Rachel Weisz steelt de show in gestoorde Vladimir serie op Netflix

Er zijn van die reeksen die je meteen bij de kraag grijpen en niet meer loslaten. “Vladimir” (2026), de nieuwe Netflix-limited series van schrijfster en showrunner Julia May Jonas, is er zo eentje. Gebaseerd op haar gelijknamige debuutroman uit 2022, verknoeide Jonas haar gemak als toneelschrijfster en theaterprofessor niet aan een fijne herwerking van het bronmateriaal, maar dook ze vol enthousiasme in de wereld van televisie om zelf de regie over het verhaal te houden. Het resultaat is acht afleveringen van elk minder dan dertig minuten. Het is pittig, scherp en soms zo ongemakkelijk grappig dat je even naar je eigen geweten kijkt.

© Netflix

Korte inhoud: Het verhaal draait om een naamloze vrouwelijke professor in de Amerikaanse vrouwenliteratuur aan een liberale kunstenacademie ergens in de staat New York. Ze wordt gespeeld door Rachel Weisz en is een tikje labiel. Haar man John (John Slattery), ook professor aan dezelfde instelling, staat voor een disciplinaire hoorzitting wegens seks met studentes over een periode van zowat dertig jaar. Terwijl de campus in rep en roer is, ontwikkelt onze hoofdpersonage een steeds obsessievere fascinatie voor de nieuwe, jonge en onweerstaanbaar knappe collega Vladimir (Leo Woodall), naar Vladimir Nabokov welteverstaan, want in dit milieu verwijst alles naar iets anders. De serie begint trouwens meteen in medias res: Vladimir zit geketend aan een stoel in een chalet, terwijl onze protagonist in nachtgewaad om hem heen cirkelt. Je vraagt je af hoe ze hier is geraakt. En dan spoelt de reeks terug in de tijd om dat vraagstuk uit te leggen, met verve.

Wat “Vladimir” zo bijzonder maakt, is de manier waarop het personage van Weisz ons rechtstreeks aanspreekt. Ze doorbreekt de vierde wand met de elegantie van iemand die gewend is altijd het laatste woord te hebben. “Het is onlangs tot mij doorgedrongen dat ik misschien nooit meer macht zal hebben over een ander mens”, opent ze de reeks. Dat is al meteen de kern van de zaak: een vrouw in de vijftig die beseft dat haar sociale en seksuele kapitaal verdampt is, dat haar man door zijn eigen schandaal ook haar aanzien heeft aangetast, en die nu koortsachtig houvast zoekt in een verlangen dat ze zichzelf maar niet kan verbieden. De serie is daarin meedogenloos eerlijk: haar personage is ijdel, manipulatief en zelfabsorberend, maar ook pijnlijk herkenbaar in haar weigering om stil te vallen in de rol die de wereld haar oplegt.

Het genie van de reeks schuilt in de laag ironie die Jonas over alles heen smeert. Het personage van Weisz is een onbetrouwbare verteller van de eerste orde; en dat wordt subtiel duidelijk gemaakt. Als ze ons vertelt dat haar salade op het faculteitsfeestje een gigantisch succes was, zoomt de camera in op een onaangeroerde schaal. Zo eenvoudig en zo vernietigend. Ze vertelt het verhaal zoals ze het wil zien, niet zoals het is. En toch kies je haar kant, of je wil of niet, want Weisz speelt haar met een combinatie van charisma en kwetsbaarheid die zelfs de meest kritische kijker ontwapent. Ze is tegelijkertijd adembenemend kwetsbaar, uitzonderlijk charismatisch en een ramp van een vrouw. Dat is geen kleine prestatie. En het roept ook de vraag op waarom iemand met zo’n flagrant talent niet constanter in A-producties te zien is; al is het antwoord spijtig genoeg simpel: ze is “te oud” en straalt altijd net iets te veel intelligentie uit om de grote marquee-plaatsen te veroveren.

