A24’s The Drama is een romantische komedie met tikje schoolgeweld

Er zijn van die filmmakers die je het gevoel geven dat ze bewust een vlam bij een kruitvat houden, puur om te kijken wat er gebeurt. Kristoffer Borgli is zo iemand. De Noorse regisseur die geboren is in 1985 in Oslo, opgegroeid met provocatie en donkere humor, heeft met The Drama (2026) zijn meest ambitieuze en meest controversiële film tot nu toe afgeleverd. En dat terwijl de film nog niet eens in de zalen hangt: die release is pas voorzien op 3 april 2026. Maar controverses wachten niet op een première.

© A 24

Korte inhoud: The Drama draait om Emma Harwood (gespeeld door Zendaya), een boekenwinkelmedewerkster uit Baton Rouge, Louisiana, en haar Britse verloofde Charlie Thompson (Robert Pattinson), een museumcurator in Cambridge. In de aanloop naar hun bruiloft speelt het stel een gezelschapsspelletje met vrienden (gespeeld door Alana Haim en Mamoudou Athie) waarbij ze moeten vertellen wat het ergste is dat ze ooit gedaan hebben. Het antwoord van Emma gooit alles overhoop: ze heeft ooit een schoolschietpartij gepland, maar op het laatste moment afgezien. Geen actie, geen slachtoffers, maar wel een bekentenis die hun huwelijksweek grondig in de war stuurt. A24, dat de film uitbrengt, houdt de kaarten stevig tegen de borst en heeft de film nauwelijks vertoond.

Borgli is geen onbekende in de filmwereld van de goede smaak én het ongemak. Met Sick of Myself (2022) – zijn Noors debuut over een vrouw die zichzelf opzettelijk misvormt voor aandacht – bewees hij al dat hij de kijker graag laat kronkelen. Met Dream Scenario (2023), met Nicolas Cage als een doorsneeprofessor die plotseling in ieders dromen opduikt, veroverde hij de Engelstalige markt. Nu stapt hij helemaal in de Hollywood-hemel: twee van de meest gevraagde acteurs ter wereld, geproduceerd door niemand minder dan Ari Aster (de man achter Hereditary en Midsommar) en uitgebracht door A24. Dat zijn van die combinaties waarbij je als filmliefhebber al bij het horen van de namen begint te kwijlen.

Maar dan is er dat andere drama. Tom Mauser, wiens zoon Daniel in 1999 vermoord werd bij de schietpartij op de Columbine High School in Colorado waarbij dertien leerlingen om het leven kwamen, reageerde op de inhoud van de film in een gesprek met TMZ. Hij vindt het gebruik van een schoolschietpartij als plot in een romantische komedie “verschrikkelijk”, en is er ook niet gerust in dat Zendaya op Jimmy Kimmel eerder uitweek rond serieuze vragen over de twist dan er frontaal op inging. Zijn bezwaar is niet zonder grond: door zo’n geliefd en sympathiek gezicht als Zendaya aan een personage te hangen dat ooit de intentie had om andere kinderen te doden, “vermenselijk” je de daders en “normaliseer” je het geweld; ook al wordt er in de film zelf geen enkele schietpartij getoond. Het is een gevoelig punt dat Borgli bewust opzoekt, naar eigen zeggen vanuit artistieke overtuiging. Of dat ook zo gevoeld wordt door mensen die persoonlijk getroffen werden, is een andere vraag. Eén die de film zelf zal moeten beantwoorden.

Voor wie zoekt naar een referentiepunt: Elephant (2003) van Gus Van Sant, geïnspireerd op Columbine, won de Gouden Palm in Cannes en wordt beschouwd als een belangrijk kunstwerk over dezelfde thematiek. Borgli situeert zich ergens in dat spanningsveld tussen kunst en provocatie, maar dan verpakt in een romantische komedie met een sterrencast, wat de drempel voor sommigen net iets te laag maakt. Hij houdt van discomfort, taboe en het gevoel dat de vloer onder je voeten verdwijnt. En soms vraag je je af of hij een beetje te graag wil dat je ongemakkelijk zit.

Dan is er nog de andere bom die de week voor de release afging. In 2012 schreef Borgli een persoonlijk essay voor het Noorse weekendmagazine D2 van de krant Dagens Naeringsliv, waarin hij uitvoerig beschreef hoe hij als 27 jarige een relatie had met een meisje van 16 jaar, een scholiere. In het stuk rechtvaardigde hij die relatie door te verwijzen naar Manhattan (1979) van Woody Allen – precies de film waarin een 42-jarige man openlijk op date gaat met een 17-jarig meisje – als zijn moreel kompas. Het essay dook op Reddit op en ging viraal, net op het moment dat The Drama zich klaarstoomt voor wereldwijd succes. De leeftijd van instemming in Noorwegen is 16, dus strikt genomen was de relatie legaal. Maar de keuze om Woody Allen als alibi te gebruiken terwijl je zelf weet dat je vrienden zeggen dat het “niet door de beugel kan”, dat is een niveau van zelfbedrog dat Borgli zijn eigen films in hadden kunnen staan. Het essay is inmiddels een apart soort kunstwerk geworden: het portret van een man die zo goed is in het rationaliseren van zijn eigen gedrag dat hij er een tijdschriftartikel over schrijft.

Wat je er ook van denkt: The Drama is een film die de cultuur raakt op meerdere gevoelige plekken tegelijk, en dat is zelden toeval bij een regisseur als Borgli. Hij filmt in Boston en Cambridge, bewust gekozen voor de intieme, historische, academische sfeer die contrasteert met de emotionele chaos van zijn personages. Zendaya en Pattinson, die later dit jaar ook nog samen te zien zijn in Christopher Nolans The Odyssey en Denis Villeneuves Dune: Part Three, hebben met The Drama wellicht hun meest gelaagde samenwerking afgeleverd. Of het ook hun beste zal zijn, weten we pas op 3 april. Maar één ding is zeker: saai wordt het niet.