Er zijn films waarbij je al na de eerste tien minuten weet dat het mis gaat. Bij Scream 7 (2026) duurt het iets langer. De openingsscène is namelijk best geslaagd, maar daarna sijpelt het besef langzaam maar zeker binnen, zoals bloed door een wit T-shirt: dit is ondermaats en inspiratieloos. Kevin Williamson, de man die dertig jaar geleden persoonlijk het slashergenre uitvond en vervolgens ook meteen parodieerde, zit nu in de regisseursstoel voor de eerste keer in deze franchise, en maakt van de gelegenheid gebruik om de reeks met beide handen te omhelzen terwijl hij haar tegelijk verstikt. Laat ik meteen duidelijk zijn, hij is een waardeloos regisseur en zou wat mij betreft ook beter blijven werken als scenarist. Samen met co-scenarioschrijver Guy Busick levert hij een film af die voelt als een reüniefoto: warm, vertrouwd, en fundamenteel oninteressant voor wie er niet op staat.
© Paramount Pictures
Korte inhoud: Neve Campbell is niet terug als Sidney Prescott, maar als Sidney Evans, want ze heeft haar naam veranderd, al doet dat in een wereld waar iedereen haar kent nauwelijks iets. Met haar man Mark (Joel McHale), een politiechef, en haar zeventienjarige dochter Tatum (Isabel May) een rustig leventje leidt in het fictieve Pine Grove, Indiana. Tatum is vernoemd naar Sidneys vermoorde beste vriendin uit het origineel, het personage van Rose McGowan dat ooit een garagepoort niet overleefde, wat je kan interpreteren als emotioneel diepgaand of als een schrijver die gewoon dol is op zijn eigen mythologie. Dan duikt er een nieuwe Ghostface op, voorzien van deepfake-technologie waarmee hij een oud gezicht oproept: dat van Stu Macher, gespeeld door een gloeiend intense Matthew Lillard, die in het origineel toch echt doodgegaan was. Of toch niet? De film doet zijn best om dat mysterie in stand te houden, maar het antwoord is eigenlijk al na een halfuur vrij duidelijk voor wie ook maar een keer eerder een Scream-film heeft gezien.
Laat ons eerlijk zijn: Neve Campbell is de reden om naar deze film te kijken, en ze levert ook. Ze speelt Sidney als een vrouw die de rust heeft gevonden die ze verdient, maar die voelt dat het slechts een kwestie van tijd is voor het verleden haar opnieuw opslokt. Dat gewicht draagt ze met de stille autoriteit van iemand die dit al zes keer heeft meegemaakt; zowel het personage als de actrice zelf. De scènes tussen haar en Isabel May hebben een echte, geleefde spanning, het soort moeder-dochterconflict waarbij je voelt dat er een interessante film schuilt in de coulissen. Sidney die haar dochter overbeschermt, Tatum die dat beu is, de onvermijdelijke kloof die groeit tussen iemand die te veel weet en iemand die te weinig verteld werd: dat is potentieel goud. Helaas besluit de film dat potentieel grotendeels links te laten liggen zodra Ghostface zijn eerste slachtoffer maakt.
Want dan begint de sleur. Scream 7 sleurt zich tergend traag door zijn tweede akte. De nieuwe jonge cast met Tatum’s vriendengroep van generische tieners, bestaat functioneel uit twee categorieën: slachtoffers en verdachten, en de film schudt hen rond als speelkaarten zonder dat je ooit echt om een van hen geeft. McKenna Grace als Hannah krijgt één memorabele scène; ze wordt neergestoken terwijl ze aan een harnas boven het toneel slingert als een bloedige piñata, wat qua creativiteit zeker scoort, maar verder worden de jongere acteurs grotendeels verspild. Courteney Cox als Gale Weathers duikt op en verdwijnt weer zonder noemenswaardige impact, terwijl Jasmin Savoy Brown als Mindy Meeks-Martin de enige is die de traditionele meta-commentaar mag leveren maar te weinig ruimte krijgt. De terugkeer van Matthew Lillard als Stu had een echte gamechanger kunnen zijn. De man speelt met een rabiate intensiteit die je doet vergeten dat zijn personage eigenlijk dertig jaar dood is, maar de film gebruikt hem als decorstuk in plaats van als verhaalmotor. Het is een verspilling van het soort dat pijn doet.
