The Holiday (2006) *** Blu-ray recensie

Yup, het is die periode van het jaar waar we massaal naar Home Alone (1990) en National Lampoon’s Christmas Vacation (1989) kijken, maar misschien ook wel deze The Holiday (2006), die Netflix voor ons op zijn server heeft gezet. Regisseuse Nancy Meyers, die eerder al bewees dat ze de kunst verstaat om sentimentele verhalen in peperdure huizen te gieten met Something’s Gotta Give (2003) en What Women Want (2000). En ja, het werkt, tot op een zeker niveau. En geef nu toe, er worden gewoon veel te weinig romcoms gemaakt.

© Universal Pictures

Korte inhoud: Amanda (Cameron Diaz) is een workaholic uit Los Angeles die net bedrogen is door haar vriend. Iris (Kate Winslet) is een journalist van The Daily Telegraph die hopeloos verliefd is op een collega die net verloofd is met een ander. Via een huizenruilwebsite besluiten beide vrouwen om twee weken van huis te ruilen: Amanda trekt naar een postkaartwaardig cottage in Surrey, Iris verhuist naar een palatiale villa in Beverly Hills. En jawel, beiden vinden er de liefde. Amanda ontmoet Iris’ broer Graham (Jude Law), een knappe boekredacteur met twee schattige dochtertjes. Iris wordt verliefd op filmcomponist Miles (Jack Black), nadat ze bevriend raakt met Arthur (Eli Wallach), een oude Hollywood-scenarist die haar leert om meer “gumption” te hebben (verwijzend naar moed en initiatief te hebben en een ‘opgewekt en doortastend’ karakter te hebben om als vrouw je leven te leiden).

Nu moet je weten: Nancy Meyers maakt films alsof ze een catalogus voor World of Interiors aan het invullen is, niets voor niets duikt deze film op in deze lijst. De huizen in deze film zijn belangrijker dan de mensen erin. Amanda’s huis in LA? Een wet dream van strak design, met witte banken die er nog nooit iemand op heeft durven zitten en een beveiliging die beter is dan die van Fort Knox. Iris’ cottage? Een Brits kerstverhaal waar zelfs Charles Dickens jaloers van zou worden, compleet met sneeuw, kaarslicht en schapenvelden. Het is allemaal prachtig gefilmd, natuurlijk, maar het probleem is dat Meyers haar personages op exact dezelfde manier behandelt als haar decor: mooi om naar te kijken, peperduur onderhouden en volledig levenloos.

Cameron Diaz doet haar best, maar haar Amanda is zo’n hysterische LA-diva dat je na tien minuten al genoeg hebt van haar geklaag. Ze wil een boek lezen; geen tijdschrift, maar een écht boek, alsof ze een groot geheim van het universum heeft ontdekt. Ze zeurt dat ze koolhydraten wil eten zonder zelfmoordgedachten te krijgen. Meiske, ga naar een bakker en eet een croissant, verdomme. Het is ook vermoeiend om naar te kijken hoe Diaz door de sneeuw moet ploeteren in peperdure stiletto’s met een koffer vol kledingwisselingen. Het is allemaal zo voorspelbaar dat je er zuur oprispingen van krijgt.

Jude Law speelt Graham alsof hij rechtstreeks uit een fantasiecatalogus voor perfecte partners komt: eerst denk je dat hij een charmante rokkenjager is, dan blijkt hij eigenlijk een heilige te zijn. Een slechterik én een brave jongen in één pakket; de Heilige Graal van fantasievriendjes. Law doet wat hij kan, maar zelfs zijn blauwe ogen kunnen niet verhullen dat zijn personage volledig is opgebouwd uit marketingonderzoek en niet uit menselijke logica. En dan hebben we nog het bizarre detail dat Graham (verondersteld een “high-flying book editor”) spreekt over “less notes” in plaats van “fewer notes”. Voor een boekredacteur klinkt zoiets als een tang op een varken.

