Top 10 Films van 2025

Wat een jaar. Waar 2024 nog teleurstelde met meer flops dan toppers, was 2025 het jaar waar cinema weer deed wat het moet doen: ons verbazen, choqueren, laten huilen en vooral: ons het gevoel geven dat filmmaken nog altijd een kunstvorm is; van politieke thrillers die je bij de keel grijpen tot aangrijpende drama’s. En ja het was ook het jaar van de horror van body horror die je maag omdraait tot vampierfilms met soul. 2025 bewees dat originele cinema niet dood is, maar springlevend. Regisseurs durfden risico’s te nemen, acteurs gingen tot het uiterste, en wij mochten meegenieten vanuit onze bioscoopstoelen. Hier zijn de tien films die mij dit jaar het meest raakten, verbaasden of gewoon compleet van mijn sokken bliezen.

En laat me duidelijk zijn: dit is geen objectieve lijst. Dit zijn de films die mij persoonlijk raakten, die ik niet uit mijn hoofd krijg, waar ik nog steeds nu en dan over nadenk en die ik zeker nog ga terug bekijken. De films die me herinneren waarom ik zo van cinema hou. De tien die voor mij het verschil maakten tussen een goed en een uitmuntend filmjaar. Ik wens alle lezers trouwens fijne kerstvieringen!

10. Alpha (2025) Julia Ducournau (Neon)
Na haar Palme d’Or-winnaar Titane (2021) waagde Julia Ducournau zich aan iets totaal anders met de Belgisch-Franse Alpha (2025). De film vertelt het verhaal van een 13-jarig meisje dat terugkeert van een feestje met een tatoeage, wat haar moeder – een dokter die dagelijks geconfronteerd wordt met slachtoffers van een mysterieuze, dodelijke ziekte – in paniek doet raken. Die ziekte, waarbij mensen langzaam tot steen verstijven, is een nauwelijks verhulde allegorie voor de AIDS-crisis uit de jaren ’80 en ’90. Het is ambitieus, visueel verbluffend en emotioneel zwaar, maar ook rommelig en soms té veel van het goede. Tahar Rahim, die 20 kilo afviel voor zijn rol als de heroïneverslaafde oom Amin, levert wel één van de meest aangrijpende performances van het jaar. Ducournau verlaat haar comfortzone van extreme body horror voor iets persoonlijkers, maar de overgang voelt niet altijd even soepel. Toch blijft het een film die je niet snel vergeet, al was het maar vanwege die laatste twintig minuten die je volledig knock-out slaan.

9. I Swear (2025) Kirk Jones (StudioCanal)
Kirk Jones (Waking Ned) is terug met zijn eerste film in acht jaar, en wat voor een comeback. I Swear (2025) vertelt het waargebeurde verhaal van John Davidson, een Schotse tiener die in de jaren ’80 het syndroom van Tourette ontwikkelde, in een tijd dat niemand wist wat dat was en iedereen dacht dat hij gewoon gek was. Robert Aramayo (Lord of the Rings: The Rings of Power) levert een revelatie van een performance die zo naturel aanvoelt dat je vergeet dat hij geen Tourette heeft. De film is hilarisch én hartbrekend, vaak binnen dezelfde scène. Jones vermijdt alle sentimentele valkuilen en toont Davidson als een volwaardig mens met dromen, frustraties en verlangens – niet als een inspiratieporno-figuur. Met Peter Mullan, Maxine Peake en Shirley Henderson in steunrollen die je hart uit je lijf rukken. Deze film zal levens veranderen, en ik bedoel dat letterlijk.

8. Together (2025) Michael Shanks (Neon)
Real-life echtpaar Alison Brie en Dave Franco gaan door de hel in Michael Shanks‘ debuutfilm Together (2025), een body horror die draait om co-afhankelijkheid in relaties. Na een mysterieuze ontmoeting in een grot beginnen hun lichamen letterlijk samen te smelten; eerst hun benen, dan… nou ja, het wordt echt té grappig en té grof. Het feit dat Brie en Franco in het echt getrouwd zijn maakt dit alles alleen maar interessanter én praktischer: ze moesten letterlijk samen naar het toilet omdat het prothesenbudget te klein was om de effecten opnieuw aan te brengen. De film is even geniaal als walgelijk, en dat is een compliment. Shanks speelt met het idee van intimiteit versus nabijheid op een manier die zowel hilarisch als angstaanjagend is. En ja, er zit een scène in waarbij… laat maar, ga het gewoon zien. Neon betaalde er 17 miljoen dollar voor na het zien van de Sundance-première. Best spent money ever.

