‘It End with a Settlement’ in de zaak Justin Baldoni en Blake Lively

Het was de rechtbanksoap die de hele wereld een jaar lang aan zijn scherm gekluisterd hield, en nu eindigt hij NIET met een knallend verdict maar met een zorgvuldig opgesteld gezamenlijk persbericht. Op 4 mei 2026 maakten de advocaten van Blake Lively en Justin Baldoni bekend dat hun jarenlange juridische vete rond de film It Ends With Us (2024) met een schikking was beslecht, net twee weken voor het proces zou beginnen. De details? Strikt vertrouwelijk. De conclusie? Iedereen verliest, maar niemand wil dat hardop zeggen.

Voor wie de film gemist heeft: It Ends With Us is de verfilming van de bestseller van Colleen Hoover, waarin Lily Bloom (Lively) haar traumatische jeugd probeert te ontlopen in Boston, smoorverliefd raakt op de charmante maar gewelddadige neurochirurg Ryle Kincaid (Baldoni), en uiteindelijk de pijnlijke keuze moet maken om haar eigen toekomst te beschermen. Een film over huiselijk geweld dus, met alle bijhorende ernst; al werd die boodschap in de promotiecampagne soms vakkundig versmacht onder haarproducten van Blake Brown Beauty en cocktailverpakkingen van Lively’s eigen drankenmerk Betty Booze. De film speelde wereldwijd meer dan 350 miljoen dollar binnen. Wat volgde was echter een nog meer explosie afterparty.

Het begon in december 2024 toen The New York Times een artikel publiceerde onder de onheilspellende titel “We Can Bury Anyone: Inside a Hollywood Smear Machine”, gebaseerd op gelekte berichten van Baldoni’s crisismanagementteam The Agency Group. Lively diende vervolgens een klacht in bij het California Civil Rights Department en stapte naar de federale rechtbank, waarbij ze Baldoni beschuldigde van seksuele intimidatie op de set, het creëren van een vijandige werkomgeving en het orkestreren van een georkestreerde digitale lastercampagne tegen haar. Baldoni counterde met een tegenaanklacht van maar liefst 400 miljoen dollar tegen Lively, haar man Ryan Reynolds en haar publiciste Leslie Sloane, en ook de Times kreeg een aparte aanklacht van 250 miljoen dollar om de oren. Op een bepaald moment was ook popster Taylor Swift, eeuwige vriendin van Lively, in het vizier van Baldoni’s advocaten. Zelfs Marvel Studios moest opdraven voor de zogenaamde “Nicepool”-controverse in Deadpool & Wolverine (2024), omdat Reynolds’ personage daarin vermoedelijk een steek onder water naar Baldoni zou zijn. Hollywood kan soms echt niet tegen zijn eigen grap.

Maar hier begint het verhaal interessanter te worden dan de meeste mainstream berichtgeving liet uitschijnen. Want terwijl Lively zichzelf via haar advocatenteam consequent als het onschuldige slachtoffer positioneerde, vertelt het bewijsmateriaal een beduidend genuanceerder verhaal. Baldoni had It Ends With Us jarenlang als regisseur en producent ontwikkeld, en hij bracht het project van de grond. Wat vervolgens gebeurde, is niet betwist: Lively overnam de montage van de film. Haar eigen verklaring erkende dit, maar stelde dat Sony haar verzocht had een eigen versie te maken. Sony bevestigde dat de Lively-montage uiteindelijk voor distributie werd geselecteerd. Voor Baldoni betekende dit concreet dat zijn regisseursvisie op zijn eigen project werd overschreven; en dat hij op de première van zijn eigen film werd geweerd van de rode loper en de groepsfoto’s.

Er is meer. In een viraal geworden interview uit 2022 voor de Forbes Power Women’s Summit gaf Lively zelf toe dat ze bij projecten soms niet vooraf bekendmaakt dat ze “auteursschap” nodig heeft, en dat dit voor regisseurs en producenten als een “rug pull” kan aanvoelen. Haar eigen woorden! Baldoni’s team presenteerde bovendien teksten waaruit bleek dat Lively en Reynolds actief zaten te lobbyen bij hun agentschap WME om Baldoni als cliënt te laten vallen; wat ook gebeurde. Reynolds en Lively leverden samen script-notities aan Baldoni, waarbij de grenzen tussen actrice, producente en co-regisseur steeds vager werden. De verhouding op de set was openlijk gespannen: acteerkollega Jenny Slate beschreef de opnames in een privébericht als “een heel besmettelijke en verontrustende shoot”, al steunde ze nadien publiekelijk Lively.

