The Good Sister en het dilemma wanneer je broer beschuldigd wordt van verkrachting

Wat als de dader iemand is van wie je houdt? The Good Sister (2025) gooit je meteen in dat ongemakkelijke morele moeras, en laat je er niet zo snel meer uit. Het is het langfilmdebuut van de Duits-Colombiaanse regisseur Sarah Miro Fischer, die haar filmstudies begon aan de Escuela Nacional de Cine in Bogotá en ze afrondde aan de gerenommeerde Deutsche Film- und Fernsehakademie Berlin (DFFB). Dat het eindresultaat meteen zijn wereldpremière beleefde in de Panorama-sectie van de 75e Berlinale, zegt genoeg over de kwaliteit van dit afstudeerwerk. Op 17 juni komt The Good Sister eindelijk ook in België in de zalen – en het is een film die er niet om liegt.

© Cherry Pickers

Korte inhoud: Rose (Marie Bloching) is een jonge vrouw in Berlijn die na haar relatiebreuk tijdelijk bij haar grote broer Sam (Anton Weil) intrekt. De band tussen hen is bijzonder hecht, bijna opvallend warm. Maar die vertrouwde veiligheid wankelt wanneer een vrouw, Elisa (Laura Balzer), die Sam een nacht eerder had meegenomen naar huis, aangifte doet van verkrachting. Rose wordt opgeroepen om te getuigen, en staat daarmee voor een van de moeilijkste vragen die je je kunt inbeelden: geloof je je broer, of geloof je de waarheid?

Fischer zet meteen haar kaarten op tafel wat haar regieaanpak betreft: geen grote gebaren, geen dramatisch geschreeuw, geen knipperende neonlichten om te signaleren dat er iets belangrijks gebeurt. In de plaats daarvan kiest ze voor een film die ademt, die zich bijna documentair aanvoelt. Cameravrouw Selma von Polheim Gravesen filmt met een opvallend kleine beeldruimte, altijd dicht op de huid van haar personages, in een soort gecontroleerde intimiteit die tegelijk troostend en verstikkend zal aanvoelen. Het scenarioduo Fischer en co-schrijver Agnes Maagaard Petersen koos bewust voor een perspectief dat zelden wordt ingenomen: niet dat van het slachtoffer, niet dat van de verdachte, maar dat van de zus. In een filmlandschap waar seksueel geweld doorgaans vanuit het oogpunt van overlevenden wordt verteld – denk aan de indringende Eva Trobisch met haar Alles ist gut (2018), of aan de morele catharsis van Jagten (2012) van Thomas Vinterberg – is dit een bijna onbetreden terrein. Fischer snijdt namelijk in het vlees van een thema dat collectief onderhuidse relevantie heeft: hoe verhoudt familiaire loyaliteit zich tot morele verantwoordelijkheid? Wie verdient je bescherming, en wanneer begint die bescherming op verraad te lijken?

Centraal in dit alles staat de vertolking van Marie Bloching, en het valt moeilijk te overdrijven wat zij hier presteert. Misschien zullen aan paar lezers haar nog kennen als de koele, zelfverzekerde kassière Lia uit de Amazonserie “Die Discounter” – een personage dat precies het tegenovergestelde is van Rose. Waar Lia altijd een weerwoord klaarstond, is Rose onzeker, zoekend, iemand die te lang te veel steun zocht bij haar broer. Fischer laat ook een opvallend gelaagd symbolisch motief los op het verhaal: een lekkende kraan die Rose ’s nachts wakker houdt. Het constante tikken van water op metaal – soms irritant, altijd aanwezig – functioneert als de aanhoudende twijfel die Rose niet kan dempen. In de nacht van de vermeende verkrachting staat ze juist op om de kraan te fixen, en vangt in de gang een glimp op van Elisa die de woning verlaat. Wat ze op dat moment denkt te zien – en wat er werkelijk is gebeurd – vormt de kern van Fischers verhaal over perspectief en herinnering. Al verzuimt Fischer terecht om de scène te herhalen of expliciet te tonen; het geluid draagt het geweld, en precies dat maakt het zo ongemakkelijk.

Wat Fischer consequent en sterk volhoudt, is haar weigering om Sam als monster neer te zetten. Anton Weil speelt hem als een man die warmte en duisternis tegelijk in zich draagt – niet als karikatuur, maar als iemand die je kent. En dat is precies het punt. Fischer zei het zelf: zolang we daders als monsters beschouwen, zullen we ze nooit herkennen als vriend, collega of broer. The Good Sister maakt van die gedachte een film die klopt en schuurt – een verontrustend menselijk portret van de vrouw die in de kamer naast de dader sliep, en zichzelf moet afvragen wat ze eigenlijk heeft gehoord. Voor een afstudeerfilm is dit indrukwekkend werk. Voor een debuutfilm is het veelbelovend. En voor wie op zoek is naar cinema die niet bang is om onbeantwoorde vragen te stellen – welkom. The Good Sister is niet de film die je zegt wat je moet denken. Hij is de film die ervoor zorgt dat je er na de aftiteling mee blijft zitten, of je dat wilt of niet.