Er is een nieuwe trailer voor The Odyssey (2026), en die doet precies wat een goede trailer hoort te doen: hij maakt je hongerig zonder het hele banket op tafel te gooien. Christopher Nolan – de man die van een atoombomsexplosie een Oscar-winnende kunstvorm maakte – gooit opnieuw zijn hele hebben en houwen in de strijd voor een verfilming van het aloude Griekse epos van Homerus. Budget: een kleine 250 miljoen dollar. Verwachtingen: torenhoog. Kans dat de online gemeenschap er toch iets op te vitten vindt: honderd procent.
© Universal Pictures
Korte inhoud: Odysseus (Matt Damon), koning van Ithaca, streed tien jaar mee in de Trojaanse Oorlog en waagt zich vervolgens aan een even lang en rampzalig gebleken zeereis naar huis. Onderweg krijgt hij te maken met een eenogige reus die zijn mannen opeet, verleidelijke nimfen die hem doen vergeten waar hij ook alweer naartoe wilde, en een zee vol monsters. Thuis, in Ithaca, wacht zijn vrouw Penelope (Anne Hathaway) al even lang op hem, terwijl een bende brutale vrijers zijn huis heeft overgenomen en zijn troon naar zich toe probeert te trekken. Odysseus’ zoon Telemachus (Tom Holland) probeert ondertussen de boel bij elkaar te houden, met wisselend succes.
De trailer opent niet met een explosie of een spectaculaire zeeslag, maar met een emotionele verankering. Matt Damon als Odysseus vertelt aan Calypso, gespeeld door een ijskoude Charlize Theron, wat hij zich herinnert: een vrouw, een zoon, een thuis. Pas daarna ontploft de boel. Dat is geen toeval. Nolan en zijn vaste cinematograaf Hoyte van Hoytema, die al samenwerkte op Interstellar (2014), weten maar al te goed dat spektakel zonder emotionele inzet leeg aanvoelt. Je moet weten wat er op het spel staat voor de Cycloop zijn eerste hapje neemt. En die Cycloop, voor wie het zich afvroeg, is géén computeranimatie maar een zes meter hoge animatronische pop, gebouwd in samenwerking met special effects-artiest Adam Wright. Nolan haalde naar eigen zeggen zijn inspiratie bij de legendarische stopmotion-meester Ray Harryhausen, en dat zie je. Het beest oogt griezelig echt, wat in dit tijdperk van eindeloze CGI-troep en AI-truukjes bijna ontroerend is.
De film is ook technisch gezien een mijlpaal: The Odyssey is de allereerste speelfilm die volledig op IMAX 70mm-cameras is gedraaid – inclusief op zee, wat Nolan zelf omschreef als “een nachtmerrie op de juiste manier.” IMAX ontwikkelde speciaal voor dit project nieuwe, lichtere camera’s die tot dertig procent stiller zijn dan de vorige generatie. Dat is geen marketingpraatje: het verschil is zichtbaar in de diepte van het beeld, de manier waarop schaduwen en licht met elkaar in conflict gaan, het gevoel dat je mee opgesloten zit in het ruim van een vergaan schip. Van Hoytema gebruikt duisternis als een dramatisch instrument, niet als een technisch probleem. Dat past perfect bij een verhaal over een sterveling die laveren moet tussen goden en monsters.
Naast Damon staan Anne Hathaway als Penelope, Tom Holland als zoon Telemachus, Robert Pattinson als de slijmerige vrijster Antinous, Zendaya als godin Athena, Lupita Nyong’o, Jon Bernthal als Menelaus en nog een hele resem namen die je eerder op een Oscar-podium zag dan in een Grieks sandaaltje. Het is een beetje alsof je de Marvel-commissie hebt gevraagd een Homerus-herschrijving te casten terwijl de budgetmeeting liep. En ja, dan zal je commentaren krijgen als “Al wat ik zie is Spider-Man, Batman, Catwoman en Jason Bourne.” En ik ga toegeven, niet onterecht, eerlijk gezegd. De herkenning van al die filmsterren trekt je onvermijdelijk even uit de mythe. Was deze film gespeeld door minder bekende acteurs dan had ik misschien meer bezig geweest met de karakters en minder met de vertolkers. Hoe dan ook, het zijn stuk voor stuk talentvolle mensen, dus zullen ze wel een unieke prestatie leveren.