De vergelijking met “Fleabag” (2016) dringt zich op, en is tegelijk een beetje lui. Ja, de vierde-wanddoorbreking is er. Ja, de vrouwelijke protagonist is een zelfvernietigende narcist met een scherpe tong. Maar waar Phoebe Waller-Bridge haar personage liet evolueren richting echte verbinding, blijft het personage van Weisz in “Vladimir” gevangen in haar eigen narratief. Ze heeft gelijk in alles, in haar eigen hoofd tenminste. Als een voormalige studente haar confronteert over het gedrag van haar man en verontschuldigingen eist, neemt ze dat verzoek vrolijk ter kennisgeving en vertelt haar dat ze “goed doet te aanvaarden” wat haar aandeel was. Nooit geeft ze toe. En dat is precies het punt: “Vladimir” gaat niet over verlossing, maar over zelfinzicht dat uitgesteld blijft tot er geen ontkomen meer aan is. Weisz bewees eerder al haar komedie-chops in The Favourite (2018), maar Vladimir vraagt iets anders van haar: minder koninginnenspel, meer binnenstebuiten gekeerd menselijk falen.

De bijrollen verdienen ook aandacht. John Slattery speelt de in ongenade gevallen echtgenoot met een wrange, bijna ontwapenende berusting. Hij weet wat er komt, aanvaardt zijn lot en steelt zo elke scène hij in zit. Jessica Henwick als Cynthia, de vrouw van Vladimir, is het stille morele hart van de serie: een getalenteerde vrouw die haar eigen carrière stelselmatig opoffert voor de driejarige en de glamoureuze loopbaan van haar man, terwijl het personage van Weisz haar met zelfgebakken cadeautjes aan de deur staat lastig te vallen. En Leo Woodall als Vladimir zelf is een bewust vaag personage. Hij is een blanco scherm waarop Weisz haar karakter al haar verlangens projecteert. Of hij echt flirt of gewoon vriendelijk is, blijft heerlijk ambigue. Wie hem eerder zag in One Day (2024), weet dat Woodall charmante onduidelijkheid als handelsmerk heeft.

Toch heeft “Vladimir” zijn zwakheden, en die zijn de moeite waard om te benoemen. De seksuele fantasiesequenties, waarbij het koppel zich in allerlei compromitterende situaties inbeeldt, worden in bijna elke aflevering uitgespeeld, soms meermaals. Dat was waarschijnlijk de bedoeling: de volume en intensiteit van haar obsessie tonen. Maar in de praktijk werkt het averechts. Een erotische obsessie veronderstelt verlangen op afstand, de spanning van het niet-vervulde. Door die fantasieën steeds expliciet te maken, verdampt precies het verlangen dat de serie zo boeiend zou kunnen maken. Geilheid werkt het best in de toekomende tijd, niet in een bevredigde tegenwoordige. De reeks pakt ook dat de generatiekloof aan met de finesse van een lijst af te vinken: “cancel culture”, “performatief feminisme”, “seksuele bevrijding versus slut-shaming”, allemaal aanwezig, geen van alle écht uitgediept. Of dat een artistieke keuze is of een gemiste kans, hangt af van wie je bent als kijker. Maar het grote verhaal van Vladimir gaat over iets universelers dan het academische milieu doet vermoeden. Het gaat over een vrouw die weigert onzichtbaar te worden en die in die weigering zelf een monster dreigt te worden. De parallel met haar man is opzettelijk en pijnlijk: John heeft jarenlang zijn machtspositie misbruikt, en nu dreigt zij hetzelfde te doen, met een jongere collega als object van haar obsessie. De reeks oordeelt niet, ze toont. En Weisz, die ook als uitvoerend producent aan boord is, verdient lof voor de moed om een personage neer te zetten dat je tegelijkertijd bewondert, vreest en meewarig bejegent. Na Dead Ringers (2023) bevestigt ze opnieuw dat ze haar beste werk doet in rollen die vrouwen tonen als complexe, soms abjecte wezens; niet als symbolen of slachtoffers, maar als mensen die fouten maken met volle overtuiging.

“Vladimir” is niet perfect. Het is soms té slim voor zijn eigen bestwil, en de finale resolutie voelt lichter aan dan het donkere materiaal van de eerste zeven afleveringen beloofde. Maar het is een reeks die iets durft: een vrouw op middelbare leeftijd centraal stellen, haar begeerte serieus nemen, haar zelfbedrog blootleggen én haar toch sympathiek houden. In een televisielandschap vol brave protagonisten is dat al een kleine revolutie. Kijk het. En als je dan nog eens naar dat onaangeroerde saladeschaaltje kijkt, begrijp je alles. Op 5 maart 2026 kwam de serie uit op Netflix.