Als je Martin McDonagh aan het werk ziet, weet je dat er iemand dood gaat; maar dat je er hartelijk om zal lachen. De Iers-Britse schrijver-regisseur die de wereld veroverde met duistere komedies over hitmannen in Brugge, vechtende eilandbewoners en een Missouriaanse moeder op oorlogspad, is eindelijk terug. Na vier jaar stilte heeft hij de trailer losgelaten van zijn nieuwe film Wild Horse Nine (2026). En die trailer belooft precies wat je van McDonagh mag verwachten: meedogenloze dialogen, morele ambiguïteit, absurde humor en het vage maar onmiskenbare gevoel dat iedereen het er levend van af gaat brengen… of toch niet helemaal.
© Searchlight Pictures
Korte inhoud: Vlak vóór de Chileense militaire staatsgreep van 1973, waarbij de socialistische president Salvador Allende werd omvergeworpen, worden twee CIA-agenten, Chris (John Malkovich) en Lee (Sam Rockwell), vanuit Santiago naar Paaseiland gestuurd door hun bureaubaas MJ. Eenmaal tussen de iconische stenen Moai-beelden raken hun donkere verleden en actuele complotten gevaarlijk verstrengeld. En dan is er ook nog de onverwachte vriendschap van Chris met twee rebelse Chileense studentes, die de hele boel op zijn kop dreigt te zetten. Een ontspannen eilandvakantie is het dus niet.
De trailer opent meteen met één van die smakelijke McDonagh-oneliners. Chris, gespeeld door John Malkovich, zegt koelbloedig tegen zijn partner op een vliegtuig dat hij mensen heeft vermoord in landen die diens vocabulaire te boven gaan. Zijn partner Lee, vertolkt door Sam Rockwell, verzoekt hem om niet over het vermoorden van mensen te praten terwijl ze aan boord van een vliegtuig zitten. Dat is in een notendop alles wat je moet weten over de dynamiek van dit duo: de ene een briljante maar ontspoorde veteraan die zijn levensbilans opmaakt; de andere de iets nuchterder ingestelde partner die wanhopig de boel probeert bijeen te houden. De chemie tussen Malkovich en Rockwell druipt van het scherm in deze trailer, wat niet verwonderlijk is: de twee deelden eerder het podium onder McDonaghs regie in Seven Psychopaths (2012), en speelden samen in McDonaghs Broadwaystuk A Behanding in Spokane. Dit is een samenwerking die door de jaren heen mooi gerijpt is, als een goede fles whisky, of gegeven de personages, misschien als een gevaarlijk explosief dat klaar ligt om af te gaan.
Wat Malkovich hier doet is ronduit indrukwekkend. Chris is eigenzinnig, waarschijnlijk briljant, zeker frustrerend aanwezig, en torst een levenslange zak schuldgevoel op zijn rug. Zijn gezondheid gaat achteruit, hij wil een memoire schrijven op Paaseiland, en hij blikt met toenemende ongemakkelijkheid terug op een carrière vol twijfelachtige keuzes. Malkovich heeft twee Oscarnominaties op zijn palmares (voor Places in the Heart en In the Line of Fire) maar hij is er nooit in geslaagd er eentje mee naar huis te nemen. Dat is één van de grootste onrechtvaardigheden in de filmgeschiedenis, en Wild Horse Nine ruikt naar een zeldzame kans om dat eindelijk recht te zetten (ook al zal er dit jaar uitzinderlijk veel concurrentie zijn van Spielberg en Nolan). Rockwells Lee is dan weer de jongere, ietwat gemakkelijker te naderen partner die in Malkovich een onwaarschijnlijke maar echte vriend heeft gevonden. Een soort yin-yang-dynamiek die de kracht van gevaar combineert met de kwetsbaarheid van een gebroken hart. McDonagh schreef de rol van Lee al van bij het begin voor Rockwell, die hij als acteur omschrijft als iemand die alles bijna improvisatorisch en echt doet; een kwaliteit die nodig is om Malkovich bij te houden.
