The Conjuring: Last Rites (2025) **½ 4k UHD recensie

Na twaalf jaar van geesten uitdrijven, spoken verjagen en demonen bekampen, nemen Patrick Wilson en Vera Farmiga definitief afscheid van hun rollen als Ed en Lorraine Warren in The Conjuring: Last Rites (2025). Regisseur Michael Chaves probeert het franchise een waardige finale te bezorgen, maar zoals een oude pastoor die zijn laatste mis opdraagt, voelt alles een beetje afgemat en ritualistisch.

© Warner Bros.

Korte inhoud: De film speelt zich af in 1986, vijf jaar na de gebeurtenissen van The Devil Made Me Do It (2021). Ed’s hartproblemen hebben het koppel gedwongen om met pensioen te gaan, tot ze geconfronteerd worden met een nieuwe zaak waarbij hun volwassen dochter Judy (Mia Tomlinson) betrokken raakt bij een spookachtige spiegel die verbonden is met hun allereerste zaak uit 1964. Als de geest terugkeert om hun familie te terroriseren, moeten de Warrens uit hun pensioen komen voor één laatste confrontatie.

Het lijkt een gewoonte te zijn in Hollywood om een franchise uit te melken tot het geen geld meer maakt, en deze “laatste film” lijkt deze weg op te gaan. Het is allemaal wel netjes en voorspelbaar, zoals een begrafenis bij een uitvaartonderneming die al veertig jaar hetzelfde ritueel afwerkt. De film begint met een proloog uit 1964 waarin we zien hoe de zwangere Lorraine bijna haar kind verliest door diezelfde vervloekte spiegel die nu opnieuw opduikt. Het is een handige manier om alles opnieuw bij het begin te brengen, maar het voelt ook een beetje aan als een scriptschrijver die te hard zijn best doet en eigenlijk geen goed verhaal heeft om mee te beginnen. Wilson en Farmiga zijn nog steeds charmant als het paranormale power duo, maar je ziet de vermoeidheid in hun ogen. Niet alleen die van hun personages. Ed is nog steeds aan het herstellen van zijn hartaanval, maar ook die van acteurs die al te lang in hetzelfde spookhuis rondlopen. Hun chemie werkt nog altijd, maar het voelt eerder aan als een oud getrouwd koppel dat voor de zoveelste keer dezelfde verhalen vertelt op een familiefeestje. Ontroerend, maar niet bepaald opwindend.

De grootste fout van Last Rites is dat het te lang wacht voordat de horror écht begint. De eerste helft van de film lijkt meer op een sentimentele familiedrama dan op een horrorfilm. We krijgen barbecues, pingpongspeeltjes en toespraken over liefde en toewijding. Het is allemaal heel lief en huiselijk, maar als je naar een Conjuring-film gaat, dan wilt je toch geen televisieserie over ouders die hun dochter zien trouwen? Tegen de tijd dat de echte horror begint, ben je al een uur verder en hebt je het gevoel dat je naar de verkeerde film zit te kijken. Michael Chaves, die ook al The Devil Made Me Do It en The Nun II (2023) regisseerde, lijkt vastgezet in een soort horrorroutine. Hij kent de recepten van de franchise uit het hoofd: een donker huis, krakende vloerplanken, kinderen die in spiegels kijken, poppen die plots bewegen. Maar er zit geen verrassingen meer in. Het is alsof ge naar een tribute band kijkt die de greatest hits van een beroemde groep speelt; technisch correct, maar zonder de oorspronkelijke magie.

Het meest tenenkrullend aan de film is hoe duidelijk het is dat Judy en haar verloofde Tony (Ben Hardy) worden opgezet als de volgende generatie Warren-onderzoekers. Tomlinson doet haar best als de psychisch begaafde dochter die haar moeder’s gave heeft geërfd, maar de film vergeet om haar echt interessant te maken. Ze is meer een plot device dan een volledig uitgewerkt personage. Hardy daarentegen lijkt vooral aanwezig om knappe-jongen-in-gevaar te spelen, wat hij doet met de overtuigingskracht van iemand die zijn tekst uit het hoofd heeft geleerd.

Visueel probeert de film nog wel wat nieuws uit te proberen. Er is een memorabele scène in een bruidsboetiek waar spiegels worden gebruikt om een labyrint van horror te creëren, en enkele momenten waarin het cameragebruik nog een beetje van die oude Conjuring-magie oproept. Maar voor elke succesvolle scène zijn er twee die aanvoelen als dingen die we al eerder hebben gezien. De beruchte pop Annabelle krijgt weer een cameo, omdat ge natuurlijk niet kunt afsluiten zonder de mascotte van het franchise nog eens in beeld te brengen. Opvallend is hoe braaf de film blijft. Waar de originele The Conjuring (2013) nog verraste met zijn effectieve jump scares en tastbare spanning, voelt Last Rites aan als een film die bang is om zijn publiek te veel te schokken. Het is horror voor mensen die eigenlijk geen horror wensen. Alle bekende elementen zijn er, maar zonder de scherpte die het genre interessant maakt.

De film duurt ook nog eens 135 minuten, wat veel te lang is voor wat in essentie een simpel spookhuisverhaal is. Tegen de tijd dat de climax eraan komt, zijn de meeste kijkers waarschijnlijk meer bezig met hun gsm dan met wat er op het scherm gebeurt. En die climax zelf is meer emotioneel dan spannend – het gaat meer over familie en vergeving dan over daadwerkelijke horror. Toch moet je het Wilson en Farmiga nageven dat ze er nog steeds volledig voor gaan. Hun afscheidsscène is ontroerend, en je merkt dat ze echt gehecht zijn aan deze personages. Als pure sentimentele afsluiting werkt Last Rites best wel. Het probleem is gewoon dat sentimentaliteit en horror zelden goede bedgenoten zijn, en deze film kan niet kiezen wat het wil zijn. Uiteindelijk is The Conjuring: Last Rites een film voor de die hard fans – mensen die alle vorige films hebben gezien en gewoon willen weten hoe het afloopt. Voor alle anderen is het een overbodige oefening in franchise-management, een film die bestaat omdat het moet, niet omdat het iets nieuws te vertellen heeft. Het is niet slecht genoeg om kwaad over te worden, maar ook niet goed genoeg om echt te bekoren. Het is gewoon… daar. Zoals een oude geest die niet weet dat het tijd is om verder te gaan. Op 21 januari 2026 kwam de film uit op DVD, Blu-Ray en Steelbook 4K UHD en thuis digitaal beschikbaar op Prime video, Google, YouTube, Apple TV, Microsoft, Rakuten, Proximus Pickx, BeTV, Telenet.