Netflix heeft vorige week de trailer vrijgegeven van War Machine (2026), een film die vermoedelijk het resultaat is van een ChatGPT uitstoot na de vraag om een moderne versie te maken van Predator. Alan Ritchson, de man die Jack Reacher opnieuw uitvond voor een generatie die geen idee heeft wie Tom Cruise is, speelt een Army Ranger-rekruut met de fantasieloze naam “81”; want blijkbaar was “John Smith” te inspirerend. Hij moet overleven tijdens wat zou moeten zijn de laatste oefening voor zijn Ranger-selectie, maar dan duikt er plotseling een killer-robot op uit het niets die zijn pelotonsleden begint uit te roeien. En te denken dat Netflix nu Warner Bros zal overnemen, is eigenlijk ook een beetje om van te huilen.
© Dutch FilmWorks
Korte inhoud: Tijdens de laatste fase van de US Army Ranger-selectie verandert een trainingsoefening voor een elite-team in een strijd op leven en dood tegen een onvoorstelbare dreiging. Ritchson speelt 81, vernoemd naar zijn rekruutnummer, een veelbelovende soldaat die nog altijd worstelt met fysieke en psychologische trauma’s na een Taliban-aanval waarbij zijn broer (gespeeld door Jai Courtney) omkwam in Afghanistan. De film volgt zijn transformatie van getraumatiseerde soldaat tot leider wanneer zijn team wordt geconfronteerd met een mysterieus ruimteschip dat hen begint aan te vallen.
Regisseur Patrick Hughes, de Australische cineast achter rotzooi films als The Hitman’s Bodyguard (2017) en The Expendables 3 (2014), lijkt zijn carrière te wijden aan het maken van films die je onmiddellijk weer vergeet zodra de aftiteling begint. War Machine voelt aan als zijn poging om Predator (1987) te kopiëren, maar dan met een hedendaags tintje en voor ChatGPT is “hedendaags” misschien meteen ook “robot”. De vergelijking is onvermijdelijk: een elite militaire eenheid die in een afgelegen gebied wordt opgejaagd door een technologisch superieure vijand die niet geronseld kan worden en geen genade kent. Het enige verschil is dat Arnold Schwarzenegger destijds charisma had en een iconische one-liner kon afleveren, terwijl Ritchson hier vooral zijn spiermassa moet laten spreken. Ik was iemand die nog wel hield van de Jack Reacher serie, maar het lijkt er steeds meer op dat de acteur niet zo veelzijdig is.
Hughes vertelde Ritchson dat hij War Machine moest benaderen als een horrorfilm. Een nobele poging, maar het resultaat lijkt meer op dat gedrocht van een Battleship (2012) waarin Rihanna een militaire uitrusting droeg en aliens vochten met marineschepen. De originele Predator film was eigenlijk een simpele testosteron-80’s-actiefilm, maar na het zien van deze trailer moet je toegeven dat het nog steeds met kop en schouders boven deze AI-films staat. De trailer toont Ritchson en zijn kameraden die rennen voor hun leven terwijl een gigantische robot hen achtervolgt. “Wat dat ding ook is, het jaagt op ons, en het zal niet stoppen,” waarschuwt Ritchson’s personage dramatisch. Het voelt allemaal verdomd bekend aan, maar misschien zal dit iets zijn wat de jongste generatie zal aanspreken die nog niet geboren waren in de jaren 80 of 90..