7. One Battle After Another (2025) Paul Thomas Anderson (Warner Bros)
Paul Thomas Anderson en Leonardo DiCaprio eindelijk samen in een film? Het heeft 25 jaar geduurd (DiCaprio zat ooit in de running voor Boogie Nights maar koos voor Titanic), maar met One Battle After Another (2025) was het wachten waard. Deze losjes op Thomas Pynchons Vineland gebaseerde politieke thriller volgt een uitgebrande revolutionair (DiCaprio in stoner-modus) die zijn vermiste dochter moet redden terwijl hij wordt opgejaagd door een lugubere militaire kolonel (Sean Penn in zijn beste rol sinds Dead Man Walking). PTA filmt in VistaVision, creeërt achtervolginscènes die aanvoelen als een achtbaan, en mengt paranoia uit de jaren ’70 met hedendaagse politieke onrust op een manier die tegelijk urgent én tijdloos aanvoelt. Benicio del Toro steelt elke scène waarin hij verschijnt als zen-achtige sensei en people smuggler. En het kostte 175 miljoen dollar, Anderson’s duurste én beste werk tot nu toe.

6. Companion (2025) Drew Hancock (Warner Bros)
Op het eerste gezicht lijkt Companion (2025) een schattig romantisch weekendje weg. Sophie Thatcher speelt Iris, die met haar vriend Josh (Jack Quaid) en zijn vrienden naar een luxe huis gaat. Dan gebeurt er iets… gruwelijks. En dan ontdekken we dat Iris een AI-companion is, een robot ontworpen voor romance, compleet met een app waarmee Josh haar kan controleren. Wat volgt is een dodelijk spel van kat en muis waarbij Thatcher laat zien waarom ze één van de meest opwindende actrices van haar generatie is. Regisseur Drew Hancock maakt van dit alles een scherpe aanklacht tegen misogynie, technologie en toxic masculinity, maar houdt het tegelijkertijd hilarisch vermakelijk. Het is “Black Mirror” meets Ex Machina meets een slasher, en het werkt perfect. Plus: het hele ding is gefilmd in 21 dagen voor 10 miljoen dollar. Quaid speelt hier de creep van het jaar, en dat bedoel ik op de best mogelijke manier.

5. The Mastermind (2025) Kelly Reichardt (Mubi)
Kelly Reichardt maakt een heist movie? Ja, maar zoals je van Reichardt verwacht: minimalistisch, contemplatief en diep ironisch. The Mastermind (2025) volgt J.B. Mooney (Josh O’Connor, briljant), een werkloze timmerman in 1970 Massachusetts die denkt slimmer te zijn dan hij is. Hij steelt vier schilderijen van Arthur Dove uit een lokaal museum. Niet Monet of Picasso, maar Dove, want J.B. is een “echte kunstkenner”. Wat volgt is geen Ocean’s Eleven maar een tragikomische karakterstudie van een man wiens eigenwaarde zijn kunnen ver overstijgt. Reichardt filmt dit alles met haar kenmerkende geduld en droge humor, ondersteund door een swingende jazzscore van Rob Mazurek. O’Connor, die hier alle Elliott Gould-vibes van The Long Goodbye channelt, bewijst waarom hij de meest veelzijdige acteur van zijn generatie is. De Vietnamoorlog dondert op de achtergrond, maar Reichardt laat zien hoe Amerika’s vergeten mannetjes denken dat ze recht hebben op meer – en hoe het universum hen vervolgens de nek omdraait.

4. Hamnet (2025) Chloé Zhao (Focus Features)
Na Nomadland en die Marvel-truc waagt Chloé Zhao zich aan Shakespeare, en het resultaat is fenomenaal. Hamnet (2025), gebaseerd op Maggie O’Farrell’s bestseller, vertelt hoe de dood van Shakespeares 11-jarige zoon Hamnet leidde tot zijn meesterwerk Hamlet. Jessie Buckley speelt Agnes als een wilde, mystieke vrouw van de bossen, en Paul Mescal is William Shakespeare zoals we hem nog nooit zagen: kwetsbaar, radeloos, menselijk. De laatste twintig minuten, waarin Agnes naar de eerste voorstelling van Hamlet kijkt en beseft wat haar man heeft gedaan, zijn van een emotionele kracht die je maandenlang bijblijft. Zhao filmt het Engelse platteland alsof het een sprookjeswereld is, en Łukasz Żal’s cinematografie is zo mooi dat het pijn doet. Buckley is fenomenaal, haar performance zal nog jaren worden besproken en zij zal de Oscar winnen voor Beste Actrice, dat staat nu al vast.