Dan de kern van de zaak: de beschuldigingen van seksuele intimidatie. Rechter Lewis Liman gooide 10 van de 13 aanklachten overboord op 2 april 2026 – inclusief seksuele intimidatie, laster en samenzwering. Niet enkel wegens juridisch-technische redenen (lees: er waren geen concrete bewijzen), ook omdat de rechter vaststelde dat Lively als onafhankelijk contractant en niet als werkneemster was aangesteld. Dat onderscheid is cruciaal: een regisseur die improviseert tijdens een intimiteitscène bevindt zich in een juridisch compleet andere positie dan een werkgever die een ondergeschikte lastigvalt. De rechter schreef zelfs expliciet dat creatieve kunstenaars “enige ruimte moeten hebben om te experimenteren binnen de grenzen van een goedgekeurd script zonder het risico op aansprakelijkheid voor seksuele intimidatie.” Dat is geen vrijbrief voor Baldoni, maar het is wél een stevige relativering van Lively’s meest explosieve beschuldigingen.

Tegelijk was Baldoni evenmin een onschuldig lam. Rechter Liman erkende expliciet dat zijn crisismanagement-team “ten minste aantoonbaar de grens had overschreden” van zelfverdediging naar actieve aanval op Lively’s reputatie. De interne communicatie van The Agency Group – met berichten over het “begraven” van mensen, een crisisbudget van negen miljoen dollar en scenario-planningsdocumenten over hoe Lively’s vriendschap met Taylor Swift tegen haar kon worden gebruikt – waren reëel en schadelijk. Diezelfde organisatie die ook smeercampagnes had opgezet bij de film The Debt. De rechter was duidelijk: er bestaat een punt waarop de beschuldigde niet langer zichzelf verdedigt, maar vergeldingsacties onderneemt. Wayfarer-oprichter Steve Sarowitz’ uitspraak “Er zullen twee lijken zijn als ik klaar ben” spreekt in dat opzicht boekdelen, al betwistte zijn team de context ervan.

Wat zat er dan in de schikking, en wie betaalde wat? De officiële termen blijven geheim, maar het plaatje is vrij duidelijk. Beide partijen hebben een geheimhoudingsclausule getekend, een non-disparagement-akkoord waarbij ze elkaar niet meer publiekelijk mogen bekritiseren, en een wederzijdse vrijstelling van verdere claims. Geld wisselde waarschijnlijk niet van hand en gaat het vermoedelijk over een “walk away” waarbij iedereen zijn eigen juridische rekening betaalt. Met drie resterende aanklachten – contractbreuk, vergelding en medeplichtigheid – die bovendien niet tegen Baldoni persoonlijk maar tegen zijn productiebedrijf waren gericht, was er simpelweg onvoldoende te winnen om door te vechten. Baldoni’s $400 miljoen-aanklacht was al eerder vernietigd, zijn reputatie als feminist-inspirator is vooralsnog gesloopt door zijn eigen PR-mensen, en de New York Times counterde zijn aanklacht en eist nog steeds advocatenkosten terug. Lively zelf heeft haar carrière om zeep geholpen en ik denk niet dat veel studio’s hun projecten willen riskeren met een actrice die heel manipulatief en toon-doof te werk is gegaan. Ook op social media zal je weinig positieve commentaren lezen over Blake Lively én Ryan Reynolds, want ook hij heeft deelgenomen aan dit circus. Maar deze twee celebrities zullen wel overleven – samen of gescheiden – de toekomst zal het uitwijzen. Baldoni is een stuk minder kapitaal krachtig en op dit ogenblik zie ik geen grote terugkeer. Deze rechtszaak had zijn naam moeten zuiveren, maar dat is niet gebeurd. En ik kan mij niet ontdoen van de gedachte dat zijn advocaat het daarbij zou laten, dus ik vermoed dat Baldoni wel een paar miljoen dollar heeft gekregen waarover hij niks mag vertellen. Maar dat is puur speculatie.

It ends met twee verliezers. De schikking lost niets op en verklaart niets. Het gezamenlijke persbericht – opgesteld door vijf advocaten tot alle scherpte eruit was gehaald – spreekt trots over de film, steun voor overlevenden van huiselijk geweld en de wens voor een respectvolle online omgeving. Dat laatste is bijzonder pijnlijk als je bedenkt dat dezelfde partijen anderhalf jaar lang via rechtbankdocumenten, gelekte berichten en mediavriendelijke advocaten elkaars carrières probeerden te sloppen. Lively verscheen nog diezelfde avond stralend op het Met Gala. Baldoni hield het stil. De werkelijke les van It Ends With Us? In Hollywood zijn macht, ego en creatieve controle zelden netjes te scheiden van eerlijkheid en rechtvaardigheid; en dat geldt, zo bleek, voor beide hoofdrolspelers.