De cast is op papier indrukwekkend genoeg maar typecasting is niet ver af. Naast Ritchson hebben we Dennis Quaid, die hier een doorgewinterde sergeant-majoor speelt die zich zorgen maakt over 81’s mentale gesteldheid; een rol die Quaid niet vreemd is. Dan is er Stephan James, die zijn strepen verdiende in arthouse-juweeltjes zoals If Beale Street Could Talk (2018), en Esai Morales, die je waarschijnlijk kent van letterlijk honderd andere dingen. Het is een verzameling talent dat een betere film verdient. Het meest ironische is dat Ritchson zelf zo enthousiast is over het project dat hij zelfs “81” op zijn zij heeft laten tatoeëren voordat het filmen begon. “Er zit een deel van 81 in mij, maar ik hoop dat mensen beseffen dat er een deel van 81 in ons allemaal zit,” vertelde hij plechtig. Het is het soort uitspraak dat bedoeld is om diepzinnig te klinken, maar eigenlijk gewoon betekent: “Ik heb me enorm toegewijd aan deze rol, dus laten we hopen dat het goed is.” Hughes prijst Ritchson’s toewijding en merkt op dat de acteur “nooit terugdeinsde, nooit opgaf, nooit klaagde,” wat allemaal zeer bewonderenswaardig is, maar je kunt ook nooit terugdeinzen, opgeven of klagen terwijl je meedoet aan een mediocre film. Toewijding is niet hetzelfde als kwaliteit brengen.
Netflix nam de distributierechten over van Lionsgate in 2024, wat ook niet bepaald een teken van vertrouwen is. Als een studio een project laat vallen, is dat meestal omdat ze er niet in geloven. Maar Netflix, in hun oneindige wijsheid van “gewoon alles kopen en kijken wat blijft plakken,” nam het over. Het is het streamingequivalent van een restpartij opkopen bij de uitverkoop. Wat War Machine uiteindelijk zo frustrerend maakt, is niet dat het slecht zal zijn; hoewel de kans groot is dat het dat wel wordt – maar dat het zo verdomd lui is. Het is een film die draait op vertrouwde clichés, verpakt in een glanzend Netflix-jasje. Je krijgt de getraumatiseerde held met een dode broer (check), de doorgewinterde mentor die bezorgd is (check), het diverse peloton van typetjes (check), en de mysterieuze technologische dreiging die niemand kan verklaren (dubbele check). Het is alsof iemand een checklist heeft afgewerkt van “dingen die in militaire sci-fi actiefilms horen” zonder ooit te vragen: “Maar waarom zou iemand dit willen zien?”
De R-rating van de film komt met een waarschuwing voor “gruwelijke beelden,” wat suggereert dat Hughes in ieder geval probeert om het bloederig en intens te houden. Maar een paar extra liters kunstbloed maken nog geen goede film, hoe hard het internet ook wil beweren dat alles beter wordt als het “donkerder” en “volwassener” is. War Machine lijkt te denken dat het The Terminator (1984) is, maar het mist het intelligente scenario, de memorabele personages en vooral de innovatie die die film zo iconisch maakte. In plaats daarvan krijgen we waarschijnlijk twee uur lang gespierde mannen die rennen en schieten terwijl een CGI-robot dingen vernietigt. Het is popcorn-entertainment van de goedkoopste soort. Ritchson heeft zelf voorspeld dat War Machine “waarschijnlijk de grootste film ooit op Netflix” gaat worden. Dat soort zelfvertrouwen is bewonderenswaardig, maar laten we eerlijk zijn: Netflix’ grootste films zijn meestal groot omdat mensen ze aanzetten op de achtergrond terwijl ze door hun telefoon scrollen. Succes op Netflix betekent niet dat je een meesterwerk hebt gemaakt, het betekent alleen dat je algoritme-vriendelijk genoeg was om op de homepage te belanden. En War Machine lijkt precies het soort generieke sci-fi actie te zijn waar het algoritme dol op is: bekende acteurs, explosieven, en een concept dat in één zin kan worden uitgelegd. Het is fast food cinema, en het smaakt ernaar.
War Machine arriveert op 6 maart 2026 op Netflix, waar het ongetwijfeld een week of twee de top tien zal domineren voordat het verdwijnt in de eindeloze bibliotheek van vergeten content. Je kunt het kijken, je kunt het zelfs leuk vinden als je niet te veel nadenkt, maar verwacht geen nieuwe klassieker. Dit is een film die gemaakt is om tijd te doden, niet om geschiedenis te schrijven. En misschien is dat wel het meest deprimerende van alles: in een tijdperk waarin we meer middelen hebben om verhalen te vertellen dan ooit tevoren, blijven we maar recyclen wat we al kennen, in de hoop dat niemand het merkt. Maar we merken het wel, Patrick Hughes. We merken het wel.
Het predator verhaal met robot lol