The Red Mask (2025) **** een slimme slasher op het Bifff

Er is weinig zo betrouwbaar in Hollywood als de slasher. Decennia van gemaskerde gekken, gillende tieners en creatieve moordmethoden hebben het genre tot een soort comfort food voor horrorliefhebbers gemaakt; ook al zijn de ingrediënten bijlslagen, slagersmessen en de obligatoire hut in het bos. Maar wat als het genre zichzelf niet langer serieus neemt? Wat als de volgende slasher niet alleen mensen neermaait, maar ook de giftige online massa die over elke franchise-reboot een digitale oorlog ontketent? Dat is precies het terrein waarop The Red Mask (2025) opereert, en het doet dat met de finesse van een chirurg én het lef van iemand die een bijl vasthoudt in de badkamer. De nieuwe Scream films komen spijtig genoeg niet meer aan dit niveau. Tijd voor een nieuwe franchise.

© Create Entertainment

Korte inhoud: Scenariste Allina Green (Helena Howard), krijgt de opdracht om een nieuw script te schrijven voor de fictieve slasherreeks “The Red Mask”, een cult-icoon uit 1982 met de status van een Halloween of Friday the 13th. Dat Allina queer, zwart en vrouw is, bezorgt het internet onmiddellijk een collectieve paniekaanval. De doodsbedreigingen stromen binnen en ze trekt zich samen met haar verloofde Deetz (Inanna Sarkis) terug in een afgelegen Airbnb in de bossen. Daar proberen ze via rollenspel, waarbij Allina de final girl speelt en Deetz de gemaskerde moordenaar, de blokkade in haar schrijfproces te doorbreken. De boel escaleert wanneer het stel Ryan (Jake Abel) en Claire (Kelli Garner) aan de deur klopt wegens een dubbele boeking. Die twee blijken fanatieke fans van de originele reeks, en het gesprek over hoe de franchise het best herboren kan worden, loopt al snel uit op bloed. Nogal letterlijk.

Regisseur Ritesh Gupta maakt met The Red Mask zijn langspeelfilmdebuut en dat is meteen een statement. Geschreven door Samantha Gurash en Patrick Robert Young, de man achter de nasty indie-slasher Bastard (2015), is dit een film die twee dingen tegelijk wil zijn: een keiharde, rechttoe-rechtaan slasher met echte kills en echte gore, én een bijtend commentaar op franchisecultuur, toxische fandoms en de vraag of horror al dan niet “woke” mag zijn. Verrassend genoeg lukt deze balanceer-act bijna perfect. Het slimste aan The Red Mask is hoe het de schrijfstrijd van Allina – normaal gezien het minst filmische ding denkbaar – omzet in een meeslepend visueel verhaal. Haar “method writing”-methode, waarbij ze scenario’s uitroept en fysiek uitprobeert met Deetz, maakt van het creatieve proces een spannende oefening in zelfbedrog en structureel geweld. Tegelijkertijd speelt de film bewust met de slasherconventies die het zelf hanteert. Net zoals Wes Craven ooit de regels van het genre op tafel legde in Scream (1996), zo sleutelt The Red Mask aan die regels terwijl het er vrolijk gebruik van maakt. Het weet precies wanneer je als kijker denkt “dit gaat zo aflopen”; en dan steekt het je een vork in je interpretatie.

De grote intellectuele referentie in de film is Funny Games (1997) van Michael Haneke, en dat is geen toeval. Haneke’s film stelt de vraag of het publiek geweld wil zien of overleven wil meemaken; en gebruikt de kijker als medeplichtige. The Red Mask trekt die lijn door: zijn Ryan en Claire echt per ongeluk terechtgekomen in de verkeerde Airbnb, of waren ze altijd van plan bloed te laten vloeien voor hun geliefde franchise? Die ambiguïteit houdt de film scherp, zelfs als het derde bedrijf een tandje meer slasher-spektakel optreedt dan subtiel psychologische thriller. De scène waarbij het viertal over Funny Games, de originele Red Mask-films en de grenzen van horror debatteert, is ronduit magistraal; het soort dialoog dat je bij een goed biertje nog uren verder kunt voeren.

Wat The Red Mask bovenal raak maakt, is dat het geen makkelijke helden of schurken tekent. Allina wil de franchise progressiever maken maar heeft eigenlijk geen duidelijke visie, alleen goede bedoelingen. Ryan en Claire vertegenwoordigen het soort fandom dat liever iemand bedreigt dan een nieuw idee omarmt, maar hun liefde voor de oorspronkelijke films is niet nep. Gupta is intelligent genoeg om beide kampen te ridiculiseren zonder ze te karikaturiseren. Daartussenin staat Deetz, die eigenlijk nul interesse heeft in het hele slasherdebat maar er toch middenin terechtkomt. En zo fungeert Deetz als de meest nuchtere stem in een film die van nature richting hysterie neigt. Howard levert een tour de force als Allina: beurtelings arrogant, kwetsbaar en totaal aan het einde van haar Latijn. Abel en Garner stelen bovendien moeiteloos elke scène die ze samen delen.

Zijn er minpunten? Jazeker. De pacing in het tweede act slokt soms iets te veel tijd op met discussies die, hoe boeiend ook, de vaart enigszins fnuiken. En het einde, dat een vijfde versnelling hoger schakelt naar pure slashermodus, vergt een kleine toneelsprong van de kijker; alsof de vier personages plots besluiten dat ze in een andere film zitten. Maar wanneer de kills komen, zijn ze inventief, soms gruwelijk grappig en minstens één ervan verdient een plek in de horrorgeschiedenisboeken. The Red Mask is de zeldzame film die zowel de horror-puristen die niets dan bloed willen, als de “elevated horror”-brigade die subtekst verkiest boven splatter, iets te bieden heeft; al zullen beide kampen zich af en toe aangesproken voelen op hun eigen onzin. En terecht. De film was op het BIFFF op zaterdag 4 april 2026 en tot hier toe hest beste wat ik heb gezien.