Wonder Man is Marvel’s Hollywood satire met superkrachten

Marvel heeft altijd graag met zichzelf gelachen, maar met Wonder Man (2026) gaan ze voluit voor een soort meta-commentary die zelfs Charlie Kaufman jaloers zou maken. De trailer belooft een serie die Hollywood op de korrel neemt terwijl ze tegelijkertijd vrolijk meedoen aan het circus. Of het nou briljant is of gewoon een beetje te slim voor z’n eigen bestwil, dat zien we op 27 januari wanneer alle acht afleveringen tegelijk op Disney+ landen.

© Disney+

Korte inhoud: Het verhaal draait om Simon Williams (Yahya Abdul-Mateen II), een worstelende acteur die denkt eindelijk z’n grote doorbraak te pakken te hebben: de hoofdrol in een reboot van een oude superheldenfilm genaamd Wonder Man. Plot twist? Simon begint zelf superkrachten te ontwikkelen, net op het moment dat Hollywood een nieuwe regel heeft ingevoerd die mensen met superkrachten verbiedt om te acteren. Je kan het niet verzinnen, maar Marvel deed het wel. Aan z’n zijde staat niemand minder dan Ben Kingsley, die de rol van Trevor Slattery speelt. Twee acteurs, twee kanten van dezelfde munt: de ene probeert het te maken, de andere probeert relevant te blijven.

Wat de trailer vooral laat zien is dat regisseur Destin Daniel Cretton – die eerder bewees dat hij actie kan choreograferen met Shang-Chi – hier een heel andere toon aanslaat. De beelden hebben iets van een Wes Anderson-achtige esthetiek, met symmetrische composities en een kleurenpalet dat meer doet denken aan een komische indie dan aan een Marvel-blockbuster. Het is zelfs al zo erg geworden dat een reclame-spot voor het Brussels openbaar vervoer ook al een Wes-filter gebruiken. Deze serie is alsof iemand de Avengers heeft laten regisseren door de maker van The Grand Budapest Hotel. De vraag is of Marvel Studios zichzelf wel echt kan parodiëren, of dat het allemaal een beetje te veilig blijft. Een satire met bumpers erop.

De cast is indrukwekkend breed. Naast Abdul-Mateen en Kingsley zien we Arian Moayed terugkeren als Agent Cleary van het Department of Damage Control, het overheidsagentschap dat opruimt na alle superheldenchaos. In de trailer wordt Simon al snel gelabeld als een “buitengewone bedreiging”; ironisch genoeg net op het moment dat hij probeert door te breken in een industrie die geen interesse heeft in echte superkrachten. Verder in de cast vinden we Zlatko Buric als de excentrieke regisseur Von Kovak, X Mayo als Simons agent Janelle Jackson, en Demetrius Grosse als Eric Williams, Simons oudere broer die in de comics de schurk Grim Reaper wordt. Byron Bowers speelt DeMarr Davis, ook bekend als Doorman; een personage dat cruciaal lijkt voor de “Doorman Clause”, de nieuwe Hollywoodregel die mensen met superkrachten buitensluit. Wat Abdul-Mateen betreft: de man heeft range. Van Doctor Manhattan in Watchmen (2019) tot Black Manta in de Aquaman-films, en nu Simon Williams. Het is grappig dat hij van DC naar Marvel overstapte, en dat hij in alle gevallen personages speelt met identity issues. Simon Williams wil acteur zijn zoals Daniel Day-Lewis; geen superheld. Die nuance is iets waar Abdul-Mateen goed in is, en de trailer laat dat zien in scènes waar hij letterlijk tegen zichzelf praat in de spiegel: “Je kan dit, man. Je moet gewoon naar buiten gaan en het verpletteren.” Zelfs z’n motiverende praatjes klinken wanhopig. Kingsley daarentegen lijkt te genieten van de absurditeit van het geheel. In een van de promotievideo’s zit hij in een nep-podcast-interview met Ben Mankiewicz voor “Bad Actors”, waar hij meteen weggaat zodra de interviewer over z’n Mandarin-rol begint. Het is meta-humor op meta-humor, en het werkt omdat Kingsley altijd een gevoel van waardigheid behoudt, zelfs als hij in een kippenpak zit.

Die Doorman Clause is eigenlijk het meest interessante conceptuele element van de serie. Het is een soort superheldenversie van de Writers Guild-regels, maar dan voor mensen die letterlijk kunnen vliegen of exploderen. In de marketing wordt dit aspect verder uitgediept met fake advertenties en campagnes die laten zien hoe de elite in het MCU naar superkrachten kijkt. Het is klassenpolitiek verpakt in spandex, en sommige commentatoren speculeren dat dit een opstapje kan zijn naar de introductie van mutanten en de X-Men in het MCU. Als je erover nadenkt is het eigenlijk best slim: een wet die discrimineert op basis van genetische afwijkingen? Dat klinkt bekend.

De serie valt onder Marvel’s “Marvel Spotlight” banner, wat betekent dat het losser staat van de grotere Multiverse Saga. Geen Infinity Stones, geen multiverse-gedoe, gewoon een verhaal over een gast die wil acteren maar per ongeluk superkrachten krijgt. Het is bewust kleinschaliger, en dat is misschien wel het slimste aan de hele onderneming. Na jarenlange CGI-gevechten tegen interdimensionale bedreilingen is er iets verfrissends aan een serie die gaat over audities, afwijzingen en de alledaagse chaos van proberen je dromen te realiseren in een industrie die je niet wil hebben – letterlijk, in dit geval, omdat je kan exploderen. Natuurlijk is er ook kritiek mogelijk. Sommige kijkers vragen zich af waarom er überhaupt een Wonder Man-film bestaat binnen het MCU als Simon Williams daar nog nooit van gehoord had. Het is een vreemde logische lus: de film gaat over een remake van een film die blijkbaar al bestond, maar niemand lijkt te weten wie Wonder Man eigenlijk is. Dat soort plot holes zijn typisch Marvel; ze bouwen een wereld op met zoveel lagen dat sommige dingen gewoon niet meer kloppen. Maar misschien is dat ook wel het punt. Misschien is Wonder Man juist een commentaar op hoe geobsedeerd Hollywood is met IP, remakes en franchises. Of misschien is het gewoon een leuke show over een gast met superkrachten die eigenlijk alleen maar wil acteren.

De serie komt op een interessant moment. Marvel heeft de afgelopen jaren kritiek gekregen op “superhero fatigue”; het idee dat mensen gewoon moe worden van eindeloze superheldenverhalen. Wonder Man lijkt hierop in te spelen door het genre zelf te onderzoeken en te bevragen. Maar kan je het genre echt satiriseren terwijl je er tegelijkertijd deel van bent? Dat is de grote vraag. Het is alsof je een fish out of water-verhaal probeert te vertellen terwijl je zelf nog steeds in het aquarium zwemt. Maar goed, als iemand het kan, dan is het Cretton, die met Shang-Chi bewees dat hij emotionele diepgang kan combineren met spectaculaire vechtscènes; al is het hier meer auditie-angst dan kung fu. Al met al lijkt Wonder Man een van de meest speelse experimenten van Marvel in jaren. We zien het op 27 januari. Tot die tijd blijven we lekker speculeren over wat de Doorman Clause precies inhoudt, en of Simon Williams ooit z’n Oscar krijgt.