Het bos als horrorlocatie is zo oud als het genre zelf, en toch blijft het werken. Geen politie die je lastigvalt, geen buren die iets horen, geen gsm-bereik; het is de perfecte omgeving om mensen op sappige wijze uit te schakelen. Pitfall (2025), de nieuwste slasher van regisseur James Kondelik, begrijpt dat principe maar al te goed. Na een succesvolle festivalronde, onder meer als één van de uitschieters van het 25ste Screamfest Horror Film Festival in Los Angeles, rijdt de film nu eindelijk de bioscoopzalen in, en dat verdiend hij met verve.
© Cineverse I
Korte inhoud: Scott (gespeeld door Marshall Williams) en zijn vervreemde zus Ashley (Alexandra Essoe) proberen hun gebroken familieband te lijmen tijdens een kampeertrip met vrienden. De poging tot broer-zussenbond loopt echter ietwat mis wanneer Scott in een tien voet diepe kuil vol spijkers valt en zijn been doorboord wordt. Dat was geen ongeluk. Terwijl Scott vecht voor zijn leven in zijn houten gevangenis, ontdekken de anderen dat het bos al lang bezet is door een meedogenloze jager die bezoekers liever als prooi beschouwt dan als passanten.
Het scenario van Victor Rose, gebaseerd op een verhaal van Kondelik zelf, leunt bewust op vertrouwde horrorconventies; maar dat is geen zwakte, eerder een bewuste keuze. De film combineert de slasherspanning van Friday the 13th (1980) met de claustrofobische overlevingsdrang van 127 Hours (2010), en gooit daar een scheutje A Most Dangerous Game bovenop. Dat klinkt als een recept dat je al kent, maar Kondelik tovert er toch iets eigens mee. De scènes waarin Scott alleen in die kuil ligt te piekeren; met hallucinaties, zwarte humor en een been dat er beter niet meer uitziet, zijn veruit de sterkste van de film. Het zijn momenten waarop Pitfall bewijst dat het méér wil zijn dan een aaneenschakeling van kille moordpartijen.
De cast verdient een eervolle vermelding. Richard Harmon, die horror-enthousiastelingen kennen van zijn opmerkelijke rol in Final Destination: Bloodlines (2025), vertolkt hier de komische noot van de groep met een wrange nonchalance die perfect past in het genre. Zijn personage Lars weigert de situatie serieus te nemen, tot het te laat is, uiteraard. Jordan Claire Robbins, bekend van “The Umbrella Academy”, toont zich als de meest vastberaden overlevende van het stel, terwijl Essoe zoals gewoonlijk de emotionele ruggengraat van de film draagt met een subtiliteit die je eigenlijk meer verdient dan een slasherfilm haar kan bieden.
En dan is er natuurlijk de killer. Randy Couture; voor de ongeïnformeerden: een zesmoudig UFC-kampioen die tussendoor ook nog films maakt, onder meer in The Expendables (2010), speelt The Hunter als een soort Michael Myers met een boog en een hekel aan campingtoeristen. Er is geen logische verklaring voor zijn bijna bovennatuurlijke kracht of zijn gave om als een geest door het bos te bewegen. De film probeert wel even een oorsprong te schetsen, maar die blijft vaag genoeg om de mystiek te bewaren. Couture zelf doet weinig meer dan staren, marcheren en verwoesting aanrichten; en dat is precies genoeg. De man hoeft geen emoties te spelen wanneer zijn aanwezigheid al voldoende is om de zaal nerveus in hun stoel te laten schuiven.
De kills zijn wat je van een zichzelf respecterende slasher mag verwachten: inventief, soms overdreven, en op de juiste momenten hartverscheurend. Kondelik houdt de spanning goed op peil door zijn cast te spreiden over het bos, waardoor elke dreiging des te isolerend aanvoelt. Toch zijn er wat punten van kritiek. De logistiek van enkele actiescènes rammelt, met personages die op mysterieuze wijze van punt A naar punt B teleporteren zonder dat de aardrijkskunde dat toelaat. Een personage dat een zeer ernstige verwonding incasseert en daar in de volgende scène nauwelijks last van heeft, trekt de geloofwaardigheid ook stevig op de proef. En de slotakte probeert zoveel te verwerken in zo weinig tijd dat enkele emotioneel beladen momenten worden afgeraffeld alsof de eindmontage op een vrijdagmiddag voor het weekend werd klaargespeeld.
Die tekortkomingen zijn echter relatief in de context van wat Pitfall wil zijn: een no-nonsense, bloedige en regelrecht vermakelijke horrorfilm die zijn belofte nakomt. Producent Wai Sun Cheng van het Vancouverense Pandapix Pictures omschreef het zo: het project wil het slashergenre niet heruitvinden, maar het emotioneel verankeren. Dat lukt gedeeltelijk en geloofwaardig. Voltage Pictures, die de film via The Exchange verwierf voor internationale distributie, heeft met Pitfall een product in handen dat zijn publiek zal vinden, en verdienen.
Als dat geen ChatGPT film is, dan weet ik het niet meer 😀
Ziet er ok uit, lijkt wel een soort Wrong Turn film
De trailer vertelt eigenlijk al alles, moeten we deze nog bekijken?
Randy Couture is wel geknipt voor die rol. Geen bioscoopfilm maar toch iets wat ik wil zien.