Er was eens een horrorfilm die in 2019 als een voltreffer aankwam: Ready or Not (2019), geregisseerd door het duo Matt Bettinelli-Olpin en Tyler Gillett (beter bekend voor hun Scream reboot films), was een bloederige, spitsvondige klassestrijd verpakt als bruidegomsnachtmerrie. De film maakte van Samara Weaving een echte scream queen en bewees dat “de rijken zijn stinkend slecht” ook als horrorpremisse kan functioneren. Zeven jaar later is er Ready or Not 2: Here I Come (2026) en als je verwacht dat die zeven jaar goed besteed werden aan iets nieuws verzinnen, dan heb je het toch een beetje mis. Hoe dan ook denk ik dat dit een perfecte film is als opener op het BIFFF. Op vrijdag 3 april om 19:30 kunnen jullie er de film zien.
© Searchlight Pictures
Korte inhoud: De sequel pikt op exact het punt waar de eerste film eindigde. Grace MacCaullay (Weaving), nog steeds onder de bloedvlekken en de schok, flikt neer op het gazon voor de brandende villa van de Le Domas-familie en wordt afgevoerd naar het ziekenhuis. Nog voor ze behoorlijk bij kan komen, verschijnt haar vervreemde zus Faith (Kathryn Newton) ten tonele, en worden de twee meteen ontvoerd door de Raad; een geheime coalitie van vier schatrijke, satanistische families die elk een loopje met de duivel gemaakt hebben voor wereldheerschappij. Het spel begint opnieuw: wie Grace voor zonsopgang vermoordt, krijgt de Hoge Zetel van de Raad en regeert dus de wereld. Dat klinkt groots. Het voelt kleiner dan de vorige keer.
Laat ons eerlijk zijn: het origineel was geen revolutionaire film, maar het had wel iets. Het was scherp, grappig, en Weaving bracht een bruid neer die van doorgeslagen schrik evolueerde naar genadeloze overlevingsmachine, in een bloedbesmeurd trouwkleed en gele sneakers, een imago dat intussen iconisch is geworden. Ready or Not was de horrorversie van die culturele tijdgeest die vermoedelijk werd aangevoerd door de Purge film, waarin trouwens één van de laatste delen eigenlijk zowat hetzelfde thema hadden met rijken die er plezier in handen om arme zielen te folteren. De sequel doet zijn best om diezelfde sfeer te repliceren, maar slaagt er enkel in om de receptuur te kopiëren zonder de ziel mee te nemen. Het is alsof iemand je favoriete restaurant heeft overgenomen en de menukaart foto voor foto heeft overgetypt, maar de chef is weg.
De cast is indrukwekkend op papier. Sarah Michelle Gellar als de ijskoude Ursula Danforth en Shawn Hatosy als haar even labiele tweelingbroer Titus zetten neer wat van hen verwacht wordt: lekker over de top, heerlijk weerzinwekkend. David Cronenberg als de patriarchale Chester Danforth is een geniale casting die jammer genoeg veel te snel wordt afgehandeld – een cameo zo kort dat je hem bijna mist als je even naar het popcornbakje grijpt. En dan is er Elijah Wood als De Advocaat van de duivel, letterlijk, die met zijn lichaamshouding en cryptische regeltjes de enige figuur is die écht nieuwe energie in de film blaast. Wood speelt het zo lekker scheef dat je éven vergeet hoe voorspelbaar de rest van het verhaal is, maar helaas duurt “even” niet zo lang.
Het kernprobleem is dat Ready or Not 2 precies weet welke noten het moet spelen, maar de muziek volledig mist. De regels van het bloedige verstoppertje worden in lijvige exposities uitgelegd door Wood, terwijl de kijker ondertussen zit te wachten op de overheerlijke chaos. De zusters Grace en Faith bakkeleien ondertussen over wie nu eigenlijk wie in de steek heeft gelaten; een emotionele subplot die in theorie de film wat gewicht zou moeten geven, maar die zo schematisch is uitgewerkt dat het eerder voelt als een verplicht nummertje tussen de bloedige scènes door. Elke keer dat de film dreigt te vertragen, gooit iemand een explosie of een onwaarschijnlijke moord in de mix, maar de schrik is weg. We kennen dit spelletje al, en het heeft zijn glans verloren.
Wat overblijft, is de vaststelling dat Weaving te goed is voor wat er van haar gevraagd wordt. Haar keelschrapen, haar paniek, haar timing; allemaal present, maar het script geeft haar beduidend minder te doen dan in de eerste film. Waar Grace vroeger van verward bruidje naar onverschrokken vechtmachine evolueerde, is ze hier van bij het begin al in gevechtsstand, waardoor de menselijke kwetsbaarheid die haar zo fascinerend maakte grotendeels verdwenen is. Het is als Alien zonder het mysterie: je weet dat ze het gaat halen, je weet ongeveer hoe, en de satanisten zijn zo karikaturaal incompetent dat het moeilijk is om ook maar een moment echt met de zussen mee te leven. De sociale kritiek op de ultrarijken, die in het origineel nog een bijtende ondertoon had, is hier gereduceerd tot achtergrondlawaai. We weten intussen dat de rijken slecht zijn. Dat nieuws is sterk verouderd.
Ready or Not 2: Here I Come is geen ramp. Het is erger: het is een gemiste kans. Met een cast als deze, een regisseursduo dat bewezen heeft dat het beter kan, en een premisse die zich leent tot eindeloze variaties, had dit een verrassend scherpe sequel kunnen zijn. In plaats daarvan is het een ijverige, maar uiteindelijk futiele oefening in herhaling. Er is meer bloed, meer regels, minder spanning. Als de duivel ooit een sequeldeal heeft gesloten, dan was dit waarschijnlijk de kleine lettertjes die hij vergat te lezen.