Hugh Jackman is old man Robin Hood in The Death of Robin Hood

Wel, Hollywood heeft weer een legende opgepikt en is er grondig mee aan het knoeien. Maar vooraleer je met de ogen begint te rollen bij het idee van nóg een Robin Hood film met The Death of Robin Hood (2026), moet je weten dat regisseur Michael Sarnoski hier geen Disney-sprookje van maakt. Dit is Robin Hood zoals we deze nog niet hebben gezien – bloederig, getormenteerd, en met ongeveer evenveel schuldgevoelens als een Belgische politicus na een belastingschandaal.

© A24

Korte inhoud: De film volgt een gehavende Hugh Jackman als Robin Hood, een oude bandiet die worstelt met zijn gewelddadige verleden. Na een slag die hij als zijn laatste beschouwde, belandt hij zwaargewond in de handen van een mysterieuze vrouw, gespeeld door Jodie Comer, die hem een kans op verlossing biedt. Het is geen verhaal over een held die van de rijken steelt en aan de armen geeft – dit is een man die probeert af te rekenen met een leven vol moord en misdaad.

Jackman ziet eruit alsof hij rechtstreeks uit een Scandinavische black metal band is gestapt, compleet met verwilderde baard en een gezicht vol littekens. De vergelijking met Logan (2017) is niet uit de lucht gegrepen – ook daar speelde Jackman een vergrijsde held die worstelt met zijn verleden terwijl hij een jong meisje beschermt. Alleen draagt hij nu geen ademantium klauwen maar een boog, en in plaats van mutanten heeft hij het met belastinginners te doen. Sarnoski heeft verteld dat hij gefascineerd is door de vroegste ballades over Robin Hood, die niet geromantiseerd maar brutaal waren – verhalen waarin Hood geen Disney-prins was maar een moordzuchtige schurk die door het gewone volk toevallig werd verheerlijkt.

De cast is wel indrukwekkend, dat moet gezegd. Naast Jackman en Comer staat er ook Bill Skarsgård op de set, bekend van zijn rollen als Pennywise in It (2017) en de recent verschenen griezelprent Nosferatu (2024). Hij speelt een versie van Little John, maar geen vrolijke reus die bomen omver duwt voor de lol – nee, dit is een voormalig kindersoldaat die door Robin werd geronseld en nu jaren later zijn mentor terugvindt met een compleet andere kijk op hun gedeelde verleden. Ook Murray Bartlett, bekend van zijn Emmy-winnende rol in “The White Lotus”, en Noah Jupe, die al met Sarnoski werkte aan A Quiet Place: Day One (2024), maken deel uit van deze sombere hervertelling. Sarnoski heeft zijn sporen verdiend met Pig (2021), een parel van een film waarin Nicolas Cage niet overdrijft maar juist ongelooflijk ingetogen speelt als truffeljager, en A Quiet Place: Day One, waarbij hij bewees dat hij IP kan hanteren zonder het te verzieken. Zijn visie op Robin Hood draait om de vraag: wat als je als slechterik wordt gezien terwijl iedereen denkt dat je een held bent? En wat doe je met die dissonantie als je er zelf mee geconfronteerd wordt? Het is een thema dat resoneert in een tijd waarin we continu historische figuren aan het herevalueren zijn, waarbij we ons afvragen of hun legenden wel overeenkomen met de werkelijkheid.

Het visuele aspect is even belangrijk. Sarnoski filmde The Death of Robin Hood voor het eerst op 35mm film, wat volgens hem iedereen scherper maakte en een extra dimensie gaf aan de prachtige maar barre bergen van Noord-Ierland waar ze filmden. De beelden die tot nu toe zijn vrijgegeven tonen een film die eruitziet alsof “Game of Thrones” en The Revenant (2015) samen een depressieve midlifecrisis doormaakten. Comer, gekleed in een opvallend blauw kostuum dat contrasteert met de grijze, moddergrijze tonen van de rest, vertegenwoordigt volgens Sarnoski “een andere kant van het leven”; vermoedelijk één waarin niet iedereen constant probeert elkaars schedel in te slaan met een schop.

De film is een passieproject van Sarnoski, die al sinds zijn kindertijd een Robin Hood-fan is. In tegenstelling tot Frankenstein, dat een definitieve brontekst heeft in Mary Shelley’s roman, komt Robin Hood voort uit mythen en folklore; wat Sarnoski ruimte geeft om te spelen met verschillende interpretaties. Hij put uit de vijf vroegste ballades over Robin Hood, die werden opgeschreven uit orale traditie en die nogal huiveringwekkend zijn op de manier waarop oude volksverhalen dat kunnen zijn. Robin wordt erin beschreven als een held van de gewone man, maar de verhalen zijn niettemin wreed en bloederig. A24, het studiootje dat ondertussen een reputatie heeft opgebouwd voor het maken van artistieke, maar toegankelijke films die de traditionele formules aan hun laars lappen, pakte de Amerikaanse distributierechten op tijdens het filmfestival van Cannes in 2024. The Death of Robin Hood past perfect in hun portfolio van films die klassieke verhalen ondersteboven keren – denk aan The Green Knight (2021), een andere middeleeuws getinte trip die David Lowery maakte.

Is het nu echt nodig om nóg een Robin Hood-film te maken? Waarschijnlijk niet. Hebben we er al honderd gezien, van de vrolijke Errol Flynn-versie tot de Kevin Costner-variant waarin hij nauwelijks een Engels accent kan ophouden? Absoluut. Maar als je toch een nieuwe versie moet maken, dan liever één die iets interessants probeert te zeggen over macht, mythevorming en de verhalen die we over onszelf vertellen. Sarnoski lijkt te begrijpen dat de legende van Robin Hood niet over pijlen en bogen gaat, maar over hoe we onze helden creëren – en wat er gebeurt wanneer die helden beseffen dat ze misschien helemaal geen helden zijn. Of zoals Jackman het verwoordt: “Robin Hood is een echte man in ons verhaal. Met alle littekens, de pijn, de spijt, en ja, de liefde.” Of de film daadwerkelijk zo diepgaand is als hij pretendeert te zijn, zullen we pas weten wanneer hij ergens in 2026 uitkomt. Voorlopig ziet het er in elk geval beter uit dan die belachelijke Robin Hood-film met Taron Egerton uit 2018; en dat is al meer dan we konden hopen.