Pattinson als Antinous bijvoorbeeld is al na tien seconden schermtijd de meest intrigerende persoon in de trailer. De man heeft de gave om elke rol – van glinsterende vampier tot geplaagde Batman – van binnenuit te bewonen, en als glibberige paleisversierder die Penelope fluistert dat het tijd wordt voor een nieuwe meester lijkt hij op zijn best. Hathaway krijgt weinig tekst maar één beeld zegt genoeg: ze staat met een boog in de hand. Wie de mythe kent, weet waarom dat de keel dichtknijpt. Holland speelt iemand die voortdurend “mijn papa komt terug” moet volhouden terwijl niemand hem gelooft; een rol die vraagt om zowel breekbare vastberadenheid als groeiende woede. Of hij dat kan? De trailer is te voorzichtig om het al te bewijzen. Ik ben zelf geen al te grote fan van Holland, maar kijk, de kerel kan groeien in zijn kunst. En dan is er uiteraard Damon zelf, fysiek onherkenbaar. Hij volgde een streng dieet, viel terug tot 76 kilogram en liet een jaar lang een echte baard groeien omdat Nolan geen neppels wou. “Hij wilde de fysieke aanwezigheid van echt haar,” aldus Damon in een interview met Entertainment Weekly. Dat klinkt als een typische Nolan-obsessie – de man die deze keer geen IMAX-camera’s heeft vernietigd, hoewel hij al meerdere van die toestellen van elk zo’n 500.000 dollar naar de eeuwige jachtvelden heeft geholpen bij vorige producties.
Ik las dat er veel te doen was over de Amerikaanse accenten, inclusief door de Britse acteurs. Ikzelf heb daar geen moeite mee. In die tijd bestond het Britse Engels niet, dus Amerikaans of Engels maakt in wezen niks uit. Dus neen, hier geen toga-Engels à la Ben-Hur, maar vlotte 21e-eeuwse zinnen als “My dad is coming home.” Dat is een bewuste keuze, een breuk met de ongeschreven hollywoodregel dat historische epen nu eenmaal Brits klinken. Nolan vergeleek Homerus met Marvel: het epos als de superheldenmythologie van zijn tijd. Als dat de insteek is – mythologie als universeel, tijdloos verhaal eerder dan museumstuk – dan zijn die accenten eigenlijk consequent.
De film komt uit op 17 juli 2026, dezelfde dag als Spider-Man: Brand New Day (2026); opnieuw met Holland en Zendaya, die in hetzelfde seizoen dus zowel goden als superheldinnen spelen. Net zoals Oppenheimer zijn release deelde met Barbie (2023), gooit Nolan zijn tent bewust op in het drukste filmweekend van de zomer. Arrogantie of zelfvertrouwen? Bij Nolan is het verschil moeilijk te meten. Tickets voor IMAX 70mm-vertoningen gingen trouwens al een jaar op voorhand in voorverkoop; een primeur in de filmgeschiedennis. Als dat geen statement is.
De trailer toont ons Trojaanse paarden, zeegevechten, kannibaalreuzen, een angstaanjagende maalstroom en de aanzet tot een hondenverhaal dat Nolan zelf zegt te hebben overtuigd om de film überhaupt te maken. Wie de Odyssee kent, weet over welke hond het gaat en weet ook dat dit waarschijnlijk het emotioneel zwaarst te dragen moment van de hele film wordt. Componist Ludwig Göransson, die ook Oppenheimer van muziek voorzag en er een Grammy, een Golden Globe én een Oscar mee in de wacht sleepte, zorgt voor de soundtrack. De tonen die de trailer kleuren zijn zwaar, bijna archaïsch; als een lied dat iemand twintig jaar geleden begon te zingen en nog altijd niet heeft afgemaakt.
Wordt dit Nolans ultieme meesterwerk? Veel te vroeg om te zeggen. Is het zijn duurste, meest ambitieuze en technisch meest verreikende film tot nu toe? Dat staat al vast. En in een zomer vol franchisefilms en vervolgen op vervolgen is er iets bijna provocerends aan een regisseur die 250 miljoen dollar vraagt om een gedicht van 2.800 jaar oud naar de IMAX te brengen; en die er dan nog een jaar van tevoren tickets voor verkoopt ook. Odysseus zou het begrijpen: soms is de meest waanzinnige zet ook de slimste.
Nolan is geen arthouse regisseur en altijd wel voldoende actie en spektakel gebracht zonder het niveau aan te tasten. Ik heb er volle vertrouwen in dat deze film een hit zal worden.
Veel wijzer zijn we toch niet geworden van de trailer …
Ben benieuwd, ik ben wel fan van de franchise