Apex (2026) ** op Netflix

Hoe deze film in godsnaam 68% krijgt op Rotten Tomatoes en een film als Lee Cronin’s The Mummy (2026) slechts 47% is onbegrijpelijk. Het is echter het zoveelste bewijs dat de huidige selectie van “journalisten” gewoon niet meer weten wat het publiek wil, want het contrast tussen de Critic Score en de Audience Score voor deze twee films is enorm. Let wel, het RT systeem sputtert aan alle kanten want ook de Audience Score reflecteert niet altijd de kwaliteit van de film, cf. Michael (2026) met zijn 97% Audience Score. Neem het allemaal met een dikke korrel zout of volg het advies van De FilmBlog die toch wel consequent blijft in zijn benaderingen van filmkritiek. Maar deze film was dus geen hoogvlieger. Apex (2026), de nieuwste Netflix-thriller van de IJslandse regisseur Baltasar Kormákur, is een goed geolied survivalproduct dat er verzorgd uitziet, maar waarvan de smaak al vergeten is voor je de afstandsbediening hebt neergelegd. Kormákur weet hoe je spanning opbouwt. Dat bewees hij al met zijn Ijslandse meesterstuk The Deep (2012), het genadeloze bergdrama Everest (2015), en zijn zeedrama Adrift (2018). Maar met Apex levert hij jammer genoeg niet de top van zijn kunnen, maar eerder de middenmoot van een genre dat stilaan zijn eigen staart opeet.

© Netflix

Korte inhoud: Sasha (Charlize Theron) is een adrenalineverslaafsde bergklimster die haar partner Tommy (Eric Bana) verliest bij een drama aan de Noorse Trollveggen. Maanden later trekt ze, nog steeds verdrietig maar niet wijzer, solo de Australische outback in voor een kajakavontuur in het fictieve nationaal park Wandarra. Daar ontmoet ze de vriendelijke jerky-handelaar Ben (Taron Egerton), die haar een geheime camping aanraadt, waarna hij een kruisboog bovenhaalt en een jacht op haar begint. Voor wie The Most Dangerous Game (1932) heeft gezien of ooit een thrillerposter heeft bekeken: dit is precies wat je kan verwachten.

Laat ons eerlijk zijn: als er één reden is om Apex te bekijken, dan is het Charlize Theron. De vrouw is een absolute krachtpatser op het scherm, en ze maakt van Sasha een personage met gewicht en geloofwaardigheid, zelfs wanneer het scenario haar weinig ruimte laat om te schitteren. Theron stond erom bekend haar eigen stunts te doen in films als Mad Max: Fury Road (2015) en Atomic Blonde (2017), en ook hier gooit ze er alles tegenaan. Helaas laat het script van debutant Jeremy Robbins haar maar al te vaak struikelen, letterlijk en figuurlijk. Elke poging van Sasha om het initiatief te grijpen eindigt in mislukking, waardoor de film meer geïnteresseerd lijkt in haar lijden dan in haar triomf. Dat is dramatisch gezien een gemiste kans, want Theron is op haar best wanneer ze wint, niet wanneer ze verliest.

Dan is er de kwestie-Egerton. Taron Egerton, de man die ons het hart veroverde als Eggsy in Kingsman: The Secret Service (2015) en als Elton John in Rocketman (2019), gooit zich hier vol enthousiasme in de rol van een kannibalistische seriemoordenaar met vlijmscherpe tanden en een afwijkend smaakpalet; ook hij maakt zijn eigen beef jerky, wat achteraf bezien een rode vlag van formaat bleek. Egerton spreekt overtuigend Australisch accent, wat op zich een prestatie is, maar zijn personage Ben schippert ongemakkelijk tussen brute killer, tragische moederzoon en campy karikaturale villain. Op sommige momenten lijkt hij geïnspireerd door James McAvoy in zijn meest exuberante uren; op andere momenten heb je het gevoel dat hij zelf ook niet goed weet wat hij precies speelt. Regisseur Kormákur gaf hem zoveel vrijheid dat het personage elke scène een andere gedaante aanneemt, en dat werkt op den duur vermoeiend.

Cinematograaf Lawrence Sher slaagt er wel in om Australië er adembenemend uit te laten zien, de Blue Mountains en de omgeving van New South Wales zijn hier meer dan decor, ze zijn bijna een personage op zich. Jammer genoeg staat de visuele glans haaks op de spanning die de film probeert op te wekken. Apex is té verzorgd om echt gevaarlijk te voelen. De digitale beeldvorming van ijle bergwanden tot woeste stroomversnellingen, mist de ruwe textuur die films als Wolf Creek (2005) zo benauwend maakt. Alles ziet eruit als een Range Roover-reclame, compleet met gouden zonlicht en filmische droneshots, en dat haalt het realisme en de adrenaline er helemaal uit.

Het meest verontrustende aspect van Apex is misschien wel hoe het zijn eigen interessantste thema laat liggen. In het eerste bedrijf ontvouwt zich een scherp en herkenbaar portret van de alledaagse hyperwaakzaamheid van vrouwen in een mannenwereld: de opdringerige jagers aan het tankstation, de subtiele grensovertredingen, de afweging tussen beleefd blijven of je eigen veiligheid bewaken. Dat is goed werk van scenarist Robbins. Maar zodra Ben zijn ware gezicht toont, verdwijnt al die nuance als sneeuw voor de zon. Het wordt een generieke jager-prooi-film die van het ene cliché in het andere cliché dondert, en de koppeling tussen het feministische openingsakkoord en de rest van de film voelt als een vergeten belofte. Dat is gewoon een dikke gemiste kans.

Het resultaat is een film die comfortabel op nummer één staat in de Netflix-ranglijsten; want groot, luid en met twee bekende gezichten, dat verkoopt altijd, maar die zich na een week alweer laat verdringen door het volgende glanzende ding. Apex wil de top zijn, maar klimt nooit hoger dan het middenveld. Theron verdient beter, Egerton verdient een duidelijker regisseurs-hand, en het publiek verdient een thriller die zijn premisse tot het einde durft door te denken. Tot dan is Apex precies genoeg: een prima Netflixavond, en morgen vergeten. De film is te zien op Netflix vanaf 24 april 2026.