Glen Powell gaat letterlijk over Lijken in How to Make a Killing

Wanneer A24 plots een trailer voor How to Make a Killing (2026) dropt zonder veel troela, dan weet je dat er iets aan de hand is. Deze donkere komedie van regisseur John Patton Ford, voorheen bekend als Huntington, gaat over een man die bereid is om letterlijk over lijken te gaan voor zijn erfenis. Met Glen Powell in de hoofdrol als Becket Redfellow, belooft dit een bijtende satire te worden op rijkdom, klassenverschillen en de Amerikaanse droom die allang dood en begraven is. De vraag is: kan Powell, die recent nog teleurstelde met The Running Man (2025), deze ambitieuze A24-productie wel dragen?

© A24

Korte inhoud: Het verhaal volgt Becket Redfellow (Glen Powell), een arbeider die bij zijn geboorte verstoten werd door zijn schatrijke familie. Wanneer zijn moeder hem op haar sterfbed belooft dat hij bestemd is voor grootsheid, besluit Becket om maar eens zijn erfenis op te eisen. Het probleem? Er staan zeven rijke familieleden tussen hem en de 28 miljard dollar. De oplossing? Die zeven familieleden netjes uit de weg ruimen, op steeds creatiever wordende manieren. Becket neemt de zaak in eigen handen met een moorddadige systematiek die doet denken aan de donkere humor van American Psycho, maar dan met een klassenstrijd als motor.

Ford, die in 2022 furore maakte met zijn debuutfilm Emily the Criminal (2022) waarin Aubrey Plaza schitterde als fraudeur, lijkt hier dezelfde economische woede te kanaliseren. Bij Emily ging het om studieschulden en een vastgelopen arbeidsmarkt, bij Becket draait alles om een klassensysteem dat hem systematisch uitgesloten heeft. Het scenario, dat oorspronkelijk in 2014 op de Black List stond onder de titel Rothchild, werd destijds zelfs gelinkt aan Shia LaBeouf en Mel Gibson. Dat het uiteindelijk twaalf jaar later gefilmd wordt met een volledig nieuwe cast en onder Fords eigen regie, zegt iets over de hardnekkigheid van dit verhaal.

De film put inspiratie uit Robert Hamer’s Britse klassieker Kind Hearts and Coronets (1949), waarin Alec Guinness acht familieleden speelde die allemaal moesten sneuvelen voor de erfenis. Waar die film een elegante satire was op de Britse aristocratie, lijkt How to Make a Killing zich te richten op het Amerikaanse kapitalisme en de mythe van sociale mobiliteit. De trailer laat een mix zien van fysiek geweld, strategische moorden en een grimmige vastberadenheid die doet denken aan Patrick Bateman in American Psycho (2000). Powell heeft al bewezen dat hij dit soort duistere charme kan brengen in Hit Man (2023), waar hij een nepkiller speelde voor Netflix.

De cast rondom Powell is indrukwekkend. Margaret Qualley, vers van haar fenomenale rol in The Substance (2024), speelt Julia, een jeugdvriendin die Becket op het idee brengt om zijn familie uit te roeien met de cryptische opmerking: “Bel me maar als je ze allemaal vermoord hebt.” Ed Harris, Jessica Henwick, Zach Woods, Topher Grace en Bill Camp vullen de rangen aan, wat suggereert dat Ford zijn acteurs weet te strikken ondanks het lange traject dat dit project heeft afgelegd.

Wat opvalt aan de trailer is de visuele flair waarmee de moorden worden geënsceneerd. Iemand wordt van een jacht getrokken, er wordt geschoten, handboeien worden gebruikt, en Becket richt zelfs een pijl-en-boog op een van zijn doelwitten. De film lijkt niet te schromen om geweld te gebruiken als komisch effect, een balans die moeilijk te vinden is. Ford bewees met Emily the Criminal dat hij spanning en urgentie kan creëren met een minimaal budget en een korte draaitijd van twintig dagen. Voor How to Make a Killing, dat in Kaapstad werd opgenomen, had hij meer middelen tot zijn beschikking, wat zou moeten resulteren in een gepolijst eindproduct. Toch zijn er signalen dat A24 niet helemaal overtuigd is van deze film. De trailer werd zonder aankondiging in bioscopen vertoond tijdens voorstellingen van The Running Man, en de releasedatum van 20 februari 2026 voelt aan als een periode waarin studio’s films dumpen waar ze weinig vertrouwen in hebben. Bovendien wordt gefluisterd dat de testvertoningen niet best waren. De titelwijziging van Huntington naar How to Make a Killing kwam ook vrij laat, wat nooit een goed teken is. Voor Powell is dit mogelijk zijn tweede tegenvaller op rij, na het lauwe onthaal van The Running Man dat slechts zestien miljoen dollar opbracht in het openingsweekend.

Wat How to Make a Killing wel heeft, is een scherp scenario dat al twaalf jaar geleden als veelbelovend werd beschouwd. Fords talent om personages te creëren die het systeem bevechten, blijkt uit zijn eerdere werk. Bij Emily the Criminal sprak hij openlijk over zijn eigen studieschulden van 93.000 dollar en hoe die zijn leven bepaalden. Die woede en frustratie over economische ongelijkheid doordesemt zijn werk, en dat geeft zijn films een authenticiteit die vaak ontbreekt in Hollywoodproducties. De vraag is of het publiek klaar is voor een protagonist die zijn familie letterlijk uitmoord voor geld, of dat dit te cynisch is voor de huidige tijdgeest.

De vergelijking met Kind Hearts and Coronets is tegelijk een zegen en een vloek. Die film wordt beschouwd als een van de beste Britse komedies ooit gemaakt, met een subtiele toon van satire en een script dat elke regel weegt. How to Make a Killing moet niet alleen die erfenis waarmaken, maar ook vertalen naar de Amerikaanse context van 2026, waar de kloof tussen arm en rijk groter is dan ooit. Als Ford erin slaagt om die woede en die honger naar sociale mobiliteit om te zetten in een scherpe, donkere komedie, dan kan dit een verrassing worden. Maar als de film struikelt over zijn eigen ambitie, dan wordt het een gemiste kans. Tot die tijd blijft het gissen of A24 een verborgen parel heeft, of gewoon een film die ze liever snel vergeten.