Top 10 slechtste films van 2025

Laat me eerlijk zijn, 2025 was een héél goed filmjaar. De beste films waren echt uitstekend, met regisseurs die risico’s namen en acteurs die alles gaven. Maar voor elk meesterwerk was er ook wel een ramp. Voor elke Weapons die je omverblaast, was er een War of the Worlds die je deed wensen dat je thuis was gebleven. 2025 heeft ons zowel het beste als het slechtste gegeven wat cinema te bieden heeft. En geloof me, sommige van deze films zijn zo slecht dat je je afvraagt wie dit goedgekeurd heeft en waarom niemand halverwege productie riep: “Stop! Dit is waanzin!”

Wat volgt is geen lijst van gewoon slechte films. Nee, dit zijn de échte rampen. Dit is echter geen lijst van B-films die met een kortfilmbudget werden gemaakt of films waarvan niemand heeft van gehoord. Dit zijn films die alle kaarten in handen hadden voor een voortreffelijke film af te leveren en dit om één of andere reden niet deden. De films waar miljoenen dollars in werden gepompt, alleen om iets te produceren dat je beter op Netflix kunt skippen. De films waar grote namen hun reputatie voor op het spel zetten. De films die bewijzen dat zelfs in Hollywood, waar geld als water stroomt, niemand immuun is voor catastrofaal slecht oordeel. Dus zet je schrap, want we duiken in de afgrond. Dit zijn de tien ergste films van 2025.

10. Anemone (2025) Ronan Day-Lewis (Focus Features)
Daniel Day-Lewis komt uit zijn pensioen voor Anemone (2025), de regiedebuut van zijn zoon Ronan Day-Lewis. Het klonk mooi op papier: een intens familiedrama over twee broers die na decennia herenigdzijn, met de Troubles in Noord-Ierland als achtergrond. De realiteit? Een pretentieuze, trage, zelfvoldane tragedie waar zelfs Daniel’s briljante acteerwerk niet doorheen kan breken. Ronan weet prachtig te filmen, ja die kerel kan echt een shot componeren, maar zijn script is zwak, zijn symboliek ligt er veel te dik op (een gigantische gloeiende vis? Serieus?), en de film voelt aan als een eerste draft die niemand durfde te herschrijven omdat papa mee aan tafel zat. Sean Bean doet zijn best, maar kan weinig beginnen met dialogen die klinken alsof ze uit een toneelstuk van de middelbare school komen. De monoloog waarin Daniel’s personage Ray vertelt hoe hij wraak nam op een priester door drie dagen curry te eten is ook zo walgelijk dat je je afvraagt of dit een test was om te zien hoeveel het publiek kan verdragen. Dit was een teleurstellende comeback voor één van de beste acteurs aller tijden. Soms is het beter om met pensioen te blijven, want hiermee heeft hij in ieder geval niet de carrière van zijn zoon een boost gegeven.

9. Jurassic World Rebirth (2025) Gareth Edwards (Universal)
Na het catastrofale Jurassic World Dominion dacht Universal: “Weet je wat we nodig hebben? Een reboot!” En dus kregen we Jurassic World Rebirth (2025), met Scarlett Johansson in de hoofdrol als huurling Zora Bennett, die naar een verboden eiland gaat om DNA te stelen van dinosaurussen voor Big Pharma. Het plot is letterlijk gekopieerd van eerdere films: mensen gaan naar eiland, dinosaurussen eten mensen, chaos volgt. Regisseur Gareth Edwards (Godzilla, The Creator) weet wel hoe je grote monsters moet filmen, maar zijn script van David Koepp (die nota bene het origineel schreef!) is zwak, grappig waar het serieus moet zijn (bv. een hoog beveiligd onderzoekscentrum die compleet implodeert door een Snickers verpakking), en saai waar het spannend moet zijn (zowat alle T-Rex scenes). Jonathan Bailey (Wicked) doet zijn best als paleontoloog Henry Loomis, en Mahershala Ali is charismatisch zoals altijd, maar niemand kan iets doen met personages die zo dun geschreven zijn dat je hoopt dat de T-Rex ze opeet. Het ergste? De film verdiende 869 miljoen dollar wereldwijd, wat bewijst dat je een slechte film kunt maken en toch een fortuin verdienen zolang er maar “Jurassic” op de poster staat. Scarlett is nu officieel de best verdienende actrice ter wereld, maar dat maakt deze film niet beter. Het is gewoon een dure, lawaaiige, zinloze herhaling van wat we al zeven keer eerder hebben gezien.

