Tien jaar is een lange tijd om op iemand te wachten. Zeker als die iemand Na Hong-jin heet – de Koreaanse regisseur die met The Wailing (2016) bewees dat hij genres kon doorkruisen en samenknopen op een manier die zelfs de meest doorgewinterde cinefiel met open mond achterliet. Sindsdien: stilte. Geruchten. Een pandemie. En nu, eindelijk, de teaser trailer voor Hope (2026). Een trailer die precies doet wat een goede trailer hoort te doen: genoeg tonen om het water in de mond te laten lopen, maar slim genoeg om de echte buit achter te houden.
Korte inhoud: In het afgelegen havenstadje Hope Harbor, vlakbij de zwaar bewapende gedemilitariseerde zone tussen Noord- en Zuid-Korea, breekt chaos uit wanneer er berichten binnenkomen over een tijger. Politiechef Bum-seok wordt gealarmeerd, maar wat begint als een lokale noodsituatie groeit al snel uit tot iets veel duisterders – een dreiging die de bewoners dwingt het onbekende onder ogen te zien. Terwijl Bum-seok en zijn jonge collega Sung-ae het stadje proberen te beschermen, trekt een groep jagers het bos in en ontdekken ze dat ze zelf bejaagd worden.
Wat de trailer onmiddellijk duidelijk maakt, is de setting: een desolaat, lichtjes vergeten stadje in de schaduw van een van de gevaarlijkste grenzen ter wereld. De DMZ als decor is geen toeval. Hong-jin liet weten dat de onderliggende thematiek draait rond onschuldige handelingen die leiden tot onbedoelde tragediën – en in een regio waar elk bord “Pas op voor landmijnen” een dagelijkse herinnering is, zit die spanning al in de geografie gebakken. De teaser speelt daar handig mee: de sfeer is benauwd, de ruimte is beperkt, en er heerst een gevoel dat het gevaar van alle kanten kan komen. Niet louter van wat er in het bos rondloopt. Cinematograaf Hong Kyung-pyo – dezelfde man achter de camera van Parasite (2019) en The Wailing – lijkt ook hier zijn stempel te drukken. Zelfs in een korte teaser valt de beeldtaal op: breed, koel, met een soort ingehouden energie die elk moment kan ontploffen. Er is een reden waarom Na Hong-jin altijd met dezelfde vertrouwde namen werkt. Hong Kyung-pyo is geen “mooie beeldjesmaker”, hij is een verhalenverteller. En dat zie je al in de manier waarop de trailer op zijn hoede blijft – alsof de camera zelf niet zeker weet wat het volgende moment brengt.
De cast is indrukwekkend op twee fronten tegelijk. Aan de Koreaanse kant keren vertrouwde gezichten terug: Hwang Jung-min, die ook in The Wailing speelde en daar een onuitwisbare indruk naliet, neemt de rol van politiechef Bum-seok op zich. Naast hem staat Zo In-sung als de vastberaden jager Sung-ki, en Hoyeon – wereldberoemd geworden via Squid Game – als de jonge agente Sung-ae. Dat is al een stevige troika. Maar dan zijn er ook nog Michael Fassbender, Alicia Vikander, Taylor Russell en Cameron Britton. In de trailer zijn ze nauwelijks te identificeren – wat slim is, want hun exacte rol blijft vooralsnog een raadsel. Fassbender en Vikander zijn in het echt getrouwd, maar speelden hun scènes niet samen door een te volle agenda en moesten ze tegenover stand-ins spelen.
Wat de trailer bewust verbergt – en daarin is hij bijna Hitchcockiaans – is het wezen zelf. Naar verluidt duurt het in de film bijna drie kwartier voor de toeschouwer het monster in al zijn glorie ziet, en ook de teaser houdt vast aan die strategie. Schaduwen. Geluiden. Een klauw in beeld. Reactiegezichten. Het is de Jaws-methode, en ze werkt nog altijd. Want niets is angstwekkender dan wat je verbeelding invult. Of de CGI – die in de effecten-industrie in Koreaanse context voor het eerst op deze schaal wordt ingezet – die verwachting ook kan waarmaken, zal de film zelf moeten bewijzen. Op basis van de teaser valt dat nog niet te beoordelen. Opvallend is ook de toon die de trailer aanslaat: niet de koude, strakke sciencefiction-esthetiek van een Hollywood-blockbuster, maar iets warmer, ruwer, bijna volkser. De bewoners van Hope Harbor zijn geen heroïsche protagonisten met superkrachten – het zijn gewone mensen die in paniek raken, die vloeken, die elkaar proberen te beschermen met wat ze hebben. Na Hong-jin heeft in interviews verteld dat hij bewust films van vóór 2000 als referentiepunt nam – denk aan John Carpenters The Thing, aan Tremors, aan Bong Joon-hos The Host – en dat gevoel van analoge urgentie sijpelt al door in de teaser. Er is iets tastbaars aan de chaos, iets dat Hollywood-producties met hun oversaturatie aan digitaal geweld al lang verloren hebben.
Dat Hope op het hoofdprogramma van het Filmfestival van Cannes 2026 belandde als Palme d’Or-concurrent is tegelijk logisch en merkwaardig. Logisch, omdat Na Hong-jins naam al decennia geassocieerd is met de Croisette – The Chaser (2008), The Yellow Sea (2011) en The Wailing speelden er allemaal. Merkwaardig, omdat een sci-fi monsterfilm in het hoofdprogramma van Cannes niet zo’n voor de hand liggend huwelijk is. Maar misschien is dat net het punt. De filmwereld is al een tijdje wat te netjes geworden op zijn meest prestigieuze festivals. Een beetje gecontroleerde buitenaardse mayhem kan geen kwaad. De staande ovatie van zes minuten na de première bevestigt dat het publiek er alvast anders over denkt dan de Cannes-puristen.
Op basis van de trailer is het nog te vroeg om definitieve uitspraken te doen – over de CGI, over het scenario, over de vraag of Na Hong-jin zijn eigen hoge lat haalt. Maar één ding staat vast: als regisseur weet hij als geen ander hoe hij een sfeer opbouwt, hoe hij een locatie laadt met spanning, en hoe hij een ensemble van acteurs laat voelen alsof hun levens er werkelijk op het spel staan. De teaser van Hope ademt dat allemaal. De verwachting is groot. De val is dus ook potentieel groot. Maar voor één keer is die kans op teleurstelling eigenlijk ook een beetje hoopgevend. De film is gisteren in première geweest op Cannes, maar er zijn nog geen data bekend voor de release in België.
Ik had ergens gelezen dat het de duurste Zuid-Koreaanse film ooit zou zijn…ik benieuwd en hoopvol dat ze niet naar AI hebben gegrepen.
The Chaser en The Wailing waren uitzonderlijk goede films, dus denk ik dat het wel in goede handen is.
Wel raar dat zowel Alicia Vikander als Micheal Fassbender niet in de trailer zitten…
Ziet er goed uit, heeft wel wat van The Host vibes