Stel je voor: je bent een gerespecteerde filmmaker. Je hebt na je filmstudies jarenlang gezwoegd op je craft, ellenlange producers-meetings overleefd, eindeloze rewrites gedaan voor de helft van het geld dat je verdiende, en eindelijk mag je je naam op de aftiteling van een grote blockbuster zetten. En dan, op een doordeweekse dag in februari 2026, zie je een filmpje voorbijflitsen op sociale media waarop Tom Cruise en Brad Pitt elkaar beuken op een instortend dak, met sweeping camerabewegingen, stuntchoreografie, knisperend geluidsdesign en een omineuze soundtrack – en dat dit geniepige kijkplezier gegenereerd werd met een tekstpromptje van twee zinnetjes door een B-filmmaker. Geen crew. Geen budget. Geen jaren studie. Gewoon: typ, klik, profit. Dan begrijp je waarom Rhett Reese, de man achter Deadpool & Wolverine (2024), publiekelijk verzuchtte: “I hate to say it. It’s likely over for us.”
Het filmpje dat Hollywood deed beven was het werk van de Ierse regisseur Ruairi Robinson, bekend van de waardeloze sci-fi horrorfilm The Last Days on Mars (2013); een film over astronauten op Mars die één voor één bezwijken aan een mysterieuze buitenaardse kracht. Robinson gebruikte Seedance 2.0, de gloednieuwe AI-videogenerator van ByteDance, het Chinese moederbedrijf van TikTok, om in een mum van tijd een hyperrealistische vechtscène te produceren. Vijftien seconden die de filmwereld op zijn grondvesten deden trillen. Wat Robinson bewees, is tegelijk onweerlegbaar en angstaanjagend: je hebt geen productieteam van honderd mensen meer nodig om iets te maken dat eruitziet als een big-budget Hollywoodproductie. Je hebt een idee, een internetverbinding en de morele lenigheid om andermans werk als grondstof te gebruiken.
ByteDance presenteerde Seedance 2.0 als een tool die “een ultra-realistische, meeslepende ervaring” biedt en gebruikers toelaat om “als een echte regisseur” te werken. En de mensen geloofden het, want binnen de kortste keren stroomden sociale media vol met AI-gegenereerde clips: een alternatief einde voor “Game of Thrones”, Kendrick Lamar en Drake die de strijdbijl begraven op The Tonight Show, Samara Morgan uit The Ring die een katje aait, en jawel, ook Friends-personages herschapen als ottertjes. Niemand vroeg toestemming. Niemand betaalde een cent. En iedereen deelde het alsof het de normaalste zaak van de wereld was. De Motion Picture Association, de koepelorganisatie van de grote Hollywood-studio’s, stond niet te juichen. Voorzitter Charles Rivkin sloeg keihard op tafel: Seedance 2.0 had “op massale schaal” ongeautoriseerd gebruik gemaakt van Amerikaans auteursrechtelijk beschermd materiaal. Disney stuurde een cease-and-desist brief en beschuldigde ByteDance ervan zijn AI-model te hebben uitgerust met “een illegaal gekopieerde bibliotheek van Disney-personages”, alsof Mickey Mouse en Yoda nu ineens in het publieke domein zaten. Paramount volgde. Warner Bros. volgde. SAG-AFTRA, de vakbond voor acteurs, noemde het geheel “flagrante inbreuk” en wees erop dat ook de stemmen en het uiterlijk van zijn leden zonder toestemming werden misbruikt.
AI generated imagery from Seedance 2.0 and The Dor Brothers
ByteDance deed wat elk technologiebedrijf doet als het met de rug tegen de muur staat: het verontschuldigde zich halfslachtig en beloofde beterschap – een beetje zoals Grok in januari 2026 nadat hun AI het toeliet zowat iedereen in bikini en erotische poses te zetten, inclusief kinderen. De quote van Iam Malcolm (Jeff Goldblum) uit Jurassic Park blijf ik dan weer horen: “Your scientists were so preoccupied with whether or not they could that they didn’t stop to think if they should”. De gewraakte clips kwamen uit een “beperkte pre-lanceringsperiode voor testen”, aldus het bedrijf, dat tevens aankondigde het uploaden van beelden van echte personen tijdelijk te schorsen en “robuuste beleidslijnen, monitoringmechanismen en processen” te implementeren. Of je dat gelooft, is een andere vraag. De techwereld heeft een bewezen talent voor het vragen om vergeving in plaats van toestemming, en het is moeilijk om niet cynisch te zijn als je ziet hoe snel de juridische brieven binnenstroomden. Interessant genoeg is dit niet de eerste keer dat Hollywood met dit soort paniek geconfronteerd werd: OpenAI’s Sora 2 veroorzaakte in de herfst van 2025 een gelijkaardig tumult toen gebruikers ermee clips maakten van Breaking Bad-acteur Bryan Cranston en iconische franchises. Na protest van vakbonden en talentenbureaus bood OpenAI meer controle aan IP-houders aan. Disney sloot zelfs een verregaand licentieakkoord van een miljard dollar met OpenAI, waardoor Sora-gebruikers officieel met Marvel- en Star Wars-personages mogen spelen. Of ByteDance ooit een zelfde soort deal kan sluiten, valt nog te bezien. De geopolitieke spanningen tussen de VS en China maken dat gesprek een stuk ingewikkelder dan een zakelijk telefoontje tussen twee CEO’s.
