Nobody 2 (2025) *** Blu-ray recensie

Ik denk dat het bijna 20 jaar geleden is dat we Sharon Stone nog eens gezien hebben in iets degelijks, ook al blijft de actrice bezig. Ook al is het een Universal’s vervolgfilm, was deze Nobody 2 (2025) wel een project waarmee ze iets meer in de schijnwerpers kan treden. De sequel zelf mist de frisheid van de eerste film, maar het is geen slechte sequel. Het doet exact wat je van een dergelijke film verwacht en het hoofdpersonage blijft heerlijk om te zien.

© Universal

Korte inhoud: Hutch Mansell (Bob Odenkirk), een voormalige huurmoordenaar uit de buitenwijken, wordt teruggetrokken in zijn gewelddadige verleden nadat hij een huisoverval heeft verijdeld. Dit zet een reeks gebeurtenissen in gang die geheimen over het verleden van zijn vrouw Becca (Connie Nielsen) en dat van hemzelf aan het licht brengen.

Odenkirk herneemt zijn rol als zachtaardige familieman die in het geheim een ​​voormalig regeringsmoordenaar is met Stone als de belangrijkste villain. De Indonesische filmmaker Timo Tjahjanto, bekend van zijn horror- en actiefilms als The Night Comes for Us (2018), gaat de film regisseren. Het scenario is van Derek Kolstad, Umair Aleem, Odenkirk en Aaron Rabin. John Wick regisseur Chad Stahelski produceert de film. En ook Connie Nielsen is terug als de vrouw van Hutch Mansell.

Op 15 augustus 2025 heeft Universal de film in de zalen uitgebracht en met zijn 41 miljoen dollar recette en zijn 25 miljoen dollar productiebudget was het een kleine flop. De eerste Nobody (2021) film werd gemaakt met een budget van 16 miljoen dollar en uitgebracht tijdens de pandemie, met een brutowinst van meer dan 57,5 ​​miljoen wereldwijd. Het grootste probleem van Nobody 2 is dat het voelt als een cover van een cover. De eerste film had charme omdat niemand verwachtte dat de advocaat uit “Breaking Bad” ineens een bus vol criminelen zou aftuigen met brandblusapparaten en buispalen. Dat busgevecht was bravura, een improvisatorische mix van humor en geweld die voelde alsof Buster Keaton een duik nam in een Tarantino-script. Hier krijgen we dezelfde formule, maar dan in een arcade met whack-a-mole hamers in plaats van buispalen, op een eendenboot in plaats van openbaar vervoer. Het is alsof Tjahjanto een checklist kreeg: “Hutch moet met alledaagse voorwerpen vechten” – CHECK, “er moeten familieleden in gevaar zijn” – CHECK, “Christopher Lloyd moet met een shotgun verschijnen” – CHECK. Het probleem? Christopher Lloyd, die in de eerste film als Doc Brown-met-een-geweer de show stal, is hier volledig onderbenut, een achtergrondspeler in zijn eigen chaos.

En dan is er Sharon Stone. Lendina is bedoeld als een meedogenloze gangsterkoningin, een vrouw die een heel casino laat uitmoorden vanwege een blackjackruzie. Stone geeft alles, ze kauwt op het decor alsof het een driegangenmenu is, maar het voelt allemaal een beetje geforceerd. Sommigen zullen haar casting briljant vinden, ik had het gevoel dat haar acteerprestatie de hele film doet wankelen. Stone is een icoon, geen twijfel mogelijk, maar hier voelt haar rol aan als een grote naam die werd toegevoegd om interesse te wekken zonder dat er echt een personage onder zit. Ze laat Hutch keer op keer ontsnappen wanneer ze hem dood in haar vizier heeft, wat niet zozeer wijst op strategisch denken maar eerder op een scenario dat niet weet hoe het zijn protagonist in gevaar moet houden zonder de plot te laten instorten.

Wat de film wél heeft, zijn een paar grappige momenten die flirten met parodie. Als Nobody 2 had gekozen om volledig door te slaan in de richting van National Lampoon’s John Wick, dan had het misschien gewerkt. Sommige actiescènes zijn zo breed opgezet dat ze bedoeld lijken om belachelijk te zijn. In één scène liggen stapels geld van Lendina gewoon in een loods naast een paar vaten met het opschrift “Explosief Materiaal.” Waarom? Omdat het scenario dat nodig heeft, natuurlijk. De climax in het pretpark, waar Hutch het hele terrein omtovert tot een doodvalkuil, heeft potentie. Het is Home Alone meets Rambo, maar het mist de spanning omdat je weet dat Hutch zal winnen. Hij is geen gewone vader meer, hij is een superheld, en dat maakt hem minder interessant en zelfs wat voorspelbaarder.

Odenkirk zelf lijkt ook een beetje de energie kwijt te zijn. In de eerste film was hij perfect gecast als de uitgeputte, onderschatte man die zijn woede eindelijk kon uiten. Hier ziet hij er vooral verveeld uit, alsof hij dezelfde punchline voor de honderdste keer vertelt op een comedy-tour. Hij is nog steeds bekwaam, hij kan simpelweg geen slechte film maken, maar de vonk is weg. En dat is jammer, want Odenkirk’s grootste kracht is zijn vermogen om kwetsbaarheid te combineren met intensiteit. In Nobody 2 is hij een actiegod, en dat is precies het probleem. We willen niet dat hij perfect is. We willen dat hij worstelt, improviseert, overleeft. In plaats daarvan krijgen we iemand die alles onder controle heeft, en dat is gewoon saai.

Scenarioschrijvers Derek Kolstad en Aaron Rabin hadden alle kansen om het verhaal interessante kanten op te sturen. Het idee dat Hutch’s werkverslaafde aard gewoon overgedragen wordt van zijn saaie kantoorbaan naar zijn heropleefde zwarte-opswerk is een goed startpunt. De eerste film ging over een gewone man die een moordenaar bleek te zijn. Het vervolg had kunnen gaan over een moordenaar die leert een gewone man te zijn. Maar nee, in plaats daarvan krijgen we negentig minuten fanservice, met herkenbare motieven zoals het onverwachte gebruik van popsongs tijdens gevechten, en scènes die geschreven lijken om te worden geknipt en gedeeld op sociale media. Het is videogame-logica: ga naar locatie A, vermoord vijftig vijanden, ga naar locatie B, herhaal. Het voelt minder als een film en meer als een interactieve ervaring zonder de interactiviteit.

Toch is Nobody 2 niet de ergste film van het jaar, zoals sommige critici beweren. Het is gewoon teleurstellend omdat het potentieel had. Tjahjanto weet hoe je actie filmt, Odenkirk heeft de aanwezigheid, de cast is sterk genoeg. Maar zonder een script dat risico’s neemt of iets nieuws toevoegt aan de formule, blijft het een herhaling. Een vermakelijke herhaling, dat wel. Als je van extreem geweld houdt en je hersenen thuis wilt laten, dan zul je Nobody 2 waarschijnlijk leuk vinden. Als je hoopte dat dit vervolg zou bouwen op de verrassing en originaliteit van de eerste film, bereid je dan voor op teleurstelling. Het is popcorncinema in de meest letterlijke zin: lekker tijdens het kijken, maar vergeten zodra de lichten aangaan. Nobody 2 is vanaf 27 november 2025 beschikbaar bij jou thuis op DVD en Blu-ray™.