Mockbuster – een docu over een filmbedrijf die bewust slechte films maakt

Als er één studio in Hollywood is die je tegelijk laat lachen, huilen en je eigen smaak in twijfel trekken, dan is het wel The Asylum, de Burbank-gebaseerde productiemaatschappij die er in een kwartaal meer films uit perst dan de meeste studio’s in een jaar. Hun nieuwste verwevenheid is Mockbuster (2025), een Australische documentaire die de gordijn optrekt over hun chaotische werkwijze, en die al bij de eerste beelden van de trailer duidelijk maakt dat dit geen gewoon achterwaarts inkijkje is. Hier draait het niet alleen om hoe The Asylum films maakt; het draait ook om wat dat met de betrokkenen doet. En eerlijk gezegd is de trailer al overtuigend genoeg om te zeggen dat dit de meest eerlijke en grappigste documentaire over B-films in jaren is.

© Giant Pictures

Korte inhoud: Mockbuster volgt Anthony Frith, een Australische regisseur met een eertijds veelbelofjende filmcarrière die is gedegradeerd tot corporatievideo’s, terwijl hij een dubbele taak uitvoert: hij regisseert tegelijkertijd The Land That Time Forgot (2025), een goedkoop dinosaurus-epos voor The Asylum geschoten in zes dagen in de buitenwijk van Adelaide, en deze documentaire zelf, waarin hij de volledige chaos van dat proces vastlegt. Het is een film over een man die probeert een terrible film te maken terwijl hij een geweldige documentaire erover draait; en het resultaat is vermoedelijk beter dan beide.

De trailer toont direct de reden waar Mockbuster mee wint: de eerlijkheid van de betrokkenen. The Asylum-medewerker Paul Bales, nu verkiezend voorzitter van de Independent Film & Television Alliance, zegt in de teaser zonder een spier te vertrekken dat hun bedrijf “shitty movies maakt” en dat ze “nauwelijks boven porn” uitkomen. Dit is geen cynische posturing voor de camera, dit is een man die 25 jaar in de industrie heeft gezeten en gewoon uitspreekt wat elk filmkenner al lang denkt maar nooit hardop zegt. De Asylum heeft nooit een film verloren op geld, ze produceren tientallen films per jaar met budgets die ergens tussen een zinnige vakantie en een dure auto liggen, en ze filmen soms wel 10 tot 12 pagina’s script per dag terwijl grote studio’s er een paar uren over doen. Dat is geen ambitie; dat is een bedrijfsmodel dat werkt vanuit puur pragmatisch cynisme.

Frith navigeert in de trailer door de “gloriously chaotic orbit” van Brendan Petrizzo, de Asylum-producer die al jaar op jaar meedraait in hun ecosysteem, en de studio-oprichters David Rimawi en David Michael Latt. Latt en Rimawi starteten The Asylum samen op in 1997 na hun ontslag bij Village Roadshow Pictures, en ze bouwden er een imperium van op basis van een schamel budget en een ongeloof in het woord “nee”. Wat de trailer laat zien is dat deze mannen helemaal niet de absurde figuren zijn die Hollywood-journalisten graag van ze maken; ze zijn gewoon zakenlieden die een niche gevonden hebben en die niche tot de naaiers uitmelken. Dat is, eerlijk gezegd, toch wel indrukwekkend.

Het meest verleidelijke aspect van de Mockbuster-trailer is de manier waarop Frith zichzelf als slachtoffer en tegelijk als medeplichtige neerzet. Dit was naar eigen zeggen zijn dubbele regiedebuut. Hij had nooit eerder een feature geleid, laat staan twee in een keer. En toch zat er maar één week tussen het ontvangen van het script en het begin van de opnames. De trailer laat ons meebeleven hoe Frith letterlijk het script op zondag ontvangt en maandag begint te filmen, terwijl The Asylum vanuit LA eisen stelt aan een productie die ter plaatse amper een week mag duren. Dit is niet gewoon een behind-the-scenes doc, dit is een document van een soort industriële wetmatigheid die Hollywood nooit durft te erkennen: dat de meerderheid van de films die je ooit ziet nooit gemaakt zijn door de personen die je denkt dat ze ze hebben gemaakt.

De documentaire heeft al een sterke reputatie opgebouwd na de wereld-première op het Adelaide Film Festival in oktober 2025, waar het de Audience Award voor Feature Documentary wist te pakken. De film wordt executive geproduceerd door David Farrier, de Nieuw-Zeelandse filmmaker die zichzelf op de kaart zette met Tickled (2016) – een documentaire die bewees dat de meest ontranpende verhalen schuilen in de meest absurde hoeken van de wereld. Farrier weet beter dan wie dan ook hoe je een camera houdt voor een wereld die je niet gelooft, en het feit dat hij hier als executive producer betrokken is, geeft Mockbuster een soort kwalitatieve stempel die niet te negeren is.

De trailer toont ook een glimp van Michelle Bauer, een legende in B-movie-land die al decennia lang de scream queen-troon bekleedt en die hier in The Land That Time Forgot meedoet aan wat ongetwijfeld een van de meest entertainende dinosaurus-films ooit is; niet omdat die goed is, maar omdat de documentaire hilarisch is. Mockbuster belooft al in de trailer om te laten zien dat deze studio niet gewoon een grap is – ze zijn een soort punk-rock werkplaats die toevallig films maakt, en die films, mogen ze nog zo slecht zijn, blijven cirkelen in de culturele verbeelding van miljoenen kijkers. Giant Pictures heeft de worldwide distributierechten veiliggesteld, en een US-theatrale release is gepland voor lente 2026. Er is geen enkele reden om deze te missen.