Er zijn van die filmmakers die je het gevoel geven dat ze al jaren staan te wachten in de coulissen, klaar om toe te slaan. Damian McCarthy is zo iemand. De man groeide op in West Cork, waar zijn vader een videoverhuurzaak runde (lees: hij heeft zijn jeugd doorgebracht omringd door VHS-dozen met schreeuwende monsters op de hoes). Na jaren korte films draaien terwijl hij bijverdiende als elektricien, maakte hij zijn langspeeldebuut met Caveat (2020), een claustrofobisch horrorjuweel dat critici deed opkijken. Daarna volgde Oddity (2024), dat op SXSW het publieksprijs in de wacht sleepte. Nu staat zijn derde langspeelfilm Hokum (2026) voor de deur, en het is veilig te zeggen dat de man zijn belofte volledig inlost.
font size=1; style=”color:grey”>© Neon
Korte inhoud: Schrijver Ohm Bauman, gespeeld door Adam Scott, trekt naar een afgelegen Iers hotel om de as van zijn overleden ouders uit te strooien op de plek waar ze hun huwelijksreis doorbrachten. Het personeel staat te popelen om hem te vertellen over de heks die de honeymoon suite zou teisteren. Nieuws dat Ohm, een door en door nuchter en chagrijnig man, liever naast zich neerlegt. Maar wanneer een medewerkster op mysterieuze wijze verdwijnt na een halloweenfeestje, zit hij als enige overnachtende gast in het hotel en rest er niets anders dan de afgesloten suite te betreden. Wat volgt is een nachtmerrie die even beangstigt als ze ontroert, want onder het laagje folklore gaat een verhaal schuil van trauma, schuld en de vraag of het ooit te laat is om een mens te veranderen.
McCarthy heeft een uitgesproken talent voor iets wat tegenwoordig zeldzaam is in horror: hij neemt zijn genre serieus zonder er een diepzinnige allegorie van te maken. Geen gedoe over sociale thema’s die met een neonbord worden aangeduid; gewoon een goed spookhuis, gevuld met atmosferische gruwel en vakkundig getimed schrikken. Waar zoveel hedendaagse horrorregisseurs zichzelf op de borst kloppen voor hun Grote Metaforen, houdt McCarthy het simpel en dodelijk effectief. Zijn aanpak van de jump scare is daarin veelzeggend: hij verdient elke schrikreactie door die minutieus op te bouwen, en weigert het publiek te bedotten met goedkope stoten. In de bewerkingsruimte, zo vertelt hij, kan het verschil tussen een scare die werkt en eentje die plat valt, neerkomen op amper een paar beeldjes. Dat soort maakbewustzijn proef je in elke scène.
Dat Neon, het Amerikaanse distributiehuisje dat ook achter heel wat andere provocerende arthouse- en horrorproducties zit, de wereldrechten verwierf op het Toronto International Film Festival is geen toeval. McCarthy is het uithangbord van een nieuwe golf Ierse horror die zich niets aantrekt van Hollywoodconventies, maar tegelijk moeiteloos een sterspeler als Adam Scott kan huisvesten. En die casting is een voltreffer. Scott die bij het grote publiek bekend is van de serie “Severance”, speelt Ohm als een man die zijn onvriendelijkheid als een soort beschermend pantser draagt. Hij is ronduit onuitstaanbaar tegen iedereen, en toch volg je hem stap voor stap het duister in. Dat Ohm in de loop van de film zachter wordt, zij het nooit ronduit aardig, geeft Hokum een emotionele draagkracht die het onderscheidt van de doorsnee schrikfilm. Scott bewijst hier overigens dat hij meer is dan een komisch instrument: dit is zijn beste filmwerk tot nu toe.
De productie draait grotendeels op één locatie; een verzegelde zolderkamer die in drie weken opname steeds claustrofobischer aanvoelt, en net daarin ligt McCarthys kracht. David Wilmot en Peter Coonan leveren stevig ondersteunend werk, maar het is Scott die twintig minuten lang vrijwel in zijn eentje het scherm draagt; zonder dialoog, zonder tegenspeler, enkel een lantaarn en groeiende wanhoop. Cinematograaf Colm Hogan, die ook al achter de camera stond bij Oddity, maakt opnieuw indruk: zijn gebruik van negatieve ruimte en schaduwen zorgt voor een visuele taal die onder je huid kruipt zonder dat je het in de gaten hebt. De production design is eveneens een lust voor het oog van elke horrorliefhebber; denk antieke objecten met een ongemakkelijk verleden, een geheimzinnig klokje, spookachtige buizentelevisieschermen en een honeymoon suite die eruitziet alsof er de voorbije vijftig jaar iets vreselijks is blijven rondhangen.
Hokum is geen perfecte film. McCarthy is als schrijver nog niet even sterk als hij is als regisseur, en er zijn momenten waarop de plot een beetje te hard haar best doet om alles op zijn plek te krijgen. Maar die kleine oneffenheden worden ruimschoots vergoed door wat hij er tegenover stelt: pure vakmanschap, een uitzonderlijk gevoel voor timing, en de moed om een horrorfilm te maken die zijn publiek respecteert. Maar één ding staat vast, dit is geen ordinaire schrikfilm voor een doordeweekse vrijdagavond, maar werk van iemand die weet wat hij doet. Damian McCarthy heeft zichzelf drie films lang opgebouwd tot een van de meest interessante stemmen in het hedendaagse horror. Met Hokum bewijst hij dat hij er ook effectief klaar voor is. DE film is te zien vanaf 1 mei 2026 in de States en sinds vandaag bij onze Zuiderburen. België wacht nog op een distributeur.
Komt deze in België in de cinema?
Film is opgepikt door UGC, is kwestie van een paar weken alvorens ze een datum vrijgeven
Neon is niet A24, maar ze brengen vaak ook wel originele films uit. Ben benieuwd.
Doet me denken aan 1408 van Stephen King
Oddity was echt wel een zalige film. Hopelijk snel een releasedatum !
Dat laatste frame van die heks is wel spookie 😀 Hopelijk op IMAX !!!