Schrikwekkende A24 trailer van undertone van Ian Tuason

Je weet dat het menens wordt in een horrorfilm wanneer de titel in kleine letters staat. Geen dramatische hoofdletters, geen uitroeptekens, gewoon: undertone (2025). Het debuut van regisseur Ian Tuason behoort tot een nieuw subgenre dat de festivalcircuits overstroomt: de podcaster horror. Want laten we eerlijk zijn, zelf naar griezelig geluid luisteren is niet genoeg meer. Je moet het ook nog eens filmen terwijl je erdoor bestoken wordt, anders gelooft niemand dat je echt schrik hebt gehad.

© A24

Korte inhoud: Evy (Nina Kiri) is de host van de paranormale podcast ‘The Undertone’, die terugkeert naar het huis van haar stervende moeder om voor haar te zorgen. Wanneer zij en haar co-host (Adam DiMarco) tien mysterieuze audio-opnames ontvangen van een jong zwanger koppel dat bovennatuurlijke geluiden in hun huis ervaart, begint Evy parallellen te zien met haar eigen situatie. Elke nieuwe opname krabt aan haar verstand, en sleurt haar mee in een lot waaraan ze niet kan ontsnappen.

Wat undertone zo effectief maakt, is precies wat het zou moeten zijn: een auditieve nachtmerrie. Tuason, die eerder bekend werd door zijn live-action virtual reality horrorshorts op YouTube met miljoenen views, begrijpt dat stilte net zo beangstigend kan zijn als het onbekende. Het is een film die je bij voorkeur laat in de avond bekijkt, lichten uit, volume op. De sound design is verbluffend goed, waardoor elke ringtone van een gsm net zo hard kan doen schrikken als welk monster dan ook. Je voelt je veilig in de bioscoop, zeker, maar thuis? Dan kan een schaduw in je ooghoek of een vallende speld je alsnog de stuipen op het lijf jagen. Het concept is even simpel als briljant: Kiri is het enige personage dat je effectief op het scherm ziet. Alle andere acteurs, waaronder Kris Holden-Ried als Justin en Michèle Duquet als de moeder, hoor je enkel via voice-overs. Dit zou een goedkope truc kunnen zijn, maar Tuason maakt er een kracht van. De film leeft en sterft bij hoe geluid en stilte worden ingezet, en het wordt verdraaid goed gedaan.

Het is geen toeval dat A24 undertone oppikte na de première op Fantasia in een biedingsoorlog met zes geïnteresseerde partijen. De distributeur, bekend om hun neus voor eigenzinnige horror, betaalde een bedrag in de middelhoge zevencijfers. En terecht. Dit is horror die terugkeert naar de basis: geen CGI-monsters, geen jump scares om de haverklap, gewoon een donker huis, knipperende lichten en die vervloekte audio-opnames. Old school technieken, blijkt maar weer, werken nog steeds. Tuason bewijst dat je geen gigantisch budget nodig hebt om mensen de rillingen te bezorgen. Je hebt enkel een sterk verhaal, een knappe hoofdrolspeelster die 85 minuten lang in haar eentje het scherm moet vullen, en een sound designer die begrijpt dat wat je niet hoort net zo belangrijk is als wat je wel hoort. De marketingcampagne van undertone speelt daar handig op in. Een teaser met de titel “It Wants to Be Heard” bevatte achterwaarts afgespeelde muziek. Natuurlijk werden horrorfans meteen nieuwsgierig en draaide iedereen het geluid om. Vooruit afgespeeld blijkt het misschien nog griezeliger. Dit soort viraal potentieel deed A24 al eerder, en undertone lijkt dezelfde weg op te gaan. Tuason heeft aangegeven dat The Exorcist (1973), The Blair Witch Project (1999) en Paranormal Activity (2007) zijn drie favoriete horrorfilms zijn. Je merkt het in elke scène: de found footage-esthetics van Blair Witch, de geluidsopnames van een koppel in bed à la Paranormal Activity, en de demonische bezetting uit The Exorcist. Hij combineert die elementen tot iets nieuws, al is “found audio” misschien een betere term dan “found footage.”

Er zijn natuurlijk kanttekeningen gemaakt door een select aanta journalisten die de film al hebben gezien. Het script, ook van Tuason zelf, zou soms lijden onder het feit dat de film oorspronkelijk als narrative podcast was bedoeld. Lange stukken waarin Evy gewoon naar een audiofile zit te luisteren terwijl er niets gebeurt, kunnen slepen. En zoals één criticus terecht opmerkte: Tuason begrijpt podcasting niet helemaal. De hele film hangt af van een podcast die op afstand wordt opgenomen met een mannelijke co-host, maar de dynamiek klopt niet altijd. Soms lijkt het alsof Evy en Justin rollen spelen voor de podcast – zij de scepticus, hij de gelovige – maar andere keren weerspiegelen ze echt hun eigen overtuigingen. Die inconsistentie is storend voor wie weet hoe podcastproductie werkt. Toch overstijgt undertone deze zwakheden door pure kracht van zijn technische uitvoering en atmosfeer.

Kiri, bekend van haar rol als Alma in “The Handmaid’s Tale”, draagt de hele film op haar schouders. Het is geen gemakkelijke opdracht om 85 minuten lang alleen op het scherm te staan, reageren op stemmen die je niet ziet en geluiden die er misschien wel of niet zijn. Maar ze doet het overtuigend. Je voelt haar toenemende paranoia, de manier waarop de grenzen tussen de audio-opnames en haar eigen realiteit vervagen. De film draait ook rond de demonische figuur Abyzou, een vrouwelijk monster uit het Boek van Salomo dat zwangere vrouwen bedreigt. Tuason deed zijn huiswerk: hij wilde hetzelfde doen als The Exorcist met zijn oude entiteit, en Abyzou bleek de perfecte keuze. “Toen ik het verhaal schreef en een vrouwelijke demon nodig had die zwangere vrouwen bedreigt, vond ik die,” legde hij uit. “Ik gebruikte haar, en toen begonnen er rare dingen te gebeuren in mijn huis. Maar ik heb gesaged en nu is alles weer oké.” Die anekdote vat de spirit van de film mooi samen: een mix van oprechte griezeligheid en een knipoog naar het publiek.

undertone kreeg zijn wereldpremière op het Fantasia International Film Festival op 27 juli 2025, waar het de gouden publieksprijs won voor Canadese films. Daarna draaide het op Sundance, en op 13 maart 2026, vrijdag de dertiende, natuurlijk, komt het in de bioscopen. Intussen is Tuason al doorgestoomd naar zijn volgende project: een nieuwe Paranormal Activity-film voor Blumhouse-Atomic Monster en Paramount. Gezien zijn succes met undertone is dat geen verrassing. Hij begrijpt hoe je spanning opbouwt met minimale middelen, hoe je geluid wapent tegen het publiek, en hoe je atmosfeer creëert die je dagen later nog achtervolgt. Dat is precies wat de Paranormal Activity-franchise nodig heeft na de mislukte poging tot revival in 2021 met Next of Kin. undertone is misschien niet perfect, maar het is wel een frisse wind in een genre dat te vaak vervalt in voorspelbare trucjes. Het is horror die durft te vertragen, die vertrouwt op wat je niet ziet en vooral niet hoort, en die beseft dat de beste griezelfilms je fantasie laten werken. Zet die koptelefoon op, draai het volume omhoog, en laat je meeslepen. Want als deze film iets duidelijk maakt, is het wel: het wil gehoord worden. En dat zou je maar beter doen.