Paramount geeft gecancelde Max Landis een G.I. Joe reboot

Zelfs de rampzalige reboot Snake Eyes: G.I. Joe Origins (2021) blijft Paramount proberen om de franchise nieuw leven in te blazen. Op zich al een krankzinnig idee, maar dan lees je dat ze voor deze film een filmmaker in dienst nemen met een #MeToo verleden, met name Max Landis. Dit trouwens in dezelfde periode waarin de gecancelde acteur Jonathan Majors werd opgepikt door Ben Shapiro’s The Daily Wire (een rechts-conservatief pro-Israel netwerk) voor een actiefilm.

artwork Davian

Paramount heeft twee aparte behandelingen in ontwikkeling voor een nieuwe G.I. Joe-film; een franchise gebaseerd op het iconische Hasbro-speelgoed dat generaties kinderen heeft laten dromen van ninjas, gevechtspakken en sluwe terroristenorganisaties. Aan de ene kant wordt schrijver-acteur Danny McBride gevraagd om een script te ontwikkelen. Aan de andere kant heeft het studio de controversiële scenarioschrijver Max Landis ingehuurd om een behandeling te schrijven. Het de bedoeling dat de twee behandelingen later worden samengevoegd tot één film, ook al melden bepaalde bronnen dat het om twee afzonderlijke projecten zou gaan.

Laten we beginnen met het goede nieuws, want dat bestaat. De franchise heeft zeker potentieel. De eerste twee live-actionfilms; G.I. Joe: The Rise of Cobra (2009) met Channing Tatum en zijn vervolg G.I. Joe: Retaliation (2013) met Dwayne Johnson en Bruce Willis – waren niet bepaald meesterwerken. Ze kregen vernietigende kritieken. Maar publiek trok er massaal naartoe: samen brachten ze maar liefst 678 miljoen dollar op aan de wereldwijde kassa. Dat is het soort geld waar een studio wakker van ligt, maar dan met een brede glimlach. Na het debacle van Snake Eyes: G.I. Joe Origins; 88 miljoen dollar budget, slechts 40 miljoen dollar aan inkomsten, een bioscoop-flop die zelfs in een post-Covid-wereld niet van de grond geraakt, begrijp je dat Paramount iets nieuws wil proberen. Daar is niets mis mee. De vraag is alleen: hoe je dat aanpakt.

De inzet van Danny McBride is op zijn minst begrijpelijk. De man is de schepper en hoofdrolspeler van de geweldige HBO-reeksen Eastbound & Down, Vice Principals en The Righteous Gemstones. Hij schreef mee aan de recente Halloween-trilogie die door Blumhouse werd geproduceerd samen met regisseur David Gordon Green, een franchise die hij succesvol nieuw leven inblies. McBride heeft aangetoond dat hij genre-materiaal met karakter en humor weet te behandelen. Dat hij nu ook G.I. Joe in handen krijgt, is eigenlijk best een interessante keuze. Zijn absurdistische, scherpe schrijfstijl zou weleens goed kunnen passen bij een franchise die in zijn beste momenten nooit al te serieus was over zichzelf.

En dan is er Max Landis. De zoon van de legendarische regisseur John Landis; de man achter The Blues Brothers, was ooit een van de meest gevraagde scenarioschrijvers in Hollywood. Hij schreef Chronicle (2012), het ingenieuze found-footage superheldenfilm met onder anderen Michael B. Jordan, dat 126 miljoen dollar opbracht op een budget van slechts 12 miljoen. Hij schreef ook Bright (2017), de fantasyfilm met Will Smith voor Netflix die door critici werd afgemaakt maar door het grote publiek massaal werd bekeken. De man had talent. Dat valt niet te ontkennen. Maar dan, tussen 2017 en 2019, kwamen de beschuldigingen. Acht vrouwen beschuldigden Landis van emotioneel misbruik, fysiek geweld en verkrachting in een uitgebreid artikel in The Daily Beast, waaronder tevens seksueel misbruik van een vrouw die teveel had gedronken en bijgevolg geen toestemming kon geven. Zijn agenten gooiden hem meteen aan de kant. Zijn projecten werden bevroren of gecanceld. En Max Landis verdween zo goed als volledig van de filmradar.

Drie jaar geleden heeft hij in een videoboodschap wel zijn fouten erkent maar het blijven wel heel zware beschuldigingen. Kevin Spacey heeft veel beschuldigingen gehad, maar geen enkele was van de orde van verkrachting. Kevin is een pak ouder en zijn rollen als seriemoordenaar hebben zijn imago zeker niet geholpen maar, dit voelt aan alsof studio’s niet consequent zijn in hun aanpak. Let wel, ik ben voorstander om mensen een tweede kans te geven en ik begrijp dat het Hollywood-leven iemand kan veranderen (cf. Robert Downey Jr., Ezra Miller). Maar daarvoor moet je eerst berouw tonen en een periode op bezinning gaan. De zware feiten van Landis maken het niet gemakkelijk, maar goed. De toeschouwers kunnen zelf oordelen of ze naar zijn film willen gaan of niet, je kan hem toch niet beletten zijn job te doen. Landis is niet stil gebleven; hij heeft een actief YouTube-kanaal met lange monologen over superhelden en DC-personages, maar geen grote studioproductie. Maar gelukkig voor heb was er David Ellison.

Onder het bewind van David Ellison lijkt Skydance en nu Paramount een bijzondere voorliefde te hebben voor wat je “troubled assets” zou kunnen noemen. De animatiestudio van Skydance haalde John Lasseter binnen – de Pixar-medeoprichter die Disney moest verlaten nadat meerdere vrouwen klaagden over ongewenst gedrag – voor Paramount animation. Recentelijk sloot Paramount een distributieovereenkomst voor Rush Hour 4 met Brett Ratner als regisseur, een man die in 2017 door zes vrouwen werd beschuldigd van seksuele intimidatie of wangedrag. Het lijkt erop dat de slogan van dit nieuwe Paramount is: “Gecanceld? Kom bij ons!” Het is een merkwaardige bedrijfsstrategie, zeker in een tijdperk waar reputaties tellen en publiek steeds kritischer kijkt naar wie er achter en voor de camera staat.

Maar goed, G.I. Joe is dus terug in ontwikkeling. Of het ook echt een film wordt, valt nog te bezien; beide behandelingen zijn vroeg-stadium werk, en in Hollywood verdwijnen meer projecten dan er ooit het daglicht zien. Maar als dit doorzet, wordt het zeker geen gewone franchise-herstart. Het wordt een test: kan de industrie een gevoelloos pragmatisme blijven rechtvaardigen met het argument van talent? En wil het publiek dat nog accepteren? De antwoorden op die vragen zijn misschien wel interessanter dan welke G.I. Joe-film dan ook.