Na veertien jaar aan het roer van Lucasfilm stapt Kathleen Kennedy eindelijk opzij. En laat me meteen duidelijk zijn: het werd verdomme tijd. Versta met niet verkeerd; ik denk dat Kennedy één van de beste producentes is uit de filmgeschiedenis, maar als een studio baas heeft ze toch heel wat dwaze beslissingen genomen. De producente die ooit gouden handen had met films als E.T. the Extra-Terrestrial (1982) en Jurassic Park (1993), heeft Star Wars de voorbije jaren in een stevige identiteitscrisis geduwd. Haar opvolgers? Dave Filoni en Lynwen Brennan. Twee mensen die weliswaar sympathiek overkomen, maar waar ik … eerlijk gezegd … niet wakker van lig.
Filoni is de man achter animatieseries als Star Wars: The Clone Wars (2008) en Star Wars Rebels (2014), en ja, die zijn goed. Maar een animatieserie maken is iets totaal anders dan een grootse, cinematische Star Wars-film op poten zetten. Brennan dan weer komt uit de zakenhoek van ILM en heeft geen enkele creatieve track record die me doet denken: “Ah, eindelijk!” Disney lijkt te denken dat een dubbel-kopstuk de oplossing is, maar ik vrees dat we gewoon meer van hetzelfde krijgen: veilige keuzes, nostalgietrips, en projecten die worden aangekondigd om vervolgens stil te vallen.
artwork Davian
Want laten we eerlijk zijn: onder Kennedy’s bewind was Lucasfilm een draaideur van aankondigingen. Rian Johnson zou terugkomen na Star Wars: Episode VIII – The Last Jedi (2017)? Niet gebeurd. James Mangold werkte aan een Jedi-origins film? Op pauze. Taika Waititi, Donald Glover, Steven Soderbergh… allemaal drukke bijen die scripts schreven die ergens in een la liggen te verstoffen. Kennedy’s grootste talent lijkt niet het maken van films, maar het genereren van persmeldingen.
Het enige wat echt overeind bleef? The Mandalorian (2019) en Andor (2022). Twee series die goed zijn. Maar series zijn geen films. En Star Wars is in de kern altijd een bioscoopervaring geweest, een evenement waar je met je met vrienden naartoe ging en daarna wekenlang over kon napraten en quoten. Die magie is ondertussen verdwenen. Wat krijgen we nu? The Mandalorian & Grogu (2026), een film die eruitziet als drie extra afleveringen van de serie, en Star Wars: Starfighter (2027) met Ryan Gosling, waarvan nog niemand weet wat het precies moet voorstellen.
Dus wat heeft Star Wars nu nodig? Een complete reset. Geen halve maatregelen, geen trilogieën die nergens naartoe leiden, geen projecten die “misschien ooit” gemaakt worden. Nee, een volledige, gedurfde reboot van de originele trilogie. En ik heb al een dreamcast klaar die zou kunnen werken: Timothée Chalamet als Luke Skywalker, Cailee Spaeny als Princess Leia, Glen Powell als Han Solo, en Hugh Jackman als Obi-Wan Kenobi. Voor de puristen die nu al beginnen te hyperventileren: ja, ik weet dat dit heiligschennis lijkt. Maar bedenk eens, waar we nu naar toe gaan werkt niet meer. Het is een huis op losse schroeven. Natuurlijk zouden de verhalen anders moeten zijn. Geen shot-for-shot remake, maar een hervertelling die de essentie van het origineel behoudt terwijl het verfrissend en relevant aanvoelt voor een nieuwe generatie. Denk aan de toon van Dune: Part Two (2024); episch, visueel verbluffend, maar ook emotioneel en complex. Of de energie van The Batman (2022), waar een oude mythe een donkere, moderne draai kreeg.
Maar gebeurt dit? Waarschijnlijk niet. Disney is te bang om risico’s te nemen, te gehecht aan de oude garde, te afhankelijk van nostalgiemarketing. In plaats daarvan krijgen we wellicht weer een reeks “misschien wel, misschien niet” projecten, meer streaming-content die best oké is, en Daisy Ridley die nog maar eens gevraagd wordt om Rey te spelen. En ondertussen fans die gefrustreerd hun hoofd schudden. De waarheid is: Star Wars verdient beter dan de aarzelende, risicomijdende koers die Kennedy heeft ingezet. Filoni en Brennan kunnen het proberen, maar zonder een radicale visie blijft het dezelfde soep in een ander zakje. De Force is misschien sterk, maar de wil om echt iets gedurfd te doen bij Lucasfilm? Die lijkt zwakker dan ooit, zeker onder de nieuwe leiding. Maar wie weet, gaan ze mij verrassen.
Star Trek is ook min-of-meer succesvol gereboot, waarom Star Wars niet?
Star Wars heeft iemand nodig als Feige (in zijn beginperiode) die een langetermijnvisie kan uitstippelen. Maar dan moet je eigenlijk wel beginnen bij de prequels als je chronologisch wil zijn.
Karakters als Jar Jar hebben geen toegevoegde waarde dus als ze het herwerken zou ik echt schrappen wat onnozel is
Eigenlijk moeten ze rebooten vanaf de prequels want de Anakin and Kenobi verhaallijn is eigenlijk wel sterk. Ze kunnen in wezen de 3 films in 2 films samenvatten en de overbodige zaken eruit laten, maar er zal heel wat herschreven moeten worden. De romance tussen Anakin en Padme ook minder zeemzoet maken is al een werkpunt.
Batman krijgt om de haverklap een reboot, dus ja …
Nee, het maakt me niet uit als ze Star Wars opnieuw uitbrengen. Hoewel ik toegeef dat ik niet de grootste Star Wars-fan ter wereld ben.
Als Batman, Spider-Man en James Bond steeds opnieuw worden uitgevonden en opnieuw worden uitgebracht, zie ik niet in waarom Luke Skywalker heilig zou moeten zijn.
Maar er moet wel een doel achter zitten dat verder gaat dan alleen maar een nieuwe acteur de naam ‘Luke’ geven en hopen dat de naam Skywalker het publiek massaal naar de bioscoop lokt. Een visie voor de reboot die verder gaat dan alleen maar een nieuwere, mooiere versie van een oud verhaal.
Ben het er niet mee eens dat ze moeten beginnen bij de prequels, voor mij zijn dat ‘flashbacks’, begin bij de core, het verhaal van Luke Skywalker.
Dit zal niet gebeuren onder Dave Filoni, dus het zal nog een lange tijd zijn alvorens ze tot deze conclusie komen. Ik vraag me zelfs af of de factor Disney geen groter probleem was dan de factor Kathleen Kennedy.