Dan is er de ondersteunende cast, en die is ronduit obsceen goed. Steve Buscemi speelt MJ, de bureaubaas die de twee agenten op missie stuurt. Een rol die hem op het lijf geschreven lijkt, want Buscemi is de absolute koning van de bezorgd-fronsende autoriteitsrol. Dat hij überhaupt in de film belandde is trouwens het resultaat van een opeenstapeling van Hollywood-planningsrampen: oorspronkelijk waren Christopher Walken en Oscar Isaac gecast, maar zij haakten af wegens tijdsproblemen. Daarna nam Mark Ruffalo de fakkel over als Lee, maar ook die verliet het project. Zo belandde Buscemi uiteindelijk in de film, wat bewijst dat Hollywood zijn eigen soort politieke staatsgreep organiseert. Parker Posey duikt op als de vrouw van Rockwells personage, en McDonagh is vol lof: haar behendigheid met komedie zou hij omschrijven als ongeëvenaard. Wie haar kent uit haar indie-queendom van de jaren negentig en nul, zal dat probleemloos onderschrijven.
En dan, en dit is het moment waarop elke muziekliefhebber rechtop gaat zitten, verschijnt Tom Waits op het scherm, zo’n twee minuten ver in de trailer, als de broer van Malkovichs personage Chris. Waits, wiens laatste studioalbum al van 2011 dateert en wiens laatste volledige concert plaatsvond in oktober 2013, heeft de laatste jaren meer tijd doorgebracht als acteur dan als muzikant. Zijn jongste filmrol was in Jim Jarmusch’s Father Mother Sister Brother (2025), en eerder had hij een bijrol in Paul Thomas Andersons Licorice Pizza (2021). McDonagh werkte al eerder met hem samen in Seven Psychopaths, en omschrijft zijn aanwezigheid op het scherm als onmiddellijk iconisch en hypnotiserend. Dat is misschien de understatement van het decennium: Waits op een filmset is alsof een natuurkracht even beslist mee te spelen.
Wild Horse Nine is McDonaghs eerste film sinds The Banshees of Inisherin (2022), de duistere komedie over het einde van een vriendschap op een Iers eiland die negen Oscarnominaties vergaarde. Die film bevestigde McDonaghs talent om isolement, moreel verval en de absurditeit van het menselijk bestaan te verbeelden op een plek die tegelijkertijd prachtig en benauwend is; een formule die hij ook in Wild Horse Nine hanteert, maar dan met de extra pikante twist van een CIA-staatsgreepcomplot. Paaseiland, ook bekend als Rapa Nui, is één van de meest afgelegen bewoonde plaatsen ter wereld: een mystieke plek met stenen reuzenhoofden en wilde paarden die vrij rondlopen, en één waar je vijf uur moet vliegen vanuit Santiago om er überhaupt te geraken. Dat McDonagh er drie maanden lang kon filmen, en daarvoor bijna alles moest invoeren, inclusief de zeventigerjaren-auto’s en het filmcrew, geeft aan hoe vastberaden hij was om dit verhaal daar en nergens anders te vertellen. Voor de volledigheid: de wilde paarden van het eiland spelen een significante rol in het scenario, en verklaren de titel. Al wil McDonagh zelf daar nog niet te veel over kwijt. Hij houdt graag een mystieke aura in stand.
De film die op 6 november 2026 in de bioscoop verschijnt via Searchlight Pictures, is in zijn kern een verhaal over schuld, spijt en het terugblikken op een leven vol donkere keuzes. McDonagh zag de film onlangs met een kleine groep vrienden en zei dat het aanvoelt als “très actueel” in een tijdperk van CIA-interventies, geopolitieke manipulatie en democratische erosie werkt het historische kader van 1973 als een genadeloze spiegel voor het heden. Dat hij dat alles verpakt in zwarte humor, stampende paarden op een snelweg en de broederlijk-vijandige verstandhouding tussen Malkovich en Rockwell maakt het er alleen maar scherper op. Één ding is zeker: voor de Oscars van 2027 kijken we allicht opnieuw in de richting van McDonagh en zijn ploeg, en misschien, eindelijk, ook naar het gezicht van een man die al te lang zonder de juiste erkenning is gebleven.
Twee iconen, ik kijk er naar uit !
In Bruges was zo één van die films die grappig blijft. Zalige humor.