed te zijn – om iedereen tegelijk tevreden te stellen – dat hij uiteindelijk niemand echt bereikt. De humor wordt er te vaak bij de haren bijgesleurd, net op het moment dat een scène emotioneel gewicht begint te krijgen. De toon schommelt tussen een kleurrijke kinderfilm en zelfbewuste parodie, zonder ooit echt te landen en dat met (bewust of onbewuste) slechte visuele effecten. Met een budget van 200 miljoen is zoiets onbegrijpelijk. Vergelijk het met Dungeons & Dragons: Honor Among Thieves (2023), dat dezelfde tonal act uitvoerde maar met zoveel meer overtuiging en persoonlijkheid dat het aanvoelde als een eigen ding. Masters of the Universe voelt aan als een gelicenseerd product. Goed gemaakt, degelijk afgewerkt, maar nooit meer dan dat.

Er is ook de lopende tijd van 140 minuten, die minstens 60 minuten te lang aanvoelt! De derde act stapelt actiescène op actiescène met de blinde vastberadenheid van iemand die zijn geld wil terugverdienen – de film moet 400 miljoen ophalen voor nog maar een break-even, een flink gokje op een merk dat zijn beste jaren al ver achter de rug heeft. Het filmrecht reisde jarenlang van Warner Bros. naar Columbia Pictures naar Netflix voor het uiteindelijk bij Amazon MGM belandde, wat op zichzelf al veelzeggend is over hoe zeker Hollywood was van dit project. De resulterende film draagt die onzekerheid mee: hij durft niet volledig op zichzelf te vertrouwen, en zoekt voortdurend bevestiging in referenties, cameo’s – onder wie Dolph Lundgren, de He-Man uit de befaamde flop uit 1987 – en een soundtrack vol bekende nummers als “Boys Don’t Cry” van The Cure en het Queen-anthem uit Highlander.

Masters of the Universe is een mislukt experiment die teveel heeft gekost. De nostalgieboten worden afgevinkt, de post-credits scene belooft een vervolg en Brian May speelt gitaar op de soundtrack. Voor de fans die opgroeiden met de Mattel-speelgoedlijn en de tekenfilmserie uit 1983 is dat misschien genoeg. Voor iedereen die gewoon een goede film wilde zien, is het alsof je een doos oude speelgoedverpakkingen opentrekt in de garage: even warm van binnen, en daarna toch vooral wat stof. De film loopt sinds 3 juni 2026 in de bioscoop.