Matt Damon en Ben Affleck opnieuw samen in thriller The Rip

Twintig miljoen dollar cash in een krot van een drugshouse, en plots zijn er enkel nog slechte opties. Dat is het uitgangspunt van The Rip (2026), de nieuwste samenwerking tussen Matt Damon en Ben Affleck, die op 16 januari bij Netflix verschijnt. Regisseur Joe Carnahan heeft duidelijk zijn huiswerk gemaakt: de trailer ademt de duistere sfeer van seventies cop thrillers zoals Serpico en Prince of the City, maar dan met een eigentijdse, paranoïde twist die doet denken aan Training Day. En laat ons eerlijk zijn: het is toch vreemd dat deze twee mannen, die in 1997 samen een Oscar wonnen voor Good Will Hunting, pas nu, bijna dertig jaar later, voor het eerst echt samen in een crime thriller staan. Beter laat dan nooit, neem ik aan.

© Netflix

Korte inhoud: De Miami-Dade Tactical Narcotics Team stuit op een gigantische berg drugsgeld tijdens een routineoperatie. Lieutenant Dane Dumars (Damon), en Detective Sergeant J.D. Byrne (Affleck), krijgen de opdracht om het geld ter plekke te tellen voordat ze het inleveren. Klinkt simpel, toch? Maar in Miami moet je het geld blijkbaar on-site tellen, zodat iedereen weet hoeveel er is. En dat betekent dat je gevangen zit in een vervallen huis met miljoenen aan cartelgeld, terwijl de slechteriken buiten ongetwijfeld al een plan aan het smeden zijn om het terug te pakken. De titel verwijst naar het Miami-politiejargon voor het in beslag nemen van de spullen van de bad guys, wat eigenlijk best ironisch is als je bedenkt dat het in deze film draait om de vraag wie nu eigenlijk de bad guys zijn.

De trailer laat meteen zien dat dit geen gewone buddy cop film wordt. Damon en Affleck hebben hier allebei een totaal andere energie dan in hun eerdere samenwerkingen zoals Good Will Hunting (1997) of Dogma (1999). Waar Affleck normaal de meer flamboyante, extraverte rol zou nemen, zien we hem hier als een geagiteerde, onvoorspelbare detective die op een gegeven moment letterlijk tegen Damon begint te schreeuwen: “Je wil deze rip stelen, zeg het gewoon hardop!” Het is een fascinerende rolwisseling die al sinds hun hereniging in The Last Duel (2021) lijkt te ontstaan. Damon zelf heeft in een interview gegrapt dat iemand de film toch op zijn schouders moet dragen, terwijl Affleck op zijn beurt Damons understated speelstijl prijst als het tegenovergestelde van een showstuk. Het is precies die chemie tussen understatement en uitbundigheid die de spanning in de trailer zo geloofwaardig maakt. Je ziet hoe twee jarenlange partners, die elkaar blind zouden moeten vertrouwen, plots niet meer weten waar ze aan toe zijn. “Ik vertrouw je op dit moment niet, en dat is een probleem,” briest Byrne op een gegeven moment. Als het vertrouwen tussen oude makkers sneuvelt, weet je dat de zaken echt uit de hand lopen.

Carnahan heeft voor deze film zijn inspiratie gehaald uit een persoonlijke ervaring van een goede vriend, die zelf hoofd was van de tactische narcoticabrigade in Miami-Dade. Het verhaal is dus gebaseerd op waargebeurde feiten, wat de morele vraagstukken des te pregnanter maakt. Twintig miljoen dollar cash, niemand die het ziet, en je weet dat het toch cartelgeld is dat waarschijnlijk alleen maar ellende heeft gebracht. Wat doe je dan? Het doet denken aan de Sam Raimi film, A Simple Plan (1998). Het is de eeuwige dilemma tussen rechtvaardigheid en eigenbelang, tussen idealisme en pragmatisme. En in een tijd waarin veel mensen sowieso al het vertrouwen in instituties hebben verloren, is het misschien wel een confronterend thema om een film te maken over politiemensen die zelf beginnen te twijfelen of ze wel de goeden zijn. Maar Carnahan is optimistisch, hij hoopt dat The Rip ook een herinnering kan zijn dat er nog altijd goede mensen bestaan die het juiste willen doen, die willen helpen, die empathisch en vriendelijk zijn. Een nobel sentiment, maar je vraagt je wel af of dat sentiment overeind blijft als de kogels beginnen te vliegen en de portieklichten in de buurt in morsecode beginnen te flitsen om te waarschuwen dat de vijand nadert.

