Er zijn van die klassiekers die je gewoon met rust laat. Man on Fire (2004) van de wijlen Tony Scott, met een ontketende Denzel Washington als de whisky-zuipende ex-CIA-agent John Creasy die wraak neemt op iedereen die ook maar een komma verkeerd zet. Rauwe editing, stijlvolle chaos, een chemie tussen Washington en het toen nog piepjonge meisje Dakota Fanning die je hart brak voor je het besefte. En dus, zoals Hollywood dat graag doet wanneer er een nalatenschap te plunderen valt, heeft Netflix besloten: laten we daar maar een serie van maken. Chapeau voor de moed, zou je zeggen; of misschien toch eerder: chapeau voor de onbeschaamdheid. Hoe dan ook, op 30 april 2026 brandt “Man on Fire” los op de streamingdienst, en het resultaat oogt alvast verrassend veelbelovend.
Korte inhoud: De serie is gebaseerd op het boek uit 1980 van A.J. Quinnell, en volgt John Creasy, een voormalige Special Forces-huurling die zwaar gebukt gaat onder PTSS na jaren van gevechten in de meest godverlaten uithoeken van de wereld. Vastbesloten om zijn demonen te overwinnen en een nieuw leven op te bouwen, vindt hij zichzelf al snel terug midden in een vuurzee wanneer hij de enige getuige wordt van een tragisch incident: de jonge tiener Poe Rayburn. Terwijl hij haar beschermt tegen de krachten die haar willen elimineren, worstelt Creasy met zijn eigen innerlijke strijd — want schieten kan hij als de beste, maar voelen, dat is een ander paar mouwen.
De man die de onmogelijke taak op zich neemt om in de voetstappen te treden van de grote Denzel, is niemand minder dan Yahya Abdul-Mateen II. Je kent hem als Morpheus uit The Matrix Resurrections (2021), als de Emmy-winnende Doctor Manhattan in Watchmen (2019), en als de titelrol in Candyman (2021). De man heeft een lijstje indrukwekkende rollen achter zijn naam en duikt tevens op in “Wonder Man”. Maar showrunner Kyle Killen – de man achter de veel te vroeg gecancelde serie Lone Star (2010) en de geschifte split-reality thriller Awake (2012) – zag net datgene in Abdul-Mateen wat zijn vorige rollen hem nooit lieten tonen: zijn kwetsbaarheid. Hij is 1m90, een knap uiterlijk, en straalt normaliter stoïcijnse kracht uit, en kan een film dragen. Nu zien we hem aan de rand van de afgrond. En dat is precies de kern van wat deze serie belooft: geen kogelvrije superheld, maar een gebroken man die vecht om te overleven terwijl hij tegelijkertijd anderen probeert te beschermen.
Eén van de slimste keuzes die de makers hebben gemaakt, is het ouder maken van het kind dat Creasy beschermt. Waar Denzel in 2004 de band aanging met het knappe kleintje Pita Ramos, wordt Creasy’s beschermeling hier de tiener Poe Rayburn, gespeeld door de 21-jarige Brits-Franse actrice Billie Boullet, die internationale bekendheid verwierf als Anne Frank in A Small Light (2023). Dat leeftijdsverschil klinkt als een detail, maar het verandert de hele dynamiek. Een tiener pikt geen sprookjes. Ze doorziet Creasy’s façade, confronteert hem met zijn eigen leugens en dwingt hem tot echte verbinding; iets wat hij nog véél liever vermijdt dan vijandelijk vuur. Hij kan zich niet verbergen achter een beleefd masker. Dat belooft een psychologisch touwtrekken dat minstens zo boeiend is als alle explosies en vuistgevechten bij elkaar.
De serie werd opgenomen in Brazilië en Mexico-Stad, wat haar onmiddellijk een heel ander visueel register geeft dan de vorige adaptaties. Het verhaal is niet louter een remake van de film: Killen en zijn team putten rechtstreeks uit Quinnells volledige boekenreeks; waaronder ook The Perfect Kill, en breidden het canvas fors uit. De ondersteunende cast is ook geen kleintje: Bobby Cannavale speelt de vader van Poe, de Braziliaanse actrice Alice Braga is van de partij, net als de altijd betrouwbare Scoot McNairy. Dat is geen cast die je snel vergeet. Naast Caple Jr. tekenen ook regisseurs Vicente Amorim, Clare Kilner en Michael Cuesta voor de overige afleveringen; namen die je kent uit series als “Fallout” (2024) en “Homeland”.
En dan is er nog de kwestie-Denzel. Want ja, die schaduw hangt als een donkere wolk boven het hele project. Killen geeft grif toe dat hij een enorme fan is van de film uit 2004, maar hij liet die liefde nooit veranderen in een knellend keurslijf. Abdul-Mateen zelf is glashelder: “Ik maak me geen zorgen over vergelijkingen met Denzel. Ik heb vertrouwen in mezelf, en het is een eer om in één adem met hem te worden genoemd.” Dat klinkt niet zoals iemand die aan het blussen is, dat klinkt zoals iemand die weet dat hij vuur heeft. En misschien is dat wel precies de punt: Man on Fire was altijd al een verhaal over een man die zichzelf moest verbranden om anderen te redden. Nu, in 2026, met een cast die haar eigen verhaal wil schrijven en een showrunner die weet hoe je complexe personages tot leven brengt, lijkt Netflix er eindelijk in te slagen om een legendarische film te respecteren zonder er een gewillige kopie van te maken. Stoer, gevoelig, en op een verrassend geloofwaardige manier tegelijk. Man on Fire brandt; en deze keer voor acht afleveringen lang.
Ik denk niet dat ik het origineel heb gezien, maar ben wel benieuwd. Ziet er wel uit als domme actie.
Een remake waar niemand op zat te wachten