Er zijn ondertussen al heel wat ultra-gewelddadige actiethriller over een vrouwelijke huurmoordenaar, gaande van Atomic Blonde (2017), Red Sparrow (2018) tot Ballerina (2025) die sinds hun kindertijd werden getraind om een killingmachine te worden en die nadien in vele gevallen op de vlucht moesten voor hun voormalige opdrachtgever. Deze keer is het Mary Elizabeth Winstead die de titelrol vertolkt in Kate (2021), met Woody Harrelson als haar wijze mentor Varrick. Een mentor die je natuurlijk volledig kan vertrouwen. Toch?
© Screen Arcade / Netflix
Korte inhoud: Kate is een ijskoude huurmoordenaar die in 24 uur tijd moet uitzoeken wie haar heeft vergiftigd met een dodelijke dosis polonium. Terwijl haar lichaam langzaam afbrokkelt, stort ze zich op een wraakzuchtige jacht door het neonverlichte Tokio, met als onverwachte sidekick Ani (Miku Martineau), het tienermeisje van wie ze de vader heeft vermoord. Want natuurlijk moet een keiharde killster plots moedergevoelens krijgen tegenover een brutale puber.
Laat het duidelijk zijn: Kate is John Wick meets Die Hard meets Kill Bill. Origineel plot? Vergeet het maar. Maar wat je wel krijgt is een grindhouse-feestje met bittere humor, oogverblindende visuals en behoorlijk knappe vechtchoreografieën. Alles speelt zich af in Tokyo, Japan en ik heb het gevoel dat de stad deze film financieel heeft ondersteund want dit is een mooi visitekaartje. De film kost 25 miljoen dollar wat eigenlijk relatief goedkoop is voor een dergelijke film (hoewel, de eerste John Wick had hetzelfde productiebudget). Regisseur Cedric Nicolas-Troyan, die eerder The Huntsman: Winter’s War (2016) deed, weet wel raad met een camera en een kleurenpalet. Het hyperrealistische, in neonkleuren gedompelde Tokio wordt het perfecte speelveld voor Kate’s bloederige afscheidsvoorstelling. Cinematograaf Lyle Vincent draait de camera op zijn kop voor desoriënterende vechtscènes, componeert close-ups van bloed dat over shoji-schermen spettert, en geniet zichtbaar van Winstead in slow motion, terwijl ze zich door de neongroene laserlichten van geweerkijkers heen draait.
Maar hier komt het: na alle flashy actie blijft Kate hol van binnen. Scenarioschrijver Umair Aleem heeft blijkbaar gedacht dat “vrouwen kunnen net zo goed moorden als mannen” een revolutionair idee was. De film vertrouwt op visuele stijl om het gebrek aan inhoud te maskeren, en dat werkt tot op zekere hoogte. Maar wanneer de tweede helft van de film verschuift naar de emotionele band tussen Kate en Ani, voelt het geforceerd aan. Deze personages zijn zo oppervlakkig dat hun wederzijdse affectie niet overtuigt. En dan hebben we nog de Japanse cultuur. Kate’s weergave van Japan als een plek die geobsedeerd is door eer en buitenlanders als monsters beschouwt, is niet bepaald verfijnd. De Westerse fetishisering van de yakuza als zakenmannen met samoeraizwaarden is ook behoorlijk cliché. De bloedhardige schurken, overdekt met Japanse tatoeages, zwaaien met zwaarden en machinepistolen terwijl ze eindeloos blijven zeuren over eer. Het is allemaal zo zwaar aangezet dat de simpele girl-power-momenten die Kate en Ani krijgen niet als effectief tegenwicht werken.
Maar goed, Winstead redt de boel. Ze heeft zich ontwikkeld tot een fysiek zelfverzekerde performer, van Scott Pilgrim vs. the World (2010) via 10 Cloverfield Lane (2016) tot Birds of Prey (2020). Ze is beheerst wanneer ze een sluipschuttersgeweer richt, gecontroleerd wanneer ze een pistool in iemands gezicht ramt nadat de kogels op zijn. Met een dolk of een gebroken fles zijn haar bewegingen snel, bijna kolkend, terwijl ze keer op keer toesteekt. Stuntcoördinator Jonathan Eusebio, die eerder aan de John Wick-franchise, The Fate of the Furious (2017) en Haywire (2011) werkte, is bedreven in het coördineren van vloeiende one-against-many-actiesequenties. Kate duwt mannengezichten in hibachi-grills, houdt zichzelf à la Jason Bourne tussen gebouwen in de lucht zodat ze naar beneden kan schieten op haar achtervolgers, en snijdt vingers af voordat ze mannen in hun mond steekt. Het geweld is niet ultra, maar het voegt wel wat opwinding toe aan het verder slappe script. Het probleem is dat Kate ons nooit echt laat zien wie deze vrouw is buiten haar functie als moordenaar. Wat wilde Kate doen met haar leven voordat Varrick de scepter zwaaide? Heeft ze vrienden? Is ze ooit in een relatie geweest, of zijn one-night stands een zelfopgelegde regel? Het script doet alsof Kate en Ani vooral met elkaar verbonden raken omdat ze beide “gaijin”-buitenstaanders zijn. Als verbindende factor is het schaars, maar als een ander onderdeel van de “Japan haat blanke mensen”-clichés van de film, klopt het wel.
Harrelson is getype-cast voor de rol en kan dit soort wereldmoe, dubbelhartig personage in zijn slaap spelen en is net zo goed als je zou verwachten. Miku Martineau is geweldig als Ani, die een kamer vol hitmen vertelt dat ze allemaal op het punt staan te sterven door toedoen van Kate, en wanneer haar wordt verteld dat er twintig van hen zijn, grapt ze: “Dan zijn jullie in de minderheid.” Haar high-energy Ani contrasteert goed met Winstead’s deadpan Kate, en hun toewijding is de sleutel tot het tijdelijk verheffen van de film boven alle beperkingen die hem naar beneden halen. Michiel Huisman speelt de vent die Kate vergiftigt, en Japanse rockster Miyavi is fantastisch als een superster-hitman met een echt gevoel voor stijl.
Kate kwam bij ons uit op 10 september 2021 en Netflix heeft ondertussen de film opnieuw op zijn server gezet.
Review Kate (2021)
Recensie door Natalie op 10 december 2025
Het deed me wat denken aan John Wick of toch zwaar op gebaseerd.
Het einde is zalig, heeft me aangenaam verrast
Thanks voor de tip !
Een deel van mij verwachtte tijdens de hele film een plotwending waarin ze het zou overleven, maar het einde was eigenlijk heel goed. De actiescènes waren allemaal top, waarschijnlijk vergelijkbaar met films als John Wick en Extraction. Een minpuntje vond ik de autoachtervolging aan het begin van de film, die overduidelijk computergeanimeerd was.