Visueel ziet de trailer er strak uit. Carnahan heeft altijd al een neus gehad voor die grimmige, grauwgele esthetiek van de crime thriller, die je terugziet in films zoals Narc (2002) en Copshop (2021). In The Rip krijg je die korrelige, bijna documentaire-achtige beelden van Miami’s donkere underbelly, met achtervolgende auto’s, dakgevechten en natuurlijk het obligate, klamme interieur van dat vervallen drugshouse waar alles zich afspeelt. Het is claustrofobisch en benauwend, precies zoals het moet zijn. Het feit dat ze het huis niet kunnen verlaten zonder verdacht over te komen, maakt hen letterlijk doelwitten voor iedereen die dat geld wil. Ze zitten in de val, en iedereen buiten wacht tot ze een fout maken. Het is een soort omgekeerde heist-film: in plaats van het geld te stelen, proberen ze het juist niet te stelen. Al lijkt dat laatste steeds moeilijker te worden naarmate de klok tikt en de paranoia toeslaat.

Naast Damon en Affleck staat er trouwens een indrukwekkende cast klaar. Steven Yeun, Teyana Taylor, Sasha Calle, Catalina Sandino Moreno, Scott Adkins, en Kyle Chandler maken allemaal deel uit van deze morele minefield. Het is misschien wel de sterkste cast die Carnahan ooit bij elkaar heeft gekregen. Je vraagt je af hoe die dynamiek zich zal ontwikkelen: hoeveel van die personages overleven het? Wie blijft integer en wie bezwijkt voor de verleiding? De trailer suggereert al dat niet iedereen aan dezelfde kant staat, of überhaupt aan een kant wil staan. The Rip is ook opmerkelijk omdat het de eerste samenwerking is tussen Netflix en Artists Equity, het productiebedrijf dat Affleck en Damon in 2022 hebben opgericht. Hun filosofie is simpel maar effectief: ze maken films die ze zelf graag willen zien, in plaats van te proberen te voorspellen wat het publiek wil. “Een goede film,” zoals Damon het noemt. Dat klinkt misschien naïef, maar het is ook verfrissend in een tijd waarin veel studio’s zich vooral lijken te richten op algoritmes en marketingonderzoek. Carnahan noemt hun aanpak zelfs de voorhoede van iets dat hij essentieel vindt voor het empoweren van artiesten. Of dat nu echt waar is of gewoon PR-praat, dat zullen we zien als de film uitkomt. Maar het is in elk geval duidelijk dat ze hun ding proberen te doen, op hun eigen manier, en dat verdient op zijn minst respect.

Het valt ook op dat The Rip nergens op het grote scherm zal verschijnen. Netflix heeft de rechten gekocht en houdt de film exclusief voor het platform. Dat is misschien jammer voor wie deze film graag in een volle zaal had gezien, want zo’n seventies throwback thriller verdient eigenlijk wel een bioscoopervaring. Maar aan de andere kant: op 16 januari, midden in de winter, is het ook niet slecht om deze paranoïde thriller in je eigen huiskamer te beleven. De film verschijnt trouwens op dezelfde dag als 28 Years Later: The Bone Temple (2026), het zombie-vervolg waar iedereen het al weken over heeft. Dat wordt een pittig duel tussen zombies en corrupt cops.