Als er één ding is waar Hollywood (en de rest van de filmindustrie) keihard in faalt, dan is het wel het verfilmen van videogames. De geschiedenis staat vol met rampen die beter op de vuilnisbelt waren beland dan op het witte doek, met slechts een handvol uitzonderingen. Maar hé, misschien wordt het tij nu nog eens gekeerd, want uit Japan komt Exit 8 (2025), de langverwachte bioscoopversie van het virale horrorgame uit 2023 van Kotake Create. Regisseur Genki Kawamura, die je misschien kent als de producer van die mega-anime-hit Your Name (2016), heeft zich nu voor het eerst aan een gameadaptatie gewaagd. En ja, NEON heeft eindelijk de officiële trailer losgelaten, en die belooft je een trip door de meest claustrofobische metrotunnel sinds je laatste bezoek aan Brussel-Centraal tijdens de spits.
© Neon
Korte inhoud: De film volgt een man (gespeeld door Kazunari Ninomiya, bekend van Letters from Iwo Jima) die vast komt te zitten in een eindeloze, steriele metrotunnel nadat hij een telefoontje krijgt van zijn ex-vriendin. De regels zijn kinderlijk simpel: spot je een anomalie, draai dan onmiddellijk om. Zie je niks vreemds, loop dan door. En als je eindelijk uitgang 8 bereikt, ben je vrij. Maar maak je één foutje en bam, terug naar af. Denk Groundhog Day, maar dan zonder Bill Murray en met veel meer existentiële angst. Het klinkt als een recept voor constante spanning, maar de vraag is natuurlijk of Kawamura dat ook echt waarmaakt over anderhalf uur speelduur.
Het is niet zomaar een filmproject dat uit het niets is komen aanwaaien. Exit 8 had zijn wereldpremière in de Midnight Screenings van Cannes 2025, waar het publiek de film beloonde met een staande ovatie van acht minuten lang (… eigenlijk is dat nog een matige ovatie, maar soit). De film werd vervolgens uitgebracht in Japan in augustus 2025 en deed het daar verrassend goed aan de box office, met een opbrengst van ongeveer 27 miljoen dollar. Op Rotten Tomatoes staat de film momenteel op een indrukwekkende 97 procent, wat zelfs voor Japanse cinema behoorlijk hoog is. En nu komt de film eindelijk naar Noord-Amerika, op 10 april, dankzij NEON, die blijkbaar een neus hebben voor dit soort psychologische thrillers met een vleugje experimentele filmkunst.
Kawamura, die eerder zijn sporen verdiende als producer van anime-blockbusters zoals Weathering with You (2019), vertelde Variety dat hij niet zomaar een game wilde verfilmen. Nee, hij wilde “een unieke filmervaring creëren die de grenzen tussen videogame en film vervaagt.” Klinkt ambitieus, toch? En dat is het ook. De openingsscène wordt bijvoorbeeld volledig in first-person shot, wat je meteen in de huid van de protagonist duwt. Het camerawerk is zo precies en klinisch dat het bijna ongemakkelijk wordt; wat natuurlijk precies de bedoeling is. Kawamura gebruikt elk trucje in het filmboek: stijlvolle jump scares, minutieuze montage, slimme lichteffecten. Het is alsof hij een visuele realiteit creëert uit vrijwel niets, en dat is best knap als je bedenkt dat de setting letterlijk bestaat uit één eindeloze gang.
Naast Ninomiya schitteren ook Yamato Kochi (die de rol van “Walking Man” speelt en blijkbaar zo griezelig overtuigend is dat hij nu in het openbaar geen pet meer af durft te zetten), Naru Asanuma, Kotone Hanase, en Nana Komatsu (die je misschien kent van Silence). De cast is klein maar effectief, wat logisch is voor een film die draait om isolatie en claustrofobie. De soundtrack en het geluidsontwerp zijn al even minimalistische als de setting: veel broeierige ambient met terugkerende samples die je waarschuwen voor naderend onheil. En dan valt de muziek ineens weg, en word je overvallen door stilte die zo overweldigend is dat je je afvraagt of je speakers het nog wel doen.
En toch ben ik nog niet helemaal overtuigd van de film. Ik weet niet wat de film in essentie wil zijn. Is het de bedoeling om een psychologische thriller te maken dat focust op emotionele diepgang of wil het pure, viscerale horror brengen waar de game om bekend stond? De game kon je in een paar minuten uitspelen, dus hoe maak je daar een film van anderhalf uur van zonder dat het saai wordt? Kawamura’s antwoord was om er een allegorie van te maken over hoe routines ons gevangen kunnen houden in cycli van slecht gedrag. De hoofdpersoon krijgt niet voor niets dat telefoontje van zijn ex-vriendin die hem vertelt dat ze zwanger is – de vraag of hij wil dat ze de baby houdt, wordt de emotionele kern van de film. Het is een slimme zet, maar misschien ook een gemiste kans voor de fans van de game die liever een pure horrorthriller wilden zien, zonder al die emotionele bagage.
Of Exit 8 nu de messias is die alle gameadaptaties zal redden, valt nog te bezien. Maar het is in ieder geval een film die het durft te proberen, en dat is al meer dan de meeste Hollywood-verfilmingen kunnen zeggen. Kawamura heeft bewezen dat hij niet alleen een goede producer is, maar ook een regisseur die interessante keuzes durft te maken. De film zal op 10 april in de bioscopen verschijnen, en wie weet, misschien is dit wel het begin van een nieuw tijdperk waarin gameverfilmingen eindelijk serieus genomen worden. Of misschien ook niet, en blijft het gewoon een eenmalige vondst. Tijd zal het leren. In de tussentijd kun je alvast de trailer bekijken en besluiten of je zelf een ticket koopt, of dat je liever gewoon thuis de game speelt. Wat waarschijnlijk goedkoper en korter is, maar goed, waar blijft dan de fun?
Nog nooit gehoord van het game maar wil deze wel zien