Netflix gooit ‘Thrash’ in het diepe met bull sharks en een orkaan

Er zijn van die filmprojecten die al drie namen hadden voor ze ook maar één bioscoopstoel zagen. Thrash (2026) is zo’n film. Eerst heette het ding Beneath the Storm, daarna werd het omgedoopt tot Shiver, en voor het zover was, besloot Sony Pictures het gewoon van hun releaseschema te gooien. Netflix ving het op want zo is Netflix, en gaf het zijn definitieve naam mee. Thrash. Lekker krachtig. Beetje zoals de film zelf wil zijn. Of toch hoopt te zijn. De regisseur achter dit waagstuk is de Noorse filmmaker Tommy Wirkola, de man die nazi-zombies in de sneeuw losliet met Dead Snow (2009) en de Kerstman veranderde in een bloeddorstige vechtmachine in Violent Night (2022). Een man die duidelijk een zwak heeft voor premissen die je op een bierviltje kunt schrijven. Dit keer niet met krokodillen zoals in Crawl (2019) maar met haaien. In een orkaan. Wat kan er misgaan?

© Netflix

Korte inhoud: Thrash speelt zich af in een kuststadje in South Carolina dat vol op de petten krijgt van een orkaan categorie 5. De dijken breken, de straten lopen vol water, en in dat water zwemmen hongerige stierenhaaien. Te midden van die chaos volgt de film verschillende personages die proberen het er levend van af te brengen: Lisa (gespeeld door Phoebe Dynevor), een hoogzwangere vrouw die vast zit in haar auto terwijl een haai haar met interesse bekijkt; Dale Edwards (Djimon Hounsou), een mariene onderzoeker die als enige weet hoe gevaarlijk de situatie is; zijn agorafobische nichtje Dakota (Whitney Peak), die dus al niet graag buiten komt en nu ook nog eens haaien kan verwachten; en een trio van pleegkinderen dat probeert te overleven in hun overstroomde woning. Het is, kortom, een slechte dag voor iedereen.

Dat Wirkola ooit verliefd werd op haaien na het zien van Jaws (1975) en diens onderschatte broertje Jaws 2 (1978) (ja, hij verdedigt die tweede film openlijk, wat hem op z’n minst consequent maakt) is een verhaal dat hij niet onvermeld laat. De vonk voor Thrash sloeg echter pas over toen hij de klimaatcrisis begon te koppelen aan zijn haaienobsessie. Overstromingen, verschuivende migratiepatronen bij roofdieren, ecosystemen die volledig door de war worden gegooid: het leek hem de perfecte setting voor een film die de rampfilm en de haaifilm in elkaar schuift. En je moet toegeven, als idee op een bierviltje is het ijzersterk. De vraag is alleen of het ook werkt als uitgewerkt Netflix-product.

Producent Adam McKay, de man achter satirische meesterwerken als The Big Short (2015), Vice (2018) en Don’t Look Up (2021), deed er vijf jaar geleden zijn handtekening onder, en dat is geen detail. McKay is inmiddels de go-to-producer voor Hollywood wanneer het over klimaatverandering wil praten zonder saaie documentaires te maken. Hij wees er al op dat marinebiolo­gen inderdaad bevestigen dat klimaatverandering het gedrag en de verspreiding van haaien merkbaar beïnvloedt. “De wetenschap erachter is niet ongeloofwaardig,” klonk het. En toch, laten we eerlijk zijn: niemand gaat Thrash kijken om een lesje oceanografie te krijgen. Ze kijken het voor de chaos, het bloed, en Djimon Hounsou die met grote ogen “Sharks on the loose in the category 5 storm!” brult. Wat, als filmzin, ergens tussen Snakes on a Plane en Shakespeariaans drama in hangt; maar dan dichter bij het eerste.

Dynevor, die de wereld leerde kennen als de immer zuchtende Daphne in Bridgerton en later haar dramatisch bereik bewees in het gelauwerde Fair Play (2023), had duidelijk geen schrik van een uitdaging. Haar personage bevalt gedurende zo goed als de hele film, terwijl een orkaan tekeergaat en haaien haar auto omcirkelen. Voor de opnames trok ze naar Melbourne in de Australische winter, waar ze in ijskoude tanks buiten stond te klapperen; weliswaar goed verstopt onder twee wetsuits en een neppens. De haaien zelf waren grotendeels digitaal, maar Dynevor speelde haar scènes tegenover stuntmannen met tennisballen. Dat ze er desondanks overtuigend angst weet te tonen, zegt iets over haar talent. Of over de tennisballen. Misschien allebei. Wirkola’s keuze voor stierenhaaien als de schurken van dienst is trouwens geen toeval. Het zijn de enige haaiensoort die actief mensen aanvallen, zich aangetrokken voelen tot troebel water, en in groepen jagen. Kortom: de perfecte film­antagonisten, want ze zijn van nature al het soort beesten dat je met kwaad opzet associeert. McKay grapte dat andere haaiensoorten mensen per ongeluk bijten maar dat stierenhaaien gewoon kiezen voor de mens. Geruststellend, dat niet. En ergens ook net dat tikkeltje extra dat Thrash onderscheidt van de massa aan haaifilms die momenteel op streaming-platforms zwemmen, inclusief Under Paris 2 en Renny Harlins Deep Water (2026). De markt is vol, de haaien zijn hongerig, en Netflix hoopt dat de jouwe het meest beet.

Of Thrash het redt om meer te zijn dan een competente, bloederige popcornfilm met een groen randje; dat valt af te wachten tot 10 april. Wirkola heeft aangetoond dat hij genre­films kan maken die tegelijk zelfbewust én oprecht vermakelijk zijn. McKay heeft aangetoond dat hij catastrofes kan verpakken als entertainment. De ingrediënten zijn dus aanwezig. En als het toch tegenvalt? Dan is er altijd nog Djimon Hounsou die haaien aanschreeuwt. Dat alleen is al de moeite waard.