8. Snow White (2025) Marc Webb (Disney)
Disney’s live-action remakes waren al een gemengde zak, maar Snow White (2025) is misschien wel hun meest onnodige poging tot nu toe. Rachel Zegler speelt het iconische personage, maar het script van Erin Cressida Wilson maakt van haar een MBA-student die het heeft over “gelijkere verdeling van rijkdom” in plaats van gewoon te dromen over ware liefde. De liedjes “I’m Wishing” en “Someday My Prince Will Come” zijn geschrapt (té ouderwets, zeker?) en vervangen door flauwe nummers van Benj Pasek en Justin Paul die klinken alsof ze voor een cruise ship werden geschreven. Gal Gadot doet haar best als boze stiefmoeder, maar haar nummer “All Is Fair” is een slappe imitatie van betere Disney-villain songs. De zeven dwergen? Volledig digitaal, en ze zien eruit als griezelige tuinkabouters. De prins? Die bestaat niet eens meer en is vervangen door een dief genaamd Jonathan (Andrew Burnap), die zo’n charisma heeft als een natte dweil. Regisseur Marc Webb (The Amazing Spider-Man) probeert te moderniseren maar slaagt er alleen in om de magie van het origineel compleet te vernietigen. Dit voelt niet als een eerbetoon aan de klassieker uit 1937, maar als een corporate memo die per ongeluk een film werd.

7. Tron: Ares (2025) Joachim Rønning (Disney)
De originele Tron uit 1982 ging over vrijheid en rebellie tegen autoritaire systemen. Tron: Legacy uit 2010 ging over open-source idealen en waarschuwde tegen één persoon die te veel macht heeft. Tron: Ares (2025) gaat over… het vieren van AI als onze toekomst? Jared Leto speelt Ares, een AI-programma dat bewustzijn ontwikkelt en naar de echte wereld wordt gelaserd, waar hij beseft dat hij een “echt persoon” wil zijn. Het is alsof iemand Pinocchio mixte met The Terminator en vergat waarom een van beide films werkte. Greta Lee speelt Eve Kim, de CEO van ENCOM, die blijft volhouden dat AI “misschien wel welwillend” zal zijn – een boodschap die in 2025, met Elon Musk en Sam Altman die de wereld proberen over te nemen, ronduit misselijkmakend voelt. Evan Peters is Julian Dillinger, de kleinzoon van de slechterik uit het origineel, en hij is zo cartoonachtig evil dat je je afvraagt of iemand hem een snor gaf om te draaien. Regisseur Joachim Rønning (Maleficent: Mistress of Evil) levert prachtige beelden (de neon-aesthetiek is nog steeds cool, en de soundtrack van Nine Inch Nails is geweldig) maar het verhaal is pro-AI propaganda vermomd als entertainment. Dit is een film die je wil laten geloven dat techbedrijven de goede jongens zijn, net op het moment dat ze actief democratie ondermijnen. Walgelijk.

6. The Strangers: Chapter 2 (2025) Renny Harlin (Lionsgate)
Niemand vroeg om een remake van Bryan Bertino’s briljante The Strangers uit 2008. Niemand vroeg om een trilogie. En toch kregen we The Strangers: Chapter 2 (2025), het middelste deel van een al gefilmde drieluik dat bewijst dat sommige ideeën beter niet uitgewerkt kunnen worden. Het kernprobleem? Scenaristen Alan R. Cohen en Alan Freedland denken dat we de motivatie van de masker-dragende moordenaars moeten kennen; exact het tegenovergestelde van wat het origineel zo angstaanjagend maakte. Hun antwoord “omdat je thuis was” was perfect; hier krijgen we een rommelige mix van spookverhalen, urban legends en straight-up diefstal van Halloween 2. Madelaine Petsch speelt Maya, die de eerste film overleefde en nu door het bos wordt achtervolgd door… een gigantische CGI-ever? Ja, want waarom niet! Het is de enige memorabele scène, maar alleen omdat je je afvraagt wat je in godsnaam aan het kijken bent. Regisseur Renny Harlin, ooit verantwoordelijk voor Die Hard 2 en Deep Blue Sea, levert hier werk af dat zo slecht geregisseerd is dat je personages niet van elkaar kunt onderscheiden. Het ergste? Er komt nog een derde deel aan. Beschouw dit als een waarschuwing.