3. It Was Just an Accident (2025) Jafar Panahi (Jafar Panahi Film Productions / Cinéart)
Jafar Panahi won de Palme d’Or in Cannes met een film die hij in het geheim maakte, zonder toestemming van het Iraanse regime. It Was Just an Accident (2025) volgt een groep voormalige politieke gevangenen die denken hun folteraar te hebben herkend. Ze kidnappen hem, stoppen hem in een busje, en beginnen aan een nachtelijke rit door Teheran om andere slachtoffers te verzamelen die kunnen bevestigen dat dit inderdaad “Peg Leg” is. Wat volgt is een zenuwslopende thriller over wraak, vergeving en de morele keuzes die we maken als we oog in oog staan met het kwaad. Panahi, die zelf twee jaar in de gevangenis zat en pas na een hongerstaking werd vrijgelaten, maakt hier zijn meest politieke en directe film. Het is ook zijn beste. De spanning is ondraaglijk, de personages zijn complex en menselijk, en het einde… jezus, dat einde. Toen Panahi de Palme d’Or in ontvangst nam, riep hij alle Iraniërs op om zich te verenigen tegen het regime. Dit is cinema als daad van verzet en gemaakt in de schaduw van de regime. Een must-see.

2. Sinners (2025) Ryan Coogler (Warner Bros)
Ryan Coogler (Black Panther, Creed) maakt een vampierfilm, en het is geniaal. Sinners (2025) speelt zich af in 1932 in de Mississippi Delta, waar tweelingbroers Smoke en Stack (beide gespeeld door Michael B. Jordan) terugkeren naar hun geboorteplaats om een juke joint te openen. De eerste helft is pure bluesfilm – sexy, zweterig, vol muziek en geschiedenis. Dan komt een Ierse vampier binnen (Jack O’Connell, eng als de pest), en alle hel breekt los. Coogler mixt hier From Dusk Till Dawn met The Color Purple, werpt er wat Carpenter-horror overheen, en kruidt het met een Oscar-waardige soundtrack. Jordan levert zijn beste werk sinds Creed, met subtiele verschillen tussen de tweeling. Hailee Steinfeld is fenomenaal als Mary, en nieuwkomer Miles Caton als bluesmuzikant Sammie steelt elke scène waarin hij verschijnt. Dit is geen gewone vampierfilm, dit is een film over vrijheid, over de kracht van muziek, over het zwarte erfgoed en over hoe Amerika dat erfgoed eeuwenlang heeft geprobeerd te onderdrukken. En ja, er zitten emmers bloed in. En met zijn  48 miljoen dollar opening weekend had hij meteen ook de aandacht te pakken van het brede publiek. Coogler is terug.

1. Weapons (2025) Zach Cregger (Warner Bros)
Zach Cregger maakte met Barbarian al indruk, maar met Weapons (2025) bevestigt hij dat hij een van de belangrijkste horrorregisseurs van dit moment is. Op een nacht verdwijnen zeventien kinderen uit dezelfde klas om 2:17 uur – allemaal behalve één. Wat volgt is geen standaard detective-verhaal, maar een Magnolia-achtige mozaïek van zes personages, elk met hun eigen hoofdstuk, die langzaam maar zeker onthult wat er écht aan de hand is in het stadje Maybrook. Julia Garner is de lerares die als heks wordt weggezet. Josh Brolin is de vader die langzaam gek wordt van verdriet. Alden Ehrenreich is de alcoholistische agent. En Amy Madigan levert een performance die haar Golden Globe- en Critics Choice-nominaties meer dan verdient. Cregger houdt je twee uur lang in een wurggreep, manipuleert je verwachtingen, draait je om zijn vinger, en dan komt die laatste akte die je compleet knock-out slaat. Dit is geen film over school shootings, hoewel die associatie onontkoombaar is. Dit is een film over Amerika in 2025, over hoe we onze kinderen falen, over hoe gemeenschappen uit elkaar vallen, over hoe angst ons vernietigt. Het is bij momenten ook bijzonder grappig, wat het alleen maar ongemakkelijker maakt. En met zijn 269 miljoen dollar box office heeft het ook voldoende kaarten in handen om een spin-off uit te brengen rond de villain van de film. De beste horrorfilm van het jaar, en misschien wel de beste film tout court.