“Heated Rivalry” is een stomende ijshockeyserie met heel veel seks

Laat me direct zijn: “Heated Rivalry” (2025) is niet wat je denkt dat het is. Het is geen schattige romcom over twee ijshockeyers die verliefd worden. Nee, dit is iets heel anders. Dit is een sexy, zweetdruppelende, expliciet seksuele gay dramaserie die binnen de eerste tien minuten haar kaarten op tafel gooit, letterlijk en figuurlijk. En hoewel de serie officieel over twee mannelijke ijshockeyers gaat die een geheime romance hebben, laten we eerlijk zijn: dit is voor de vrouwen. Meer specifiek, dit is voor de vrouwen die jarenlang hongerig zijn geweest naar representatie van mannelijke intimiteit op het scherm die verder gaat dan een zoen bij zonsondergang.

© Crave / HBO

Korte inhoud: De serie volgt Shane Hollander (Hudson Williams) en  Ilya Rozanov (Connor Storrie), twee rivaliserende ijshockeysterren wiens on-ice animositeit een gepassioneerde, jarenlange affaire verbergt. Shane, de brave Canadese jongen met helikopterouders, wordt gedraft door de Montreal Metros. Ilya, de mysterieuze Russische bad boy, belandt bij de Boston Raiders. Ze zouden elkaar moeten haten; het is goed voor hun carrière, goed voor de sport. Maar in plaats daarvan kunnen ze hun handen niet van elkaar afhouden, en dat wordt zeer expliciet getoond.

Creator Jacob Tierney, bekend van “Letterkenny”, heeft hier iets opmerkelijks gedaan. In plaats van de wil-hij-of-wil-hij-niet spanning over een heel seizoen uit te smeren, gooit Tierney alle conventionele verhaalstructuren overboord. Binnen tien minuten zitten Shane en Ilya tegenover elkaar op hometrainers, zwetend, hijgend, water delend, handen aanrakend. En heel kort daarna? Nu, laten we zeggen dat de serie zijn TV-MA rating volledig verdient. De seksscènes zijn lang, intiem, en grafisch genoeg om je te doen beseffen dat dit geen “Bridgerton”-achtige suggestie is; dit is het echte werk, alleen zonder zichtbare geslachtsdelen. Maar laat je niet voor de gek houden: er blijft weinig aan de verbeelding over.

‘Maar Natalie, is Heated Rivalry nu goed?’ Wel, ik heb nog niet alle afleveringen gezien maar de chemie tussen Williams en Storrie werkt en dat is toch wat de kern van deze serie. Het acteerwerk is dan weer niet altijd even overtuigend en voor een ijshockey serie had ik nu wel wat meer ijshockey-actie verwacht. Deze serie is in ieder geval niet gemaakt voor traditionele televisiecritici. Het is gemaakt voor een specifiek publiek dat hongerig is naar dit soort content. En dat publiek? Dat zijn denk ik voornamelijk vrouwen, vaak jonge vrouwen, die jarenlang dit genre in boekvorm hebben verslonden en eindelijk een adaptatie krijgen die de pittigheid van het bronmateriaal eerbiedigt. “Heated Rivalry” is gebaseerd op de bestseller-boekenreeks Game Changers van auteur Rachel Reid, en de fans van die boeken hebben deze serie al maanden met spanning verwacht.

Wat “Heated Rivalry” onderscheidt van andere recente queer romantische series is zijn weigering om gay intimiteit te deseksualiseren. Series als “Heartstopper” en Red, White and Royal Blue (2023) hebben hun plaats, maar ze presenteren vaak een gesteriliseerde versie van queer relaties; schoon, schattig, veilig voor het hele gezin. “Heated Rivalry” daarentegen omarmt volop de volwassen, seksuele realiteit van zijn personages. Gaan we dan nu de kritiek horen dat de mannen worden geserveerd als seksobjecten voor geile vrouwen? Ik zou zeggen het is eindelijk content die erkent dat vrouwen – ja, ook heteroseksuele vrouwen – geïnteresseerd kunnen zijn in verhalen over mannelijke intimiteit zonder dat dit automatisch fetishistisch of problematisch is. Episode drie brengt een verrassende wending door het hoofdkoppel volledig te negeren en zich te concentreren op Scott Hunter (François Arnaud), een andere gesloten ijshockeyspeler, en zijn romance met een smoothie-barista genaamd Kip (Robbie G.K.). Arnaud, die zelf in 2020 uit de kast kwam als biseksueel, brengt een kwetsbare authenticiteit naar zijn rol.

De echte test zal zijn of het publiek blijft terugkomen voor de wekelijkse afleveringen, die elke vrijdag op HBO Max verschijnen tot het seizoensfinale op 26 december. En daar ligt misschien de zwakte van “Heated Rivalry”: het is zes afleveringen lang, maar voelt het eerder aan als een langere film of iets wat had kunnen werken als een serie van meerdere seizoenen? De tijdssprongen maken het soms moeilijk om emotioneel geïnvesteerd te blijven in het koppel buiten hun seksuele momenten. Toch is er iets onmiskenbaar krachtig aan wat Tierney hier heeft gecreëerd. “Heated Rivalry” weigert zich te verontschuldigen voor wat het is. Het is sexy, het is rauw, en het erkent dat zijn publiek hongerig is naar dit soort verhalen. Of je het nu ziet als een doorbraak in LGBTQ+ representatie, als “porn for women”, of als gewoon een vermakelijke, sensuele dramaserie, één ding is zeker: “Heated Rivalry” laat niemand onverschillig. En misschien, heel misschien, is dat precies waar televisie voor bedoeld is.