Amazon’s erotische thriller ’56 Days’ is vooral een erotische teleurstelling

Er zijn van die reeksen waarbij je na de eerste aflevering al weet hoe laat het is, maar waarbij je toch blijft kijken; niet omdat het zo goed is, maar omdat je halverwege gestopt bent met nadenken. 56 Days (2026) van showrunners Karyn Usher en Lisa Zwerling, de nieuwe Prime Video-thriller gebaseerd op de bestseller van Catherine Ryan Howard, is zo’n reeks. Acht afleveringen. Acht. Voor een verhaal dat je in een stevige 90 minuten film had kunnen vertellen, inclusief pauze voor een sanitaire stop en een zak chips.

© Amazon Prime

Korte inhoud: Het verhaal is dit: in Boston vinden rechercheurs een lijk in een badkuip, zo ver doorgerot dat het meer weg heeft van een stevige soep dan van een menselijk wezen. De reeks springt dan 56 dagen terug in de tijd, naar de ontmoeting tussen Ciara Wyse (Dove Cameron) en Oliver Kennedy (Avan Jogia) in een hippe supermarkt. Ze flirten over kombucha en ruimtevaartuigen, trekken bij elkaar in, en blijken allebei een dubbel leven te leiden. Oliver heeft als tiener iemand verdronken en zijn rijke vader heeft de schuld in de schoenen geschoven van Ciara’s broer Shane. Ciara is naar Boston gekomen om wraak te nemen. Ze verliefd wordt. Hij ook. En dan slaat iemand de vervelende therapeut neer met een beeldje.

Dat klinkt alsof het spannend zou moeten zijn, en ergens diep onder de blauwe en grijze belichting zit er ook wel een degelijk idee verstopt. Het concept van twee mensen die elkaar infiltreren en daarbij echt verliefd worden is niet nieuw, maar het kan werken. Het probleem is dat 56 Days zes afleveringen lang zijn best doet om je precies niets te vertellen, waarna alles in een overrompelende zevende aflevering op je hoofd valt. Goed suspense opbouwen is als goed bakken: je kunt niet zes uur wachten en dan in een halfuur alles in de oven gooien en hopen dat het gaar is.

Dove Cameron is een voormalig Disney-ster. Ze was het gezicht van Liv and Maddie en de Descendants-franchise, en dit is duidelijk haar grote volwassen doorbraak. Ze heeft er de charme en de uitstraling voor, en als actrice is ze zeker niet kansloos. Maar de schrijvers geven haar zo weinig om mee te werken dat haar personage gedurende zes afleveringen niet veel meer doet dan mysterieus kijken en dingen verbergen. Hetzelfde geldt voor Avan Jogia, ooit bekend van Nickelodeons Victorious, die zijn personage van angst en paranoia moet laten druipen maar daarvoor geregeld lijkt te vervallen in de ene vaste uitdrukking: lichtjes bezorgd aanwezig. De seksuele chemie tussen de twee is er, ja, maar een “erotische thriller” die niet warm genoeg wordt om ook maar een enkel raam te doen beslaan, verliest zijn bestaansrecht vrij snel.

De echte redding van de reeks zit elders. Karla Souza als rechercheur Lee Reardon en Dorian Missick als haar partner Karl Connolly zijn veruit de interessantste personages in de hele reeks. Ze spelen twee mensen die al zo lang samenwerken dat ze elkaars zinnen afmaken en elkaars frustraties aanvoelen zonder het te moeten zeggen. Een soort getrouwd stel dat nooit getrouwd is geweest. Missick is een sluwe acteur die met minimale middelen maximaal resultaat haalt, en Souza – jarenlang de beste reden om naar How to Get Away with Murder te kijken – geeft haar personage een complexiteit die het script niet verdient. Het is alsof deze twee per abuis uit een betere reeks zijn weggelopen en nu beleefd proberen te doen alsof ze hier thuis horen.

Dan is er nog Patch Darragh als de smerige therapeut Dan Troxler. Hij is een man die jarenlang een moordende tiener psychologisch manipuleert om zijn eigen bankrekening te spekken, en die uiteindelijk zijn verdiende loon krijgt in de vorm van een beeldje tegen zijn hoofd. Darragh speelt hem met de juiste hoeveelheid gladde zelfgenoegzaamheid: je weet meteen dat dit iemand is bij wie je nooit op de sofa zou gaan zitten. Dat hij ook degene blijkt te zijn wiens resten in de badkuip liggen te sudderen, is eigenlijk de meest bevredigende onthulling van de hele reeks.

Interessant is ook hoe de tv-bewerking afwijkt van het boek. In het origineel dat geschreven werd door de Ierse auteur Catherine Ryan Howard, gesitueerd in het COVID-Dublin van 2021; is Oliver geen sympatieke dupe maar een koelbloedige moordenaar, en eindigt de reeks met Ciara die hem verdrinkt in de douche en probeert het te laten lijken op een drugsongeval. De showrunners Lisa Zwerling en Karyn Usher kozen bewust voor een andere, zachtere afloop: liefde wint het van wraak, Oliver en Ciara vliegen naar een tropisch eiland en krijgen een kindje dat ze Shane noemen. Het is een beslissing die je begrijpt. Een happy end verkoopt nu eenmaal beter op Prime Video. Maar het verwijst meteen ook het meest interessante thema van het verhaal naar de vuilbak: de vraag of iemand die systematisch zijn eigen schuld heeft weggemoffeld ooit echt verantwoordelijkheid opneemt.

Spoiler alert, ook al is het eigenlijk geen spoiler. In de slotaflevering staat Oliver zelfs voor het politiebureau, overwegend om alles op te biechten. En dan… rijdt hij weg. Naar de zon. Naar Ciara. Naar het strand. Het is een finale die suggereert dat geld, liefde en een goede advocaat elk moreel dilemma kunnen oplossen, wat misschien wel de eerlijkste uitspraak is die de reeks doet over hoe privileges werken. Per ongeluk of niet, dat laten we in het midden. 56 Days is niet genoeg om je echt boos te maken, maar ook niet goed genoeg om je te doen vergeten dat je acht uur van je leven hebt gespendeerd aan een reeks die je in twee kon vertellen. De badkuip vol chemicaliën in aflevering één is eigenlijk de beste metafoor voor de reeks zelf: indrukwekkend onaangenaam aan de buitenkant, en daarbinnen een hoop die langzaam oplost. De serie kwam op Prime op 17 februari 2026.