Nog meer zombies met This Is Not a Test

Stel je voor: The Breakfast Club, maar dan met zombies. Klinkt als een lucratief recept voor een horrorfilm, niet? Nu, Adam MacDonald dacht er ook zo over, en het resultaat is This Is Not a Test (2025), een adaptatie van de gelijknamige young adult-roman uit 2012 van Courtney Summers. De trailer werd gedropt op 14 januari ook al zijn er al wat screenings geweest in 2025, en Shudder en Independent Film Company zetten de film vanaf 20 februari in een aantal bioscopen – nog afwachten of de film tot bij ons komt. Na een wereldpremière op het Brooklyn Horror Film Festival in oktober 2025, gevolgd door Toronto After Dark, kunnen we vaststellen dat dit zombieverhaal minstens één ding wil zijn: anders dan de rest – maar zelfs dat is niet meer uniek (cf. We Bury the Dead).

© Anova Pictures

Korte inhoud: De film volgt Sloane, gespeeld door Olivia Holt, een suïcidale tiener die samen met vier klasgenoten schuilt in hun middelbare school tijdens een zombieapocalyps. Terwijl het gevaar aan de deuren bonkt, begint Sloane de wereld te zien door de ogen van mensen die eigenlijk wíllen leven. Het is een coming-of-age verhaal vermomd als survival horror, waarbij de echte monsters misschien niet eens buiten de deur staan.

MacDonald, die eerder Backcountry (2014) en Pyewacket (2017) regisseerde, lijkt hier zijn tanden te zetten in psychologische horror met een zombiesausje. De man heeft duidelijk een voorliefde voor verhalen waarin vrouwen extreme omstandigheden moeten overleven, en dat terugkerende thema krijgt hier een nieuwe dimensie. Want laten we eerlijk zijn: als je van kinds af aan in een giftig gezin leeft, is een zombieapocalyps misschien gewoon een andere vorm van overleven. Sloane’s interne strijd – jarenlang mishandeld door haar vader, verlaten door haar zus – wordt gespiegeld in het externe chaos. Het is bijna ironisch: de wereld vergaat eindelijk, en dat is precies wat ze wilde. Of toch niet?

De cast rondom Holt bestaat uit Froy Gutierrez, die we kennen van Teen Wolf en The Strangers: Chapter 1, Luke MacFarlane van Bros (2022), Corteon Moore uit de tv-serie From, Carson MacCormac van Shazam! (2019), en Chloe Avakian. Het is een ensemble dat authentiek adolescent aanvoelt, al moet je je afvragen of dat genoeg is om dit verhaal van de grond te krijgen. Want hier zit meteen de crux: de film speelt zich af in 1998, een tijd waarin mobiele telefoons nog baksteen-formaat hadden en het internet piepte als het inlogde. Een bewuste keuze van MacDonald om nostalgie en tijdloosheid te combineren, maar ook een die de film meteen in een bepaalde esthetische hoek duwt.

Wat opvalt in de trailer, en wat critici ook al hebben aangekaart, is de dialoog. “We have to do things we don’t want to do if we’re going to make it,” zegt een van de personages, en ja, dat is nogal een understatement voor een zombiefilm. De vraag is of MacDonald erin slaagt om voorbij die clichés te kijken en echt iets nieuws te brengen. De vergelijking met The Faculty en The Mist is niet vergezocht; de film heeft duidelijk de ambitie om een claustrofobisch survival-verhaal te vertellen waarin de menselijke psyche net zo gevaarlijk is als de ondoden daarbuiten. Maar de trailer doet weinig om te overtuigen dat de film daar ook in slaagt. Het voelt alsof we dit allemaal al eerder hebben gezien, alleen dan met een flinke dosis young adult melodrama.

Dat gezegd hebbende, er zit potentie in het concept. Courtney Summers’ originele roman uit 2012 was geen standaard zombieverhaal, maar een diepgaande verkenning van trauma, overleven en de vraag of leven überhaupt de moeite waard is wanneer je wereld al lang voor de apocalyps instortte. Het boek werd geprezen om zijn onverbiddelijke toon en de manier waarop het zombies gebruikte als metafoor voor de onvermijdelijke vernietiging die trauma met zich meebrengt. Als MacDonald dat weet over te brengen naar het scherm, kan This Is Not a Test meer zijn dan zomaar een B-film. Het zou een emotioneel rauw portret kunnen worden van een generatie die opgroeit met constante dreiging – of die nu van buitenaf komt of van binnenuit.

Olivia Holt is hier de sleutelfiguur. Na haar rol in de Valentine’s Day-slasher Heart Eyes (2024), lijkt ze een goede keuze voor een hoofdrol die zowel kwetsbaarheid als veerkracht moet uitstralen. Of ze daadwerkelijk het gewicht van Sloane’s complexe karakter kan dragen, zal blijken in februari. De trailer laat haar niet echt uitblinken, maar dat zegt misschien meer over de trailer zelf dan over haar prestatie. Het ensemble daarentegen voelt aan als een gemengde zak: MacFarlane brengt ervaring mee, maar of hij past in een film die zich afspeelt in de jaren negentig met tieners als hoofdpersonages, is nog maar de vraag. Gutierrez en Moore hebben bewezen dat ze goed zijn in genre-werk, maar ook zij zullen moeten opboksen tegen een script dat – als we de trailer mogen geloven – niet altijd de scherpste dialogen levert.

De film is geproduceerd door Cybill Lui onder haar Anova Pictures-banner, en MacDonald zelf zit ook als producer aan boord. Het is duidelijk een passieproject voor de filmmaker, die al jaren geleden contact zocht met Courtney Summers nadat hij haar boek had gelezen. In interviews vertelde Summers dat ze MacDonald groen licht gaf omdat ze fan was van Pyewacket, en dat vertrouwen lijkt wederzijds te zijn. Er is ook nog de kwestie van de rating: This Is Not a Test krijgt een R-rating voor “strong bloody violence, gore, suicide, language, some sexuality, and brief teen drinking.” Dat is een flinke lijst, en het suggereert dat MacDonald niet van plan is om het publiek te sparen. Maar geweld alleen maakt nog geen goede horrorfilm, en het is precies dat spanningsveld – tussen gewelddadigheid en emotionele diepgang – waar de film zich zal moeten bewijzen. Want uiteindelijk draait dit verhaal niet om de zombies. Het draait om wat er gebeurt wanneer je al het gevoel hebt dat je dood bent, en dan ineens moet vechten om te overleven. Dat is een idee met enorm veel potentie, maar ook met het risico om pretentieus of juist te oppervlakkig over te komen.

De vergelijking met 28 Days Later en The Walking Dead is onvermijdelijk, maar This Is Not a Test wil duidelijk zijn eigen pad bewandelen. Het is geen film over het herbouwen van de samenleving of het vinden van een veilige haven. Het is een film over zes tieners die vastzitten in een school, omringd door de doden, en proberen uit te vogelen waarom ze überhaupt zouden willen blijven leven. Dat is een veeleisende vraag voor een horrorfilm, en het zal interessant zijn om te zien of MacDonald het antwoord weet te vinden.