Het fundamentele probleem van Scream 7 is dat het wil doen wat Scream altijd deed, met name de regels van het genre bekritiseren terwijl het ze volgt, maar dat het daarvoor de nodige scherpte mist. Eigenlijk gaat deze film daar niet meer over. De franchise richtte ooit zijn mes op de clichés van de slasherfilm; nu IS het één van die clichés geworden, en niemand op de set lijkt dat grappig genoeg te vinden om er echt iets mee te doen. De verwijzingen naar horrorklassiekers worden er braaf ingestopt, de “regels” van de reeks worden plichtsgetrouw opgesomd, maar het zit er allemaal wat halfslachtig bij, alsof Williamson zelf ook niet goed weet waarom hij dit verhaal nu moet vertellen. En dat is de dodelijkste kritiek die je kan hebben op een Scream-film: als de zelfbewustheid voelt als reflex in plaats van als statement, dan heeft Ghostface zijn kracht verloren.
De productiegeschiedenis van deze film is ondertussen welbekend en verdient een beetje context. Melissa Barrera werd ontslagen na uitspraken over Gaza, Jenna Ortega haakte af, regisseur Christopher Landon verliet het project na doodsbedreigingen (omdat fans dachten dat hij Milissa had ontslaan), en uiteindelijk nam Williamson zelf de regisseursstoel over. Het resultaat is een film die voelt als crisismanagement: de focus is verschoven naar Sidney Prescott als emotioneel anker, want dat was de veiligste narratieve keuze. Dat begrijp je. Maar veiligheid maakt geen memorabele horrorfilms, en de afwezigheid van Barrera en Ortega, die in de vorige twee films een frisse energie brachten, is voelbaar als een leegte die nooit echt wordt gevuld.
De slotakte van Scream 7 is misschien wel de zwakste in de hele franchise, en dat zegt wat. De ontknoping voelt heel voorspelbaar en onbevredigend aan, het soort onthulling waarbij je niet denkt “had ik dat maar eerder gezien!”, maar eerder “is dat het?”. Zelfs de altijd betrouwbare Marco Beltrami lijkt met zijn score door de motie te gaan. Filmisch gezien is er ook weinig te rapen: dezelfde shot van vallende herfstbladeren duikt drie keer op, er zijn twee grote confrontatiescènes in een huis en een bar die generische slasher-toolkit-vibes uitstralen, en het gebruik van IMAX voelt meer als marketingpraatje dan als creatieve keuze. Deze film kan je gerust thuis zien of op je gsm. Maar ondanks alles heeft de studio een goede beurt gemaakt met Neve Campbell, want zij lijkt nog steeds volk aan te trekken naar de bioscoop. De film opende met een recordbrekende 64 miljoen dollar in de States, wat bewijst dat de publieksloyaliteit eindeloos is, maar commercieel succes en artistieke relevantie zijn nu eenmaal twee verschillende dingen.
Scream 7 was een verspilling van mijn, en vermoedelijk binnenkort jullie tijd. Na dit ga je plots het gevoel hebben dat de makers misschien maar beter AI hadden gebruikt want slechter dan dit is nauwelijks mogelijk. De franchise heeft nog een goed verhaal in zich, maar dan moet iemand de moed hebben om iets nieuws te vertellen in plaats van dezelfde geesten op te roepen. Na dertig jaar heeft Ghostface zijn mes grondig bot geslepen. Het is tijd om hem met pensioen te sturen, of hem te geven wat hij verdient: een scenarioschrijver én regisseur die hem weer gevaarlijk maakt.