Eerste beelden van The Adventures of Cliff Booth van David Fincher

Zondag tijdens de Super Bowl kreeg de wereld een verrassende eerste glimp van The Adventures of Cliff Booth (2026), en laat me je zeggen: het ziet er waanzinnig goed uit. Brad Pitt keert terug als de legendarische stuntman die ons in 2019 een Oscar bezorgde in Quentin Tarantino’s Once Upon a Time in Hollywood (2019), maar deze keer zit niemand minder dan David Fincher achter de camera. Ja, je leest het goed: Fincher regisseert een Tarantino-script. Het is alsof je twee meesterchefs hebt die samen één gerecht bereiden, en het ruikt verdraaid lekker.

© Netflix Studios

Korte inhoud: De film speelt zich af zo’n acht jaar na de gebeurtenissen van het origineel, ergens in de late jaren zeventig. Cliff werkt nu als fixer voor Hollywood-studio’s, iemand die problemen laat verdwijnen voordat ze te groot worden. De teaser toont ons een Cliff die zijn been aan het ijzen is met bevroren erwten – vermoedelijk na die messteek van de Manson-familie in de vorige film – en die vervolgens navigeert door de donkere, smerige onderkant van de filmindustrie. Geen Leonardo DiCaprio deze keer, maar wel Elizabeth Debicki als zijn nieuwe partner in crime, samen met Yahya Abdul-Mateen II, Scott Caan, en Timothy Olyphant die zijn rol als James Stacy herneemt.

Wat meteen opvalt in deze minuut durende teaser is de grindhouse-esthetiek die Fincher hanteert. De beelden zijn korrelig, er zitten krassen op het filmmateriaal, en alle naaktheid, vloeken en geweld wordt (letterlijk) weggeschapt alsof Tyler Durden persoonlijk de montage heeft verzorgd, een leuke knipoog naar Pitts rol in Fight Club, ook geregisseerd door Fincher. De soundtrack begint met een cover van Peter Gunn door Emerson, Lake and Palmer op een 8-track, en de hele visuele stijl schreeuwt Death Proof (2007). Dit is Fincher die zich onderdompelt in Tarantino’s wereld van exploitatie-cinema, en het resultaat is verbluffend.

De production value is waanzinnig. Dit is naar verluidt de duurste film die zowel Fincher als Tarantino ooit hebben gemaakt, met een budget van meer dan 200 miljoen dollar. En dat zie je. De recreatie van het late jaren zeventig Hollywood is minutieus: reclameborden voor films uit 1977 zoals Searching for Mr. Goodbar en Black Sunday op de Paramount-lot, een shot van Lucy’s El Adobe Cafe waar Jerry Brown destijds Linda Ronstadt ontmoette, en natuurlijk een Big Kahuna Burger; die klassieker uit het Tarantino-universum. Fincher, de zoon van een scenarioschrijver en regisseur van Mank (2020), is misschien wel een van de weinige regisseurs die Tarantino’s obsessie voor historische precisie kan evenaren. Wat interessant is aan dit project is de achtergrond. Tarantino schreef het script maar besloot het niet zelf te regisseren omdat hij, zoals hij zelf zei, niet nog een keer dezelfde grond wil bewandelen. Hij zoekt voor zijn tiende en laatste film iets compleet nieuws. Dus gaf hij het script aan Fincher, die al sinds zijn “Mindhunter” (2017-2019) dagen een sterke band heeft met Netflix. Het is de eerste keer sinds From Dusk Till Dawn (1996) dat iemand anders een Tarantino-script regisseert, en de keuze voor Fincher is briljant. Fincher heeft tijdens zijn carrière altijd uitgeblonken in het overnemen van andermans stem – denk aan Aaron Sorkin in The Social Network (2010), Gillian Flynn in Gone Girl (2014), of Chuck Palahniuk in Fight Club (1999) – en hij vindt vaak de humor en ironie die de oorspronkelijke auteurs zelf niet zagen.

De cast is een droomlijst voor filmnerds. Naast de terugkeer van Pitt en Olyphant, zien we Karren Karagulian en Mad Men’s John Slattery. Er zijn speculaties dat Scott Caan zijn vader speelt, wat meta-contextuel briljant zou zijn. Abdul-Mateen II lijkt in de teaser sprekend op Richard Roundtree, wat suggereert dat hij mogelijk een Blaxploitation-ster speelt. De teaser toont ook flitsen van dirt track racing, modderworstelen, en kerels met voorhamers – waaronder JB Tadena uit de Kung Fu-reboot, weer zo’n typisch Tarantino-achtige casting. Er is zelfs een shot van Cliff die een Oscar op zijn bureau zet – een leuke knipoog naar Pitts echte Oscar voor deze rol in 2020. Het is dit soort zelfbewuste details die de film zo interessant maken. Fincher en Tarantino zijn allebei meesters in het spelen met cinema-geschiedenis en publieksverwachtingen, en deze combinatie belooft iets bijzonders. De vraag is natuurlijk: kan Fincher’s cynische satirische blik en technische perfectie samengaan met Tarantino’s stijlgevoel en liefde voor pulp? De teaser suggereert van wel.

Wat we waarschijnlijk krijgen is een soort Altman-achtige, rommelige Hollywood noir die de sensibiliteiten van beide regisseurs samenbrengt. Cliff is uitgerangeerd als stuntman en wordt ongewild meegesleurd in een plot vol corruptie en gevaar. Het is klassieke noir-stof, maar dan verpakt in Tarantino’s dialogen en Fincher’s visuele precisie. De cinematografie is in handen van Erik Messerschmidt, Fincher’s vaste cameraman sinds Mank, wat betekent dat we kunnen verwachten dat elke frame perfect belicht en gecomponeerd is.

Netflix heeft nog geen exacte releasedatum bekendgemaakt, maar er wordt gefluisterd over een release in de zomer van 2026, mogelijk met een behoorlijke bioscooprun voordat de film naar de streamingdienst gaat. Dat zou logisch zijn: dit is geen klein Netflix-filmpje, dit is een groot scherm-ervaring. Met een budget van 200 miljoen en de combined star power van Pitt, Fincher en Tarantino verdient deze film een volwaardige bioscooprelease. Het origineel bracht wereldwijd 392 miljoen op met een budget van 96 miljoen, dus de verwachtingen zijn hooggespannen.

Wat de teaser in elk geval duidelijk maakt is dat dit geen standaard sequel wordt. Dit is Fincher die Tarantino’s speeltuin betreedt en er zijn eigen donkere, gepolijste stempel op drukt. De combinatie van Tarantino’s grindhouse-gevoeligheid met Fincher’s technische perfectie en cynische toon belooft iets unieks. Of het werkt? We zullen moeten wachten tot de zomer. Maar als deze teaser een indicatie is, dan krijgen we mogelijk een van de meest interessante Hollywood-films van het jaar. En laten we eerlijk zijn: in een tijd waarin de meeste blockbusters voelen als opgewarmde kost, is een originele visie van twee meesters precies wat we nodig hebben.