Michael (2026) *½ recensie

Er zijn biopics, en dan zijn er biopics die beweren het verhaal van een legende te vertellen maar stiekem gewoon een glossy reclamefolder zijn voor de bijbehorende catalogus. Michael (2026), de nieuwe film van regisseur Antoine Fuqua, valt ronduit in die tweede categorie. Geproduceerd met de zegen van de Jackson-familie, mede-uitvoerend geproduceerd door vier van Michaels broers en zijn eigen kinderen, en geschreven door John Logan – dezelfde man die het scenario van Gladiator en Skyfall op zijn cv heeft staan – is dit een film die zo zorgvuldig is samengesteld dat er amper ruimte overblijft voor zoiets als … authenticiteit. Zoals we al eerder dachten, dit is de opgekuiste versie van Michael. Maar geef toe: de muziek is fantastisch en als jullie een 2 uur durende videoclip willen zien dan is dit jullie film.

© Sony Pictures Releasing, All rights reserved.

Korte inhoud: Het verhaal begint in 1966 in het armoedige Gary, Indiana, waar de jonge Michael opgroeit in een bescheiden arbeiderswoning met zeven broers en zussen onder het ijzeren bewind van vader Joe. Via de opkomst van de Jackson 5, de overgang naar een solocarrière en triomfen als Off the Wall, Thriller en Bad volgen we Michael’s pad naar het supersterrendom; en zijn permanente ontsnappingspoging uit de greep van zijn controlerende vader. De film eindigt in 1988, met een triomfantelijk concert in Wembley, en laat ons achter met de inmiddels beruchte slotzin: “His story continues.” Wat er daarna gebeurde? Dat vertellen ze je er liever niet bij.

De grote troef van de film is onmiskenbaar Jaafar Jackson, neef van Michael en zoon van Jermaine, in zijn allereerste filmrol. De man heeft niet alleen het geluk van de juiste genen meegekregen, hij heeft ook keihard gewerkt. Elke moonwalk, elk vocaal kwinkslag, elke nerveuze grijns voor de camera: het klopt allemaal. Het is het soort prestatie dat je kippenvel bezorgt, ook al weet je dat je naar een imitatie kijkt. De jonge Michael wordt gespeeld door de eveneens indrukwekkende Juliano Krue Valdi, die met instinctieve precisie de charme van de kleine Michael weet te vangen. Beiden zijn ronduit schitterend in de muzikale en dansnummers; wanneer ze de iconische choreografieën hernemen, krijgt de film een energie die elders volledig afwezig is. Dan is er Colman Domingo als de tirannieke Joe Jackson. De man is een geweldig acteur en dat heeft hij al meermaals bewezen, maar hier wordt hij opgeofferd aan het altaar van het zwart-wit-denken. Joe is de schurk, Michael is de heilige, en klaar is Kees. Er is geen nuance, geen psychologische diepgang, geen moment waarop je denkt: “Ah, dus daarom is hij zo geworden.” Het is puur theater voor beginners. Nia Long als moeder Katherine is zo braaf en onschadelijk als een kamerplant, terwijl Miles Teller als advocate John Branca rondscharrelt met een neus die van scène tot scène van vorm lijkt te veranderen.

Want dat is het grote probleem met Michael: de film is doordrenkt van belangenverstrengeling. Producer Graham King, die eerder ook Bohemian Rhapsody (2018) produceerde – zelf geen onbesproken voorbeeld van historische eerlijkheid – heeft hier een film gemaakt die zo strak in de hand gehouden wordt door de Jackson-erfenis dat je je afvraagt of Fuqua überhaupt artistieke vrijheid had. Janet Jackson weigerde mee te werken en verschijnt dan ook geen seconde op het scherm. Randy Jackson bestaat evenmin in dit universum. De broers zijn verwaarloosbare figuranten. Alleen Michael telt. Alles is ingericht om zijn reputatie op te poetsen, zijn muziek opnieuw verkoopbaar te maken en de olifant in de kamer zo groot mogelijk te negeren. En die olifant, dat weten we allemaal, heeft een naam. De misbruikbeschuldigingen, de documentaire Leaving Neverland (2019), de rechtszaken, de bizarre relaties met kinderen, het wordt allemaal angstvallig vermeden. Waar de film wél uitgebreid de tijd voor neemt, is Michael die kinderen bezoekt in ziekenhuizen, Michael die speelt met zijn chimpansee Bubbles, Michael die door Peter Pan-boeken bladert alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Het is een ongemakkelijk combinatie: de film probeert Michaels obsessie met kinderen als onschuldig en schattig voor te stellen, maar voor wie Leaving Neverland gezien heeft, krijgen die scènes een heel andere lading. Het is alsof de film zichzelf saboteert zonder het te beseffen; en dat is misschien wel het meest onthullende wat er over te zeggen valt.

© Sony Pictures Releasing, All rights reserved / Photo Credit: Courtesy of Lionsgate

Fuqua was ooit de man achter het straffe Training Day (2001), maar sindsdien heeft hij steeds meer ingeleverd op ambitie en toont hier weinig van zijn vroegere scherpte. De muzikale reconstructies zijn degelijk, soms zelfs opwindend, maar de eigenlijke dramasequenties voelen generisch aan. Het scenario springt van het ene biopic-clichémoment naar het andere: de abusieve vader, de steunende moeder, de getalenteerde underdog die doorbreekt. Hoe Michael zijn songs schreef? Wel, kijk maar naar zijn Post-it-muren en verwacht geen diepgaande artistieke analyse. Het creatieve proces van één van de grootste popartiesten aller tijden herleid tot het equivalent van een PowerPoint-presentatie op een basisschool.

Op het einde, na twee uur en negen minuten, rolt de aftiteling voorbij met een litanie aan productiefamilienamen (de broers, de kinderen, de advocaten, de zakenpartners) en dan begrijp je wat je eigenlijk gekeken hebt: geen film, maar een gesubsidieerd eerbetoon. Een dure, glanzende souvenirbrochure bij een tentoonstelling die je eigenlijk al kent. De muziek van Michael Jackson is onbetwist fenomenaal, en Jaafar Jackson is een echte ster in de dop. Maar een biopic die zijn onderwerp alleen van z’n beste kant toont, zonder de duisternis te erkennen die net zo goed deel uitmaakte van wie hij was, is geen eerlijk portret. Het is nostalgie als bedrijfsstrategie. Komt er nog een vervolg? Vermoedelijk wel, want wegens een rechtendispuut met betrekking tot de “slachtoffers” van mogelijk misbruik werd dat gedeelte uit de film gehouden en stoppen we bij het nummer “Beat It”. Uiteraard moet de film wel succesvol zijn, en dat zal vermoedelijk wel lukken. Ik sta in ieder geval niet te springen om nog meer van mijn tijd hieraan te besteden. Deze film kunnen jullie zien vanaf 22 april 2026.