De kern van het juridische probleem is eigenlijk vrij simpel, ook al doet de techwereld alsof het ingewikkeld is. AI-videogeneratoren worden getraind op enorme hoeveelheden data van het internet, inclusief auteursrechtelijk beschermd materiaal: films, series, muziek, foto’s van acteurs. Die tools leren van wat mensen gemaakt hebben, produceren vervolgens iets dat daarop lijkt, en de originele makers zien daar geen cent van. Het is alsof je de complete werken van een schilder door een shredder haalt, de stukjes opnieuw samenvoegt in een nieuwe compositie, en daarna zegt dat je zelf iets origineels hebt gecreëerd. Er is duidelijk de wil bij beide kanten om tot een akkoord te komen, maar de AI-sector moet met een eerlijk aanbod op tafel komen, anders wacht iedereen een decennium van rechtszaken en de vernieling van een industrie waarvan ook de technologiebedrijven afhankelijk zijn. Dat is geen dreigement, dat is gewoon logica.
Ik heb gisteren nog de laatste disaster video gezien van The Dor Brothers, en op dit ogenblik ben ik eigenlijk nog hoopvol. Wat mensen vooral doen met een AI (die alles kan wat ze zich maar kunnen inbeelden) is het maken van parodieën (filmpjes met Trump of Elon Musk) of fanfiction (videos van Titanic, Breaking Bad, Lord of the Rings, …). Het meest geavanceerde creatieve gereedschap ooit uitgevonden, en de meerderheid van de gebruikers zet het in om bestaand materiaal te recyclen. Originele ideeën zijn het moeilijkste onderdeel van het creatieve proces, en daar verandert geen enkele AI iets aan. Je zou kunnen stellen dat de kracht van een tool als Seedance 2.0 niet ligt in wat de gemiddelde gebruiker ermee doet, maar wat echte filmmakers ermee zouden kunnen aanvangen. Als iemand met het inzicht en de smaak van een Steven Spielberg achter zo’n tool kruipt, dan zou er misschien iets fundamenteels veranderen aan de filmwereld zoals we die kennen. Maar ik betwijfel het. Ik zie AI nog steeds als tool – en ja, er is veel lawaai rond Seedance en dat komt volgens mij vooral omdat ze “over de schreef zijn gegaan” en copyright regels aan hun laars hebben gelapt. Zet strengere regels in voor het gebruik van bestaand materiaal (wat contradictorisch is gezien AI bestaand materiaal al implementeert) en we zullen zien hoe dit allemaal zal evolueren. Grok was in december 2025 en januari 2026 de meest gebruikte AI tool, tot X begon te censureren en nu een maand later gebruikt nauwelijks iemand nog Grok. De disaster video is indrukwekkend en dat wil ik niet ontkennen, en The Dor Brothers zijn de beste in het gebruik van AI, maar ga vooral de film niet nauwkeurig bekijken want je zal een overdaad aan AI absurditeiten zien, met onlogische handelingen, verkeerde spelling van woorden, bizarre transities, fake momenten en vooral veel déjà vu scenes.
En dan de vraag die niemand echt wil beantwoorden: waar staan we over tien jaar? De tekenen zijn ondubbelzinnig. Technologie evolueert exponentieel, en de kloof tussen wat AI-videogeneratoren vandaag maken en wat grote studio’s produceren, zal blijven slinken. Rechtszaken zullen worden gevoerd, akkoorden zullen worden gesloten, en er zullen licentiemodellen komen waarbij contentcreators (als ze slim onderhandelen) een deel van de taart terugkrijgen. Maar tegelijkertijd zal de lat voor een “professioneel ogende productie” drastisch lager komen te liggen. Kleine, onafhankelijke filmmakers zullen tools krijgen die vroeger voorbehouden waren aan studio’s met honderden miljoenen in productiebudget. Dat is de dubbele aard van deze revolutie: ze is zowel democratiserend als destructief. De grote verliezers zijn de mensen in de mid-range van de filmindustrie, de technische crews, de karakteracteurs die bijrollen spelen, de scenarioschrijvers voor middelgrote producties, mensen wier werk grotendeels vervangbaar wordt door wat je met een goed geformuleerde tekstprompt kunt genereren. De grote winnaars zijn de platformen die de tools aanbieden, en misschien (als de juridische strijd goed afloopt) ook de grote rechtenhouders die licentiegelden kunnen eisen. Maar voor de mensen die van hun creativiteit leven zonder een groot merk achter zich te hebben? Die moeten nu al nadenken over hoe hun werk in de AI-economie van overmorgen er nog uitziet. Hollywood is niet voorbij. Maar het Hollywood van 2036 zal er fundamenteel anders uitzien dan het Hollywood van vandaag. En dat filmpje van Cruise en Pitt die elkaar op een instortend dak op het gezicht kloppen? Dat was de schot voor de boeg.
De beelden zijn wel scary maar inderdaad, het voelt als een rip-off van gestolen materiaal. Bekijk wat Darren Aronofsky onlangs heeft gemaakt met AI, het is niet om aan te zien.
Ziet er toch fake uit, maar sommige mensen willen gewoon cgi (kijk naar de Transformer films)
Acteurs hebben alle recht om boos te zijn wanneer hun beeltenis en stem zonder toestemming en op verzoek kunnen worden nagebootst. Als je gezicht, stem en acteerprestatie op commando kunnen worden gereproduceerd, dat is toe-eigening van iemand identiteit.
Dit is op zoveel vlakken een inbreuk en zou toch een simpele zaak moeten zijn in om het even welke rechtbank. Veel erger dan wat Grok deed een paar maand geleden.
De meeste namaak komt uit China, begin daar maar eens een zaak tegen te spannen. Ik hoop dat filmmakers hun verstand gebruiken en zich hier niet door laten verleiden. Achtergrond aanpassen is één zaak, acteurs stelen zonder hun toestemming is honderd bruggen te ver.
Dit kan de filmindustrie om zeep helpen als er geen regelgeving komt.