Het enige lichtpuntje in deze verzuchtende puinhoop is Kate Winslet. Zij speelt Iris met zo’n warmte en menselijkheid dat je bijna vergeet dat ze in een Nancy Meyers-film zit. Waar Diaz schreeuwt en dramatiseert, brengt Winslet nuance en humor. Haar scènes met Eli Wallach, die de oude scenarist Arthur speelt, zijn de beste momenten van de film. Wallach vertelt Iris over klassieke films met sterke vrouwen zoals Barbara Stanwyck en Irene Dunne, vrouwen met “gumption”. Het is een mooie gedachte, maar je vraagt je af wat deze hommage aan oude Hollywood doet in een film die zelf alle diepgang en scherpte mist van die klassieke screwball comedies. Meyers kent de referenties, maar ze weet er niets mee te doen behalve ze af te vinken op haar checklist.

Jack Black probeert zijn energieke persoonlijkheid wat te temperen voor zijn rol als de “normale” liefdesinteresse, maar zelfs hij kan niet verbergen dat Miles gewoon Jack Black is in een kalmer jasje. Zijn personage krijgt een scène waarin hij Iris uitlegt hoe geweldig de muziek van Hans Zimmer is in Driving Miss Daisy, en raad eens wie de muziek maakte voor The Holiday? Juist ja, Hans Zimmer. Het is zo’n flauw, zelfreferentieel grapje dat je met je ogen gaat rollen. Dit is de filmische equivalent van jezelf een high five geven.

De film duurt meer dan twee uur, en dat voel je. Tegen het einde wil je gewoon dat iedereen elkaar eindelijk vindt zodat je naar huis kan. Het probleem is niet eens zozeer dat de film voorspelbaar is (romantische komedies mógen voorspelbaar zijn) maar dat alles zo artificieel aanvoelt. Deze mensen zijn geen mensen, het zijn marktonderzoekresultaten die tot leven zijn gewekt. Iris en Amanda zijn niet zomaar onzeker, ze zijn afgrijselijk zielig gemaakt opdat ze getransformeerd kunnen worden door de liefde van een goede man. Het is een vorm van feminisme die vijftig jaar achterop loopt, waarin vrouwen blijkbaar alleen maar kunnen functioneren als ze gered worden door prins charmant. En dan is er nog de absolute absurditeit van het plot. We worden geacht te geloven dat Wallach’s Arthur een Hollywood-legende is die alles weet over iedereen, maar dan vertelt hij Iris dat Cary Grant, net als zij, geboren is in Surrey. Fout. Grant kwam uit Bristol. Voor een film die zichzelf zo serieus neemt in zijn verwijzingen naar klassiek Hollywood, is dit een beledigende blunder. Het toont aan dat Meyers misschien wel de namen kent, maar niet het vakmanschap of de geschiedenis erachter.

The Holiday wil graag gezien worden als een lofzang op de romantiek, een herinnering aan de tijd waarin films nog over échte gevoelens gingen. Maar wat Meyers ons geeft is een gepolijst product zonder ziel, een film die denkt dat dure meubels en kerstverlichting genoeg zijn om ons te laten geloven in de liefde. Het is chocolade zonder cacao, champagne zonder bubbels. De cast doet wat ze kunnen; Winslet in het bijzonder verdient een betere film; maar ze verdrinken in een script dat meer geïnteresseerd is in vastgoedwaarden dan in menselijke emoties. Nancy Meyers heeft duidelijk talent. Ze weet hoe ze een succesvolle film moet maken die miljoenen oplevert. The Holiday verdiende wereldwijd meer dan 200 miljoen dollar, dus commercieel was het een voltreffer. Als je dus op zoek bent naar een warme, onschuldige kerstfilm om bij weg te dromen, dan zal The Holiday je waarschijnlijk niet teleurstellen. Het is een film die vrouwen vertelt dat ze pas compleet zijn met een man aan hun zijde, verpakt in een laagje kerstsuiker en een huis ter waarde van miljoenen. En dat, beste mensen, is geen romantiek. Dat is een belediging. Maar kijk, ik heb de film toch uitgekeken ondanks zijn lange duurtijd en Winslet levert een degelijke vertolking. Bekijk het zelfs op Netflix vanaf 2 december 2025