Eerste teaser trailer van Lee Cronin’s The Mummy

Wat krijgen we nu? Lee Cronin, de Ierse regisseur die ons vorig jaar nog lekker deed kotsen met Evil Dead Rise (2023), keert terug met Lee Cronin’s The Mummy (2026). En nee, dit is geen remake van die stoffige Brendan Fraser-avonturenfilms, noch van die Tom Cruise-ramp waar niemand nog aan wil denken. Dit is iets heel anders. Iets donkerders. Iets dat je misschien beter niet wakker had kunnen maken.

© Warner Bros.

Korte inhoud: Een journaliste verliest haar jonge dochter spoorloos in de woestijn. Acht jaar later keert het meisje plotseling terug; maar er klopt iets helemaal niet. Wat een vreugdevolle hereniging zou moeten zijn, verandert in een levende nachtmerrie wanneer een eeuwenoud kwaad zich nestelt in het gezin. Het is meteen duidelijk dat Cronin hier niet zit te wachten op bandages en sarcofagen, maar eerder op psychologische horror en gezinsdrama.

Cronin zelf omschrijft zijn film als een krankzinnige mashup van Poltergeist (1982) en Se7en (1995). Poltergeist voor de warme gezinsdynamiek en huiselijke sfeer, Se7en voor het duistere, onderzoekende aspect en de begraven geheimen. Het is een combinatie die op papier totaal krankjorum klinkt, maar die perfect past bij Cronins voorkeur voor horror die zich afspeelt binnen de vier muren van het huis. De film zal een mysterie worden, een puzzeldoos. Het gaat over mensen die samengebracht en uiteengereten worden door iets verschrikkelijks dat hun wereld binnenkomt. Cronin’s films gaan over familie. Er zit iets fundamenteel angstaanjagends in het huiselijke, in de vertrouwde omgeving die plots verandert in een nachtmerrie.

De cast is opvallend internationaal. Jack Reynor, die je kent van Midsommar en Transformers: Age of Extinction, speelt de hoofdrol, vergezeld door de Spaanse actrice Laia Costa en May Calamawy, die geschiedenis schreef als de eerste Egyptische en Arabische superheld in het Marvel Cinematic Universe met haar rol in Moon Knight. En dat laatste is niet onbelangrijk. Cronin benadrukt dat authenticiteit hem enorm na aan het hart ligt. De film heeft een authentieke Egyptische cast en bevat veel Arabische dialogen. Het was voor Cronin een hele uitdaging om te regisseren in een taal die hij niet spreekt, maar het past bij zijn streven om niet zomaar nog een fantasiemonster te maken, maar iets dat geworteld is in echte cultuur en geschiedenis. Want Cronin heeft zijn huiswerk gedaan. Hij dook niet alleen in de filmische geschiedenis van mummies  (van Boris Karloff tot Christopher Lee) maar ook in de werkelijke Egyptische cultuur en mummificatie-processen. Zijn insteek was om “gaten” te vinden in wat we al weten, plekken waar hij zich tussen kon wurmen met een ander verhaal. En hij vond er één: wat als deze mummie geen farao of koning was? Wat als het een gewoon persoon was? En wat als die persoon voor iets heel anders nodig was? Het is die vraag die de film lijkt te dragen, een mysterie dat langzaam ontrafeld wordt terwijl de familie probeert te overleven.

De eerste teaser die vorige week vrijkwam, maakt meteen duidelijk dat dit geen actie-avonturenfilm wordt. Geen Indiana Jones-achtige ontdekkingsreizen of stoffige tempelruïnes. Nee, dit is pure horror. De beelden zijn somber, claustrofobisch bijna, met angstaanjagende gezangen, gefragmenteerde beelden en (uiteraard) insecten die kruipen waar insecten absoluut niet zouden moeten kruipen. De sfeer is grimmig, meedogenloos, en bewust ongemakkelijk. Het voelt alsof Cronin hier bewust kiest voor terughoudendheid, voor een slow burn die je meer op het puntje van je stoel zet dan welke CGI-explosie ook. De teaser toont genoeg om ongerust te worden, maar niet genoeg om het mysterie te ontkrachten. En dat is exact wat een goede trailer moet doen. Achter de schermen is het een dream team van horror-producers: James Wan van The Conjuring en Jason Blum van Blumhouse, die ons de afgelopen jaren al hebben voorzien van M3GAN, The Invisible Man en talloze andere horror-hits. Voor het eerst werken New Line Cinema, Atomic Monster en Blumhouse samen aan een monsterfilm, en je voelt dat er ambitie achter zit. Dit is geen cash grab, geen poging om een franchise nieuw leven in te blazen met een likje verf en wat bekende gezichten. Dit voelt aan als een oprechte poging om The Mummy terug te brengen naar waar het thuishoort: in de horror, in de schaduwen, in de angst voor het andere.

Cronin is ook duidelijk over zijn doelstellingen. Hij wil entertainer zijn, films maken voor een breed publiek, met popcorn en frisdrank. Maar authenticiteit is hem niet vreemd. Hij wil dat het klopt, dat het aanvoelt alsof het echt zou kunnen bestaan. Hij noemt David Fincher’s Se7en als voorbeeld van een film die niet alleen een klassieke thriller is, maar die ook de tijd neemt om personages en hun wereld op te bouwen. Die paar scènes van Gwyneth Paltrow en Brad Pitt thuis, het dineetje dat ze houden; dat zijn de momenten die de film verankeren. Het laat zien dat ze proberen vooruit te komen in het leven, terwijl de trein ratelend voorbij hun raam raast. Het zijn die kleine, menselijke momenten die een film groter maken dan de som van z’n griezelscènes. En precies dát lijkt Cronins kracht te zijn. Hij begrijpt dat horror het meest effectief is wanneer je om de personages geeft. Wanneer je ze kent, wanneer je begrijpt wat ze te verliezen hebben. The Mummy draait om een kapot gezin dat probeert te healen, om mensen die vechten tegen iets dat ze niet begrijpen. En juist die emotionele kern, die mix van mysterie en horror met een familie waar je van houdt, maakt het verschil tussen een film die je vergeet zodra de aftiteling rolt en een film die je ’s nachts wakker houdt.

De vraag blijft natuurlijk: kan The Mummy zich staande houden tussen alle andere horror-remakes en reboots die de afgelopen jaren zijn verschenen? Kan het ontsnappen aan de schaduw van Tom Cruise’s mislukte poging, of de nostalgische gloed van Brendan Fraser’s trilogie? Het antwoord ligt waarschijnlijk in hoe ver Cronin durft te gaan. Evil Dead Rise bewees dat hij niet bang is om extreem te zijn, om grenzen te verleggen, om het publiek écht ongemakkelijk te maken. Als hij diezelfde brutaliteit en creativiteit naar The Mummy brengt, maar dan met een volwassener, duisterder verhaal, dan hebben we misschien wel een nieuwe horror-klassieker in de maak. De release is gepland voor 17 april 2026, net op tijd voor het lenteseizoen waarin horrorfilms traditioneel minder goed presteren. Maar met de steun van Warner Bros., New Line Cinema, en de gecombineerde kracht van Wan en Blum, lijkt het erop dat ze vertrouwen hebben in dit project. En terecht, zou je zeggen. De combinatie van een getalenteerde regisseur met een bewezen track record, een authentieke cast, een mysterieus verhaal dat zich afspeelt tussen Egyptische mythologie en huiselijke horror, en producers die weten hoe je een horrorfilm verkoopt – het zijn alle ingrediënten voor iets speciaals.