Eindelijk groen licht voor de HBO series Lanterns

De naam Ryan Reynolds valt hier niet. Dat is al veelbelovend. Vijftien jaar na de rampzalige Green Lantern (2011) waagt HBO zich opnieuw aan het kosmische politiekorps van DC Comics. En ditmaal lijkt het menens. De teasers voor Lanterns (2026) ruiken niet naar neongroen spektakel of campuskomedie, maar naar uitgedroogde aarde, onderdrukte spanning en het soort zware stiltes dat je herkent uit de betere seizoenen van “True Detective”. Of dat belofte of verkapt bedrog is, weten we pas in augustus. Maar de signalen zijn nu al interessant genoeg om even bij stil te staan.

© HBO Max

Korte inhoud: Lanterns volgt groentje John Stewart (Aaron Pierre) en veteraan Hal Jordan (Kyle Chandler), twee leden van het intergalactische politiekorps de Green Lantern Corps, terwijl ze een moord onderzoeken ergens diep in het Amerikaanse binnenland. Wat begint als een plaatselijke misdaad, ontvouwt zich tot een duisterder complot met verstrekkende gevolgen – voor de aarde en waarschijnlijk voor het ruimere DC-universum. De reeks telt acht afleveringen en is vanaf 16 augustus exclusief te bekijken op HBO en HBO Max.

De creatieve ruggengraat van Lanterns is onmiskenbaar sterk. Showrunner Chris Mundy bouwde zijn reputatie op bij “Ozark” en “True Detective: Night Country” – reeksen die van trage onthulling en karakterpsychologie hun kernbusiness maakten. Naast hem staan co-creators Damon Lindelof, de man achter Lost en de magistrale “Watchmen”-adaptatie op HBO, en stripschrijver Tom King, die in de comicwereld zijn strepen verdiende met Mister Miracle en zijn eigenzinnige Batman-run. Samen schreven ze de pilootaflevering. Het is een trio dat elk op zijn manier vertrouwd is met het ongemakkelijke, met morele grijs zones, met helden die meer vragen dan antwoorden genereren. Als “Lanterns” ook maar een fractie haalt van wat die namen collectief beloven, heeft DC eindelijk zijn eigen serieuze televisiecanon.

De twee hoofdrollen zeggen ook veel over de toon die men nastreeft. Kyle Chandler als de doorgewinterde Hal Jordan – de man die je kent als Coach Taylor uit Friday Night Lights en als de vermoeide patriarch in Bloodline – brengt precies het soort versleten autoriteit mee die de personage vereist. Chandler hoeft niet te tonen dat hij gevaarlijk is; je voelt het gewoon. Dat hij de rol wist te veroveren nadat namen als Chris Pine, Timothy Olyphant, Ewan McGregor en Matthew McConaughey ook ernstig in de running waren, zegt iets. Niet dat die anderen slechte keuzes zouden zijn geweest, maar Chandler heeft een aards gewicht dat je moeilijk nep kunt spelen. Tegenover hem staat Aaron Pierre, de Britse acteur die met Rebel Ridge (2024) en “The Underground Railroad” heeft bewezen dat hij stilte beter beheerst dan de meeste van zijn generatiegenoten. Pierre werd gecast na een selectieproces waarbij ook Damson Idris, Kelvin Harrison Jr. en Stephan James in beeld waren – en ook hier lijkt de uiteindelijke keuze de juiste. Zijn John Stewart is niet de luidruchtige nieuwkomer die zijn ongeduld niet kan verbergen; hij is rustig, berekend en gevaarlijker dan hij eruitziet. Dat die dynamiek – de gepokte veteraan tegenover de kalme jongeling die eigenlijk beter weet – al zichtbaar is in de weinige teaserbeelden, stemt hoopvol voor hun chemie in de volledige reeks.

Wat de teasers qua regie onthullen, is veelzeggend zonder al te veel prijs te geven. James Hawes, die de eerste twee afleveringen voor zijn rekening neemt en eerder al uitblonk bij “Black Mirror” en “Slow Horses”, kiest voor aardse, grondige beelden – brede landschappen, onheilspellende stiltes, het gevoel dat er iets rots zit in de aarde zelf. De kosmische elementen – de ring, het pakket, de krachten – worden spaarzaam gedoseerd, wat precies de goede keuze lijkt. Een Green Lantern-reeks die meteen inzet op CGI-spektakel zou de geloofwaardigheid ondermijnen die men zo zorgvuldig opbouwt. Het feit dat de eerste trailer zo weinig groen bevatte dat HBO-kijkers online begonnen te klagen – waarna de zender hen sarcastisch antwoordde met een foto van een groene plastic mand – is eigenlijk een compliment voor de makers. Ze trekken zich niets aan van de verwachtingen van mensen die willen dat elke superheldenserie aanvoelt als een pretparkattractie.

De bijrollen verdienen eveneens aandacht. Kelly Macdonald als de lokale sheriff Kerry brengt de nodige geloofwaardigheid mee – haar werk in Line of Duty en Boardwalk Empire heeft aangetoond dat ze in politiedrama’s moeiteloos haar eigen terrein afbakent. En dan is er nog de mysterieuze rol van Laura Linney, wier personage angstvallig geheim wordt gehouden maar die duidelijk een band heeft met Stewart. Linney in een duistere HBO-productie is altijd een garantie op klasse – ze combineert warmte met een onderstroom van iets onrustbarend, wat haar bij uitstek geschikt maakt voor de soort personages die meer verbergen dan ze tonen. Dat Nathan Fillion zijn rol als de onaangename Guy Gardner uit Superman (2025) hier herneemt, is bovendien een welkome continuïteit in het nieuwe DC-universum van James Gunn en Peter Safran.

Wat “Lanterns” ook interessant maakt los van de teaserbeelden, is het bredere verhaal achter de productie. Het project verving een eerdere Green Lantern-reeks van Greg Berlanti die jarenlang in de ontwikkelingslucht hing maar nooit van de grond raakte. Gunn beschreef zijn visie als “een soort True Detective-mysterie – een aards verhaal dat uitmondt in het overkoepelende verhaal dat we vertellen doorheen de verschillende films en series.” Die ambitie – een reeks die tegelijk op zichzelf staat en een groter geheel voedt – is precies wat het goede televisie-universum-bouw van het slechte onderscheidt. Interessant detail: Aaron Pierre heeft naar eigen zeggen bewust de 2011-filmversie gemeden en zich in plaats daarvan verdiept in Justice League Unlimited, de animatiereeks die de John Stewart-incarnatie voor een hele generatie kijkers definieerde. Dat getuigt van een acteur die zijn huiswerk doet – en die begrijpt dat de juiste referentie de helft van de rol is.

Kan “Lanterns” waarmaken wat het belooft? Op basis van de teasers lijkt het antwoord voorzichtig ja – al weten we nog weinig over hoe de reeks zijn kosmische en aardse elementen zal verzoenen, of de moordmysterie voldoende substantie heeft om acht afleveringen te dragen, en of de chemie tussen Chandler en Pierre ook over langere termijn overeind blijft. Maar het fundament – de schrijvers, de regisseur, de cast, de toonkeuze – is steviger dan bij de meeste superheldenseries zelfs maar de ambitie om te bereiken. Wie al lang wacht op het moment dat DC het Green Lantern-universum serieus neemt, heeft nu in elk geval reden om de agenda te markeren. 16 augustus 2026. Groen licht.