5. Captain America: Brave New World (2025) Julius Onah (Marvel/Disney)
Na het gedenkwaardige Captain America: The Winter Soldier uit 2014 wist Marvel hoe je een politieke thriller maakt binnen het superheldgenre. Captain America: Brave New World (2025) vergeet die les volledig. Anthony Mackie neemt de shield over van Chris Evans, maar het script – geschreven door Malcolm Spellman en Dalan Musson, dezelfde kerels die die verschrikkelijke Falcon and the Winter Soldier Disney+ serie maakten – geeft hem niets om mee te werken. Sam Wilson blijft twijfelen over of hij wel Captain America wil zijn, net zoals hij zes uur lang deed in die serie. Harrison Ford vervangt de overleden William Hurt als Thaddeus “Thunderbolt” Ross, nu president, maar zelfs Indiana Jones kan deze ramp niet redden. De plot is een samenraapsel van losse eindjes uit andere Marvel-projecten: Tim Blake Nelson keert terug als Samuel Sterns uit The Incredible Hulk (2008), Giancarlo Esposito speelt een generieke slechterik, en de actie is zo slap dat je vergeet dat je naar een Marvel-film zit te kijken. Regisseur Julius Onah (Luce) probeert serieus te zijn, maar het script weigert enige echte politieke stelling in te nemen, waardoor alles aanvoelt als een corporate product in plaats van een film. Mackie verdient beter. Wij verdienen beter.

4. Red Sonja (2025) M.J. Bassett (Samuel Goldwyn Films)
Matilda Lutz (Revenge) is perfect gecast als Red Sonja (2025), de iconische krijger uit de Marvel Comics. Het probleem? De film heeft geen budget, geen script, en geen idee wat het wil zijn. Regisseur M.J. Bassett, die geweldige low-budget actiefilms heeft gemaakt, wordt hier compleet lamgelegd door een gebrek aan middelen. Het ziet eruit als een pilot-aflevering van een SyFy-serie uit 2005: platte verlichting, generieke sets, goedkope CGI-monsters die soms overtuigend zijn maar meestal niet. De plot; Sonja wordt ontvoerd en gedwongen om te vechten in gladiatorengevechten, terwijl keizer Robert Sheehan tanks en elektrische wapens heeft gebouwd dankzij een mysterieus boek, is ambitieus maar slecht uitgevoerd. Sheehan, die geweldig kan zijn, lijkt hier totaal verloren, alsof niemand hem vertelde dat hij in een film zat. Wallis Day als badass Annisia is het enige lichtpuntje, maar zelfs zij kan niet redden wat een fundamenteel gebroken productie is. Het ergste? Sonja draagt nog steeds een nutteloze bikini-armor omdat we blijkbaar offers moeten brengen aan de Goden van Nostalgie. Dit had een geweldige reboot kunnen zijn; in plaats daarvan is het mediocre pulp die niemand zal herinneren.

3. Hurry Up Tomorrow (2025) Trey Edward Shults (Lionsgate)
The Weeknd (aka Abel Tesfaye) is een briljante muzikant. Maar een acteur? Absoluut niet. Hurry Up Tomorrow (2025), geregisseerd door Trey Edward Shults (Waves, It Comes at Night), is bedoeld als een theatrale companion piece bij Abel’s gelijknamige album. Wat we krijgen is 105 minuten zelfvoldane, pretentieuze onzin waarin Abel en Jenna Ortega constant huilen en dramatiseren zonder enige echte diepte. Het verhaal is onbegrijpelijk; Abel is een popster die zijn stem verliest voor een concert, Ortega is een mysterieuze vrouw genaamd Anima die een huis in de fik steekt; gaat nergens heen en doet alsof het diepzinnig is. Shults filmt alles met extreme zelfbewuste stijl: stroboscooplampen, kleurenfilters, camera’s die 572 keer rond personages draaien alsof we op een draaimolen zitten. Barry Keoghan speelt Abel’s manager Lee, snuivend cocaïne en hysterisch schreeuwend, terwijl Ortega vooral met wijde en dromerige ogen en later gestoord rondkijkt. Het ergste moment? Een scène waarin Ortega lip-synct naar Weeknd-nummers en danst met enthousiasme dat totaal niet past bij de rest van de film. Dit is het soort ijdele project dat bewijst dat niet elke muziekster een filmster moet zijn. Shults, die echt talent heeft, verdient beter dan dit.

2. The Electric State (2025) Anthony Russo & Joe Russo (Netflix)
De Russo Brothers gaven ons Avengers: Endgame, het op één na best verdienende film aller tijden. Sinds 2019 zijn ze bezig met een missie om verschrikkelijke, peperdure films te maken, en The Electric State (2025) is hun nieuwste ramp. Deze Netflix-productie kostte 320 miljoen dollar (de 13e duurste film ooit gemaakt) en het ziet eruit als een straight-to-video B-film uit de jaren ’90. In een alternatieve 1990s-tijdlijn heeft Walt Disney robots uitgevonden (ja, echt), mensen hebben ze tot slaaf gemaakt, en nu zijn ze in opstand gekomen. Millie Bobby Brown speelt Michelle, die op roadtrip gaat met een illegale robot genaamd Kid Cosmo om haar verloren broertje te vinden. Chris Pratt doet zijn Han Solo-schtick voor de zoveelste keer, compleet met een lachwekkende snor. De robots gespeeld door Woody Harrelson, Jason Alexander, Brian Cox – zien eruit als strandballen op stokjes en zijn zo irritant dat je hoopt dat ze allemaal kapot gaan. Het verhaal is een waterig mengsel van Toy Story, Fury Road, en Terminator zonder de originaliteit van een van die drie. Dit is Netflix op zijn slechtst: geld weggooien aan een project dat niemand wilde en dat niemand zal onthouden. Brown, fantastisch in Stranger Things, verdient zoveel beter dan deze onzin.

1. War of the Worlds (2025) Trey Edward Shults (Amazon Prime Video)
En hier is hij dan: de slechtste film van 2025. War of the Worlds (2025) is een Amazon Prime Original die zo spectaculair slecht is dat het een cult-fenomeen is geworden – de meest hate-watched film van het jaar. Met 1.0 op Letterboxd en 0% op Rotten Tomatoes (ja, nul procent!) is dit een prestatie in incompetentie. Ice Cube speelt Will Radford, een DHS-agent die het hele ding volgt via zijn computerscherm in wat bedoeld is als een “screenlife” thriller à la Searching. Maar waar Searching spannend en emotioneel was, is dit gewoon saai. Ice Cube zit voor een groene screen die zo duidelijk fake is dat je zijn bril kunt zien reflecteren zonder dat de effecten zijn ingevuld. De plot; aliens komen naar aarde om onze data te stelen (ja, onze meest waardevolle resource is blijkbaar data, zegt Amazon, die al je persoonlijke informatie heeft), is zo misselijkmakend corporate dat het voelt als een 91 minuten durende advertentie voor Amazon Prime delivery drones. Er is letterlijk een scène waarin een Amazon-bezorger de dag redt met een drone en iemand iets bestelt op Amazon om de climax te initiëren. De aliens? CGI-rommel die eruitziet alsof het in 2005 is gemaakt. De logica? Afwezig – gebeurtenissen die dagen duren worden behandeld alsof het real-time is. Eva Longoria en Clark Gregg moeten serieuze gesprekken hebben met hun agenten. Dit is geen film, het is een corporate nightmare die laat zien hoe ver Hollywood kan zinken als geld en moraal elkaar kruisen. Vermijd deze ramp kost wat kost.