De cirkel van wantrouwen breidt zich uit met Focker-in-Law

Vijftien jaar. Vijftien lange jaren heeft Greg Focker (Ben Stiller) in stilte geleefd. Geen leugendetector in het gezicht. Geen schoonvader die hem met een blik van ex-CIA-ijskoud doorboort. Geen publieke vernedering ten overstaan van een voltallige schoonfamilie. En toch is hij teruggekomen. Samen met Robert De Niro, regisseur John Hamburg en een verrassende gast die niemand zag aankomen: popicoon en Oscar-genomineerde Ariana Grande. Op 25 november 2026 trapt Focker-in-Law (2026) de deuren van de bioscoop open, net op tijd voor Thanksgiving, want ja, waarom zou je anders een familieredrama inplannen. De trailer belooft alvast goud. Of toch minstens verguld ongemak.

© Universal Pictures

Korte inhoud: Henry Focker (gespeeld door Skyler Gisondo), de volwassen zoon van Greg en Pam Focker (Teri Polo), is halsoverkop verliefd op Olivia Jones (Ariana Grande), een voormalig FBI-gijzelingsonderhandelaar met een onwrikbaar zelfvertrouwen en een repertoire aan psychologische technieken waar menig therapeut jaloers op zou zijn. Greg is er uiteraard niet mee gediend. “Ze is getraind om mensen te manipuleren,” moppert hij in de trailer, maar de rest van de familie, en in het bijzonder Jack Byrnes (Robert De Niro), is meteen weg van haar. De leugendetector komt opnieuw uit de kast, de familiefiets wordt bovengehaald voor een gezamenlijk ritje in bijpassende roze shirts, en de machtsbalans binnen de Focker-dynastie verschuift op een manier die Greg Focker duidelijk niet had voorzien in zijn risicobeheerplan.

Wat deze vierde episode in de franchise zo interessant maakt, is niet zozeer de vraag óf de grap nog werkt, maar wélke versie van de grap je nu voorgeschoteld krijgt. In Meet the Parents (2000) was Greg de angstige buitenstaander die probeerde indruk te maken op Jack, de onaantastbare patriarch. Ruim twee decennia later is Greg zélf de patriarch geworden; en precies even achterdochtig, even controllerend, even paranoïde als zijn schoonvader ooit was. Hamburg, die als scenariste aan alle drie de voorgaande films meewerkte en nu voor het eerst zelf de regisseursstoel inneemt (Jay Roach regisseerde Meet the Parents (2000) en Meet the Fockers (2004), Paul Weitz nam het over voor Little Fockers (2010), heeft het briljante inzicht gehad om de rollen gewoon om te keren. Stiller zit nu in de stoel van De Niro. En hij weet het.

Dan Ariana Grande. Er was een tijd dat het idee alleen al reden zou zijn voor collectief wenkbrauw gelift. Maar na haar opzienbarende rol als Glinda in Wicked (2024), waarvoor ze een Oscar-nominatie in de wacht sleepte, weet niemand nog wat ze níét kan. In Focker-in-Law speelt ze een personage dat bewust gebouwd is als haar tegenpool: waar Greg chaotisch en reactief is, is Olivia Jones koel, strategisch en geliefd door iedereen die er eigenlijk toe doet. Haar personage is de nachtmerrie van Greg Focker, niet omdat ze hem haat, maar precies omdat ze dat niet doet. Ze verstaat Jack zo instinctief dat het Greg fysiek pijn lijkt te doen. En die kernspanning – twee koppige mensen die allebei de controle willen over één jongeman die daar amper iets over te zeggen heeft – is exact het soort comedy-dynamiek waar de franchise al twintig jaar zijn kracht uit haalt. Hamburg heeft slim gekozen door voor Olivia geen karikatuur te schrijven. Ze is geen schurk en geen slachtoffer. Ze is gewoon competenter dan Greg, en dat is genoeg.

Naast de centrale driehoek is er ook bijzonder aandacht voor de casting van de jongere generatie. Skyler Gisondo speelt Henry Focker, en fans met een goed geheugen herinneren zich hem als de tienerversie van hetzelfde personage in Night at the Museum: Secret of the Tomb (2014), waar hij eveneens de zoon van Stillers karakter speelde. Wat Hollywood toeval noemt, is hier eigenlijk gewoon logica. Beanie Feldstein kruipt in de huid van Samantha Focker, Henrys tweeling­zus, en brengt zo ook een Booksmart-reünie met zich mee: Gisondo en Feldstein speelden allebei ook mee in Booksmart (2019), net zoals Eduardo Franco, die eveneens opduikt in de cast. Dat is geen toeval maar kwalitatief groepswerk, en het geeft de jongere Focker-generatie meteen een geloofwaardige chemie mee die niet vanuit het niets hoeft opgebouwd te worden.

Verder keert Owen Wilson terug als Kevin Rawley, de vreselijk charmante ex-vriend van Pam die Greg altijd al het bloed onder de nagels haalt, en Blythe Danner en Teri Polo zijn eveneens terug in hun vertrouwde rollen als Dina Byrnes en Pam Focker. Het is overigens de dertiende keer dat Stiller en Wilson samenwerken op het witte doek. Over Barbra Streisand, die in de vorige films de moeder van Greg speelde, bestaat nog steeds onduidelijkheid: ze liet weten niet blij te zijn met haar vroegere vergoeding, maar de productie houdt de deur op een kier voor een cameo. Of dat lukt, is vooralsnog een kwestie van onderhandelen.

Ten slotte nog een technisch detail dat meer zegt dan het lijkt: voor het eerst in de franchise wordt Focker-in-Law niet op 35mm gedraaid maar digitaal, op Sony Venice 2-camera’s, en voor het eerst in een breedbeeldformaat van 2,39:1, in contrast met de smallere 1,85:1-ratio van de drie vorige films. Dat is geen nostalgie maar een bewuste keuze voor een hedendaags, filmischer gevoel. Iemand wil duidelijk dat dit niet aanvoelt als een gemakkelijke sequel maar als een echte film. Misschien is dat de grootste verandering van allemaal. De Fockers zijn niet meer bezig met overleven; ze zijn bezig